H μετακίνηση του Κώστα Σλούκα, ενός από τους κορυφαίους γκαρντ της Ευρώπης, χαρακτηρίστηκε ως «η μπασκετική μεταγραφή της δεκαετίας» στην Ελλάδα.
Αφενός γιατί συνοδεύτηκε από την ίντριγκα που προσφέρει κάθε αλλαγή «στρατοπέδου» μεταξύ των δυο «αιωνίων» και αφετέρου γιατί πολλοί θέλησαν να την παρουσιάσουν ως τη ρεβάνς του Παναθηναϊκού 13 χρόνια μετά την απόφαση του Βασίλη Σπανούλη να ακολουθήσει την αντίστροφη διαδρομή.
Ωστόσο, αν αναλύσει κανείς τις επιμέρους παραμέτρους που οδήγησαν σε αυτή την εξέλιξη, αφαιρώντας την ένταση των συναισθημάτων και την τοξικότητα που επικρατεί σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί εύκολα να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι όλα όσα έγιναν δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για παρερμηνείες.
Κατ’ αρχάς, η διαδικασία, θεωρητικά, ακολούθησε όλους τους τύπους. Ο 33χρονος διεθνής πρώτα απάντησε αρνητικά στην πρόταση που του κατέθεσαν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, σε εκείνη την τετράωρη συζήτησή τους στα γραφεία της «Arcadia», η οποία έμοιαζε περισσότερο με ψυχοθεραπεία παρά με διαπραγμάτευση. Και δυο μέρες μετά, ως free agent πλέον, με απόλυτο δικαίωμα να ορίσει αυτός τι τον κάνει πιο ευτυχισμένο, είπε το μεγάλο «ναι» στην πρόταση-μαμούθ (8 εκατ. καθαρά για κλειστό τριετές συμβόλαιο) που του έκανε ο ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού Δημήτρης Γιαννακόπουλος.
Και πάμε στα επιμέρους κεφάλαια: Οσοι γνώριζαν πρόσωπα και καταστάσεις ήξεραν ότι ο 33χρονος διεθνής άσος ήταν φευγάτος από τον Ολυμπιακό, πριν ακόμη τελειώσει η αγωνιστική σεζόν. Δεν το έκρυβε ούτε ο ίδιος με την αποστασιοποιημένη στάση του στους πανηγυρισμούς για την κατάκτηση του πρωταθλήματος και τις δηλώσεις που έκανε τον τελευταίο καιρό και ειδικά τη βραδιά της φιέστας.
Λίγες μέρες πριν είχε ακουστεί να ψελλίζει, σχολιάζοντας την προσφώνηση «ηγέτης» που του έκανε ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης, μετά την καθοριστική νίκη (με το δικό του εκπληκτικό τρίποντο, μέσα στην Πόλη επί της Φενέρμπαχτσε στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας): «Δεν υπάρχει ηγέτης με συμμετοχή 20 λεπτά». Ηταν σπόντα για τον χρόνο (σχεδόν 23΄ μ.ό.) και τον ρόλο που του είχε δώσει, όλη τη σεζόν, ο προπονητής του Γιώργος Μπαρτζώκας.
Τη μέρα της απονομής, πριν ακόμη στεγνώσουν οι σαμπάνιες και μέσα στο γενικότερο κλίμα ευφορίας που επικρατούσε, μιλούσε «για προβλήματα που έπρεπε να λυθούν» για να ανανεώσει το συμβόλαιό του. Προφανώς αυτά τα… προβλήματα που επικαλέστηκε αφορούσαν τον εαυτό του και όχι την ομάδα που με 10 εκατομμύρια μπάτζετ άγγιξε την τελειότητα, κατακτώντας και τους τρεις εγχώριους τίτλους και χάνοντας στο τελευταίο σουτ την Ευρωλίγκα, αφού πρώτα είχε τερματίσει πρώτη στην κανονική περίοδο, παίζοντας μπάσκετ που απέσπασε κολακευτικά σχόλια.
Οι πληροφορίες λένε ότι, στην τετράωρη αυτή συνάντηση με τους προέδρους, τις περισσότερες ώρες ο Σλούκας τις ανάλωσε προσπαθώντας να τους πείσει ότι το πρόβλημα είναι η σχέση του με τον προπονητή, ο οποίος δεν τον αφήνει να παίξει όπως εκείνος φανταζόταν, όταν επέστρεφε στο Λιμάνι από τη Φενέρ. Μάταια αποπειράθηκαν να του εξηγήσουν ότι συζητούσαν για τον ίδιο άνθρωπο που είχε προτείνει την απόκτησή του, είχε ζητήσει την παραμονή του και εν κατακλείδι είχε αναστήσει τον Ολυμπιακό επαναφέροντάς τον στην κορυφή. Συν ότι επί δύο σερί σεζόν είχε ψηφιστεί από τους συναδέλφους του ως ο καλύτερος προπονητής της Ευρωλίγκας.
Τότε κατάλαβαν, αφού πρώτα του εξήγησαν ότι ήταν αδύνατον να τεθεί δίλημμα «Μπαρτζώκας ή Σλούκας», πως κάθε άλλη προσπάθεια ήταν μάταιη και μάλιστα του έδωσαν διορία να απαντήσει, αλλιώς η προσφορά (ποσό μειωμένο κατά 200 χιλιάδες από τις προηγούμενες απολαβές του) θα έπαυε να ισχύει.
Το να μιλήσει μαζί του ο Μπαρτζώκας για να φανεί ότι μπαίνει σε διαπραγμάτευση με (οποιονδήποτε) παίκτη για ρόλο και χρόνο συμμετοχής «a la carte» ήταν αδύνατον να γίνει. Θα ήταν σαν να έβαζε βόμβα στα θεμέλια της φιλοσοφίας, του πνεύματος συνοχής και της αποδοχής από τους υπόλοιπους παίκτες που είχαν τεράστια συμβολή στις επιτυχίες.
Δεν ήταν τυχαίο ότι είχε ήδη προλάβει να εισηγηθεί την απόκτηση του γκαρντ της Ρεάλ Μ., Νάιτζελ Γουίλιαμς -Γκος, κάτι που θα έκανε ανεξάρτητα από την έκβαση των συζητήσεων του Ελληνα διεθνή.
Από εκεί και πέρα, το timing της αγοράς αποδείχθηκε πολύ ευνοϊκό για τον Σλούκα. Ηταν η στιγμή που ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, αποφασισμένος να χτίσει από την αρχή μια ομάδα ικανή να επιστρέψει σε πρωταγωνιστικό ρόλο, έπειτα από τρία χρόνια στις τελευταίες θέσεις της Ευρώπης, κατάλαβε ότι είχε την ευκαιρία να πετύχει με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια. Και να αποκτήσει έναν από τους κορυφαίους γκαρντ της Ευρώπης, ενισχύοντας το ελληνικό στοιχείο, και παράλληλα να καταφέρει μια επικοινωνιακή νίκη, την οποία έδειξε να απολαμβάνει, όπως φάνηκε από τις πόζες τη στιγμή της υπογραφής.
Παρότι όλοι όσοι ρωτήθηκαν, εκ των υστέρων, δήλωσαν ότι δεν πίστευαν ότι ο Σλούκας θα έπαιρνε μια τέτοια δύσκολη απόφαση, κατάλαβαν ότι τέτοια προσφορά για κλειστό τριετές συμβόλαιο, η οποία θα τον καθιστούσε τον πιο ακριβοπληρωμένο Ελληνα (εκτός του Αντετοκούνμπο), δεν υπήρχε περίπτωση να τη βρει πουθενά και ειδικά όταν μιλάμε για το τελευταίο μεγάλο συμβόλαιο της καριέρας του. Η Φενέρ τού είχε προσφέρει 2 εκατ. ετησίως και με συμβόλαιο 2+1 χρόνο, όχι κλειστό τριετές.
Αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος είχε πάρει την απόφαση ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα. Από τη μία τις «επιθέσεις» των οπαδών του Ολυμπιακού που, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, θυμήθηκαν ότι για αντίστοιχο λόγο (ήταν αλλαγή του Σπανούλη) είχε φύγει το 2015, αντιλήφθηκαν ότι «έβαζε τον εαυτό του πάνω από την ομάδα», ότι «όλοι τον σημαδεύουν στην άμυνα και ότι υπερβάλλει στην ντρίμπλα, καθυστερώντας την κυκλοφορία της μπάλας που ήταν σήμα κατατεθέν της ομάδας».
Από την άλλη, οι οπαδοί της νέας του ομάδας πλέον βλέπουν στο πρόσωπό του τον παίκτη που έχει κατακτήσει τρεις Ευρωλίγκες σε 10 συμμετοχές σε φάιναλ φορ, έχει την εμπειρία να γίνει ο ιθύνων νους, έχει ισχυρό κίνητρο και μπορεί να νιώσει χαρούμενος γιατί ο Αταμάν συνηθίζει να δίνει ελευθερία στα γκαρντ του, γι’ αυτό και τον αποκάλεσε «Μίτσιτς του Παναθηναϊκού». Τα υπόλοιπα στο γήπεδο.
Γιατί τον επιλέξαμε
Η μεταγραφή του Κώστα Σλούκα από τον Ολυμπιακό στον Παναθηναϊκό ήταν μια μετακίνηση που, για ευνόητους λόγους, έκανε πάταγο, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Ενας πρωτοκλασάτος διεθνής στα 33 του αλλάζει «στρατόπεδο» και γίνεται αφορμή να ξεκινήσει ένα ολόκληρο γαϊτανάκι ετερόκλητων αντιδράσεων με τις προεκτάσεις τους.
