«Στους προοδευτικούς κύκλους, τα βλέμματα στρέφονται και πάλι στην Ελλάδα»

Μια ανάσα πριν από τις εκλογές κι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και ο Αλέξης Τσίπρας διεκδικούν ξανά το τιμόνι της χώρας, η εφημερίδα μας παρουσιάζει τη συγκλονιστική πορεία του αριστερού ηγέτη αλλά και το χρονικό του αγώνα ενός λαού για ελευθερία και δικαιοσύνη. Βασισμένο σε 10 χρόνια δημοσιογραφικής δουλειάς στην Ελλάδα και προϊόν εντατικής έρευνας σε 6 χώρες, το βιβλίο είναι η βιωμένη Ιστορία μας, μέσα από τα μάτια του εξαιρετικού ρεπόρτερ Φαμπιάν Περιέ

● Γιατί ένα βιβλίο για τον Αλέξη Τσίπρα;

Είχα στο μυαλό μου ένα βιβλίο για την Ελλάδα, από τότε που ξεκίνησε η «ελληνική κρίση», το 2010. Δουλεύοντας πάνω σε ευρωπαϊκά θέματα, ήρθα στη συνέχεια να κάνω έρευνα στην Αθήνα και κατάλαβα ότι αυτή η χώρα ήταν ένα εργαστήριο για τις ευρωπαϊκές δημόσιες πολιτικές. Γεννημένος την επομένη της πτώσης της χούντας, ο Αλέξης Τσίπρας ενσαρκώνει την εξέλιξη της Ελλάδας στη φιλελεύθερη δημοκρατία. Πάνω απ’ όλα, δεν προέρχεται από μια από τις οικογένειες που μοιράζονταν την εξουσία στη χώρα, όπως σε μια «φεουδαρχική δημοκρατία». Ως πρωθυπουργός, ανέδειξε τη φοβερή μοίρα που επιφυλάσσεται στον ελληνικό λαό, στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μετά τις ενέργειες των κομμάτων που διαδέχθηκαν το ένα το άλλο στην εξουσία, από το 1974 έως το 2015. Κατά κάποιον τρόπο, έθεσε για πρώτη φορά «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων», έδειξε τι συμβαίνει στην Ευρώπη: η βύθιση σε μια ανελεύθερη δημοκρατία. Πιστεύω ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε να δείξει τον παραγκωνισμό της λαϊκής βούλησης, όπως αυτή εκφράζεται στις κάλπες, και ότι πάλεψε ενάντια σε αυτή την τάση.

Ο Αλέξης Τσίπρας ενσαρκώνει την εξέλιξη της Ελλάδας στη φιλελεύθερη δημοκρατία

● Ποια μέθοδο χρησιμοποιήσατε για να γράψετε αυτό το βιβλίο;

Ακολούθησα τη μέθοδο που μου συνέστησε ο Αμερικανός δημοσιογράφος Carl Bernstein (σ.σ. εκ των ρεπόρτερ που αποκάλυψαν το Watergate): «γεγονότα, γεγονότα, γεγονότα». Είχα μια σημαντική βάση, που αντλήθηκε από τα χρόνια των ερευνών μου για την Ελλάδα. Μετά διάβασα πολλά ερευνητικά άρθρα, βιβλία για την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Τέλος, συνάντησα τους κοντινούς ανθρώπους στον Τσίπρα κι όσους είχαν επαφή μαζί του στην Ευρώπη (προέδρους, υπουργούς, συμβούλους κ.λπ.). Για μένα, το ουσιαστικό ερώτημα ήταν σε ποιο πλαίσιο ισορροπίας δυνάμεων βρέθηκε η ελληνική κυβέρνηση μεταξύ 2015 και 2019. Κι αυτό το πλαίσιο καθορίζεται, φυσικά, από τις εκλογές στη χώρα, αλλά και από το τι στηρίζει η βάση του ευρωπαϊκού οικοσυστήματος.

● Πώς εξελίχθηκε ο Αλέξης Τσίπρας;

Δεν έχω συζητήσει εδώ και καιρό μαζί του. Δεν είμαστε ούτε φίλοι ούτε έχουμε κάποια ιδιαίτερη σχέση. Παρ’ όλα αυτά, με εντυπωσιάζει μια μορφή απλότητας που εκπέμπει, η οποία πηγάζει, αναμφίβολα, από την καταγωγή του, την ελληνική μεσαία τάξη που αποτελείται από οικογένειες που δεν είναι ούτε «κληρονόμοι» ούτε «φυλές». Είμαι επίσης εντυπωσιασμένος από τη σταθερότητά του στην υπόθεση της ενότητας της Αριστεράς. Ολες οι μαρτυρίες που έχω συλλέξει δείχνουν ότι από τα πρώτα του βήματα στην πολιτική αναζητούσε δικαιοσύνη και κυρίως κοινωνική δικαιοσύνη. Εμεινε σταθερός σε αυτή την πορεία. Υπό αυτή την έννοια, ανταποκρίνεται στις φιλοδοξίες μεγάλου μέρους του πληθυσμού. Επιπλέον, στις εκλογές του 2019, οι πιο μειονεκτούντες, οι άνεργοι, όσοι είδαν τις συνθήκες διαβίωσής τους να επιδεινώνονται από την κρίση, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ.

● Τι σχέση βλέπετε αυτή τη στιγμή ανάμεσα στην ελληνική πραγματικότητα και όσα συμβαίνουν στη Γαλλία;

Μετά την εκλογή του, ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε «η ψήφος σας με δεσμεύει». Αλλά, από τότε, έχει επιβάλει με τη βία σημαντικούς νόμους, όπως για το συνταξιοδοτικό. Διεθνείς οργανισμοί, όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης, ο ΟΗΕ ή η Διεθνής Αμνηστία, ανησυχούν για την αστυνομική βία στη Γαλλία. Εμφανίζεται η τάση για διακυβέρνηση ενάντια στον λαό, η οποία μπορεί να έχει σοβαρές μακροπρόθεσμες συνέπειες. Το νέο κεφάλαιο του βιβλίου, που γράφτηκε για την «Εφ.Συν.», ξεκινά με τα λόγια του εθνικού γραμματέα της συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας CFDT: «Ζούμε μια σοβαρή κρίση δημοκρατίας. Είχαμε μια κοινωνική κρίση. Μετατρέπεται σε κρίση δημοκρατίας. Αυτές ακριβώς τις λέξεις σπουδάζουμε στην Ελλάδα του 2012. Προφανώς, πρέπει να αποδοκιμάσουμε, να πολεμήσουμε την απώλεια των δημοσίων ελευθεριών. Πρέπει όμως να καταλάβεις και τι οδηγεί στην κοινωνική απόγνωση, την έλλειψη προοπτικής, την αίσθηση ότι ο πλουτισμός ενός έθνους ωφελεί μόνο μια μειονότητα…». Αυτά τα λόγια μιλούν στους Ελληνες πιστεύω…

● Πώς βλέπει η Ευρώπη τον Αλέξη Τσίπρα;

Στους προοδευτικούς κύκλους, τα βλέμματα στρέφονται και πάλι στην Ελλάδα. Υπάρχει η ελπίδα ότι θα σταματήσει αυτή η ανελεύθερη στροφή που περιέγραψα και η οποία λαμβάνει χώρα σε πολλές χώρες. Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι όλοι καταλαβαίνουν τι συνέβη στην Ελλάδα, το θάρρος που είχε ο Τσίπρας και το οποίο εμπνέει σεβασμό.