Διατλαντική αβεβαιότητα

Με τα σημερινά δεδομένα, δηλαδή τη μέχρις στιγμής αδυναμία τερματισμού των συγκρούσεων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο στην Αγκυρα κινδυνεύει να είναι μοιραία για το μέλλον της διατλαντικής σχέσης.

Ενάμιση μήνα πριν από τη συνάντηση στην τουρκική πρωτεύουσα ο χρόνος προβάλλει ασφυκτικά περιορισμένος ως προς τη δυνατότητα διαμόρφωσης κοινής στάσης ανάμεσα στις ΗΠΑ από τη μια μεριά και τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Γερμανία από την άλλη.

Με την απουσία διπλωματικής δραστηριοποίησης της Ε.Ε. η απουσία των Ευρωπαίων από τις προσπάθειες τερματισμού ενός πολέμου που διεξάγεται επί ευρωπαϊκού εδάφους προβάλλει ως κανονικότητα.

Ο χρόνος εξαντλείται καθώς ΗΠΑ και Ρωσία αναζητούν το περίγραμμα και το περιεχόμενο του συμβιβασμού που θα τερματίσει έναν πόλεμο που ήδη ξεπέρασε σε διάρκεια τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η ατζέντα του Τραμπ είναι βαρυφορτωμένη καθώς μετά τη σύνοδο κορυφής θα πρέπει να εστιάσει την προσπάθειά του στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου για να μη χάσει τον έλεγχο του Κογκρέσου.

Σε κάθε περίπτωση και παρά τη συγκρατημένη αισιοδοξία του Πούτιν για τον τερματισμό του πολέμου, ακόμη και στην καλύτερη δυνατή έκβαση των διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία, η σκληρή πραγματικότητα, η παράκαμψη δηλαδή της Ε.Ε., θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Οι τρεις μεγάλοι της Ευρώπης δυσφορούν γιατί ο Τραμπ δεν τους ενημερώνει.

Αν στην Ουκρανία ο Τραμπ τηρεί κάποια προσχήματα συμμετοχής των «27», στη Μέση Ανατολή η Ε.Ε. πολύ απλά δεν υπάρχει.

Με την εμβάθυνση της Ε.Ε. παγωμένη μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας και την Ακροδεξιά στο κατώφλι της εξουσίας στη Γαλλία, τη Γερμανία και τη Βρετανία κανείς δεν περιμένει να επιβεβαιωθεί η πεποίθηση ότι οι κρίσεις και οι δυσκολίες ενδυναμώνουν την ενοποίηση.

Οπως και κανείς δεν περιμένει για το ορατό μέλλον ουσιαστική επαναπροσέγγιση ΗΠΑ-Ε.Ε. με μόνο ερώτημα προς απάντηση αν στις συνόδους κορυφής όχι μόνο δεν θα αναζητείται νέος κοινός παρονομαστής, αλλά αν θα τηρούνται τα συνήθη προσχήματα πολιτικής ορθότητας μεταξύ συμμάχων.

Είναι φανερό ότι διανύουμε μια ρευστή ενδιάμεση περίοδο με τη διατλαντική σχέση να έχει αποδυναμωθεί ως σημείο αναφοράς μιας παγκόσμιας σταθεροποιητικής δυναμικής, ενώ την ίδια στιγμή τα αναδυόμενα κέντρα ισχύος όπως η ομάδα BRICS αναζητούν σταθερά σημεία αναφοράς σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο.

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα έχει ήδη αρχίσει να παράγει αστάθεια ενάμιση μήνα πριν από τη σύγκλησή της.

Η νομοθετική θωράκιση της «γαλάζιας πατρίδας» και η έγκρισή της από την τουρκική Βουλή λίγο πριν ή λίγο μετά την επίσκεψη Τραμπ θα πρέπει να παγώσουν εγκαίρως, πριν οι τοξικές παρενέργειες βραχυκυκλώσουν τη σύνοδο κορυφής.