Πάμε σαν «άλλοτε» με τον Αβέρωφ

Η εκστρατεία αποκατάστασης του έκπτωτου βασιλιά, που επιχειρήθηκε τις τελευταίες μέρες από πρωτοκλασάτα στελέχη της Ν.Δ., έθεσε σε δεύτερη μοίρα κάποιες πιο προσεκτικές τοποθετήσεις γαλάζιων στελεχών, που ωστόσο κι αυτές σηματοδοτούν μια συνειδητή προσπάθεια αναθεώρησης των πολιτικών αρχών που θεμελίωσαν τη μεταπολιτευτική δημοκρατία στη χώρα.

Και έτσι, πίσω από τις μεγαλοστομίες του Αντώνη Σαμαρά και των υπουργών που έχουν μαθητεύσει στο ΛΑΟΣ και απασχόλησαν τη δημοσιότητα δεν δόθηκε αρκετή προσοχή στην πονηρή φράση του προέδρου της Βουλής που απέδωσε στον εκλιπόντα τον τίτλο τού «άλλοτε βασιλέα». Πρόκειται βέβαια για τη μισή αλήθεια, εφόσον πράγματι ο Γκλίξμπουργκ «άλλοτε» υπήρξε βασιλιάς της Ελλάδας, όμως μεσολάβησε ένα δημοψήφισμα που τον κατέστησε «έκπτωτο βασιλέα».

Πώς εξηγείται αυτή η στάση του κ. Τασούλα; Μα όποιος έχει έστω και στοιχειώδη εικόνα για τον τρόπο που ασκεί τα καθήκοντά του ο πρόεδρος της Βουλής θα έχει αντιληφθεί από καιρό ότι ο κ. Τασούλας με κάθε ευκαιρία τοποθετείται στην πιο ακραία πτέρυγα της Δεξιάς.

Μόλις προχτές, η απάντησή του στο αυτονόητο αίτημα του Αλέξη Τσίπρα να ανταποκριθεί άμεσα η Βουλή στο αίτημα του επικεφαλής της ΑΔΑΕ, Χρήστου Ράμμου, για τη σύγκληση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας, ήταν ότι «δεν υπάρχουν αυτόκλητοι καλεσμένοι. Η Επιτροπή καλεί. Δεν αυτοπροτάσσεται κάποιος». Εξάλλου όλο το τελευταίο διάστημα είναι εκείνος που φροντίζει να συντάσσεται η Βουλή στην κυβερνητική επιδίωξη να συγκαλυφθεί το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Ξενίζει αυτή του η ευκολία· πολύ περισσότερο που όταν εκλέχτηκε στη θέση του προέδρου τον Ιούλιο του 2019, ο κ. Τασούλας συγκέντρωσε συντριπτική πλειοψηφία θετικών ψήφων (283), με το ΚΚΕ μόνο να ψηφίζει «παρών». Αλλά η θητεία του σημαδεύτηκε εξαρχής με κινήσεις που υπαγορεύονταν από μικροκομματική στράτευση. Ηδη, λίγους μήνες μετά την εκλογή του, ξάφνιασε με την επιστολή του προς τον Αλέξη Τσίπρα, με την οποία ζητούσε από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ορίσει άλλους βουλευτές στην ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης προκειμένου να αντικατασταθούν οι Π. Πολάκης και Δ. Τζανακόπουλος (1.11.2019). Ο ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή του τότε τον έψεξε επειδή «επέλεξε να λειτουργήσει ως πρόεδρος της πλειοψηφίας και όχι ως πρόεδρος του συνόλου της Εθνικής Αντιπροσωπείας». Και βέβαια δεν ξεχνάμε ότι διόρισε την Ελένη Ζαρούλια σε θέση μετακλητού υπαλλήλου στη Βουλή λίγες μέρες πριν εκδοθεί η καταδικαστική απόφαση για τη ναζιστική εγκληματική οργάνωση (απόφ. 10747/7309/24-9-2020). Μετά τον σάλο η απόφαση βέβαια ανακλήθηκε.

Ο κ. Τασούλας δεν χάνει ευκαιρία να τοποθετείται καθαρά κομματικά και μάλιστα επιλέγοντας συνήθως τις πιο συντηρητικές θέσεις της παράταξής του. Η εξήγηση γι’ αυτή του την πορεία είναι απλή. Υπήρξε μαθητής, θαυμαστής και δημιούργημα του Ευάγγελου Αβέρωφ, του πολιτικού που ξεκίνησε από το Κέντρο, κατέληξε στην προδικτατορική Δεξιά (ΕΡΕ) και επιχείρησε να φέρει σε συνεννόηση τη χούντα με τον συντηρητικό πολιτικό κόσμο, μια ευτυχώς αποτυχημένη απόπειρα που του προσέδωσε το προσωνύμιο «γεφυροποιός». Αλλά και την περίοδο της Μεταπολίτευσης, ο Αβέρωφ υπήρξε ο σκληρός αντικομμουνιστής δεξιός και όταν κατέλαβε τη θέση του αρχηγού της Ν.Δ. μετά τη συντριβή το 1981 από το ΠΑΣΟΚ την έστριψε προς την Ακροδεξιά. «Η Ν.Δ., μετά τις εκλογές του 1981, έχει κάνει τέτοια στροφή προς τα δεξιά», έγραφε το 1983 ο Παύλος Μπακογιάννης, «που σήμερα βρίσκεται δεξιότερα της παλιάς EPE».

Ε, λοιπόν, ο κ. Τασούλας τότε ακριβώς έγινε το δεξί χέρι του Αβέρωφ, υπηρετώντας τον ως ιδιαίτερος γραμματέας για δέκα χρόνια (1981-1990). Σύμφωνα με την Τατιάνα Αβέρωφ, πρόεδρο του Ιδρύματος Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα και κόρη του πολιτικού, «ο Κώστας Τασούλας υπήρξε για τον πατέρα μου ο πολυπόθητος γιος που ποτέ δεν απέκτησε». Αυτά μάλιστα γράφονται ως πρόλογος στο βιβλίο του ίδιου του κ. Τασούλα με τίτλο «Το μέγεθος και η μοίρα του Ευάγγελου Αβέρωφ-Τοσίτσα», το οποίο πρωτοεκδόθηκε το 1993 και επανεκδόθηκε από τη Βουλή το 2019.

Ακόμα και κατά τη συζήτηση του πρόσφατου νομοσχεδίου της κυβέρνησης για την ΕΥΠ και τις υποκλοπές (9.12.2022), ο κ. Τασούλας ζήτησε τον λόγο και διάβασε ένα κείμενο του Αβέρωφ, στο οποίο ο μέντοράς του εκθείαζε τη δράση της ΚΥΠ το 1957! Αλλά δεν είναι μυστικό ότι τότε η ΚΥΠ λειτουργούσε ως παράρτημα της CIA και στόχο είχε κυρίως τον «εσωτερικό εχθρό», ενώ από τις τάξεις της προέρχονταν τα στελέχη του στρατού που συνωμότησαν για την επιβολή της δικτατορίας και ο Παπαδόπουλος υπήρξε ο σύνδεσμος μεταξύ ΚΥΠ και CIA (Αλ. Παπαχελάς, «Ο βιασμός της ελληνικής δημοκρατίας», Αθήνα 1997, σελ. 24, 83, 89, 321).

Ο κ. Τασούλας με τον Αντώνη Σαμαρά, «που ήταν κι αυτός προστατευόμενος του Αβέρωφ, είναι “αδέλφια”, όπως λέει ο πρώην πρωθυπουργός» («Καθημερινή», 23.7.2019). Αλλά και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως προκύπτει από την πτυχιακή του εργασία, την οποία ο ίδιος προβάλλει ως «έργο ζωής», είναι κι αυτός θαυμαστής και μιμητής του Αβέρωφ.

Ο κύκλος έκλεισε. Μην παραξενεύεται κανείς που η ΕΥΠ έχει καταστεί και πάλι ΚΥΠ.

Γιατί τον επιλέξαμε

Ο Κωνσταντίνος Τασούλας κατέχει το τρίτο πολιτειακό αξίωμα στην ιεραρχία της Ελληνικής Δημοκρατίας και τον τελευταίο καιρό κάνει ό,τι μπορεί για να μας θυμίσει ότι υπήρξε αγαπημένος μαθητής του Ευάγγελου Αβέρωφ και συνεχίζει να πολιτεύεται ως πιστός οπαδός του.