«Ολες οι οικονομικές, εμπορικές έρευνες δείχνουν πως η ελληνική αγορά μπορεί να σηκώσει μόνο δύο ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλαδικής εμβέλειας», παρά το γεγονός ότι «υπάρχουν πέντε που διεκδικούν πρωταγωνιστικό ρόλο».
Αυτά έγραφε ο ευρωβουλευτής της Ν.Δ. Γιώργος Κύρτσος σε ανύποπτο χρόνο, αναφερόμενος μάλιστα στη χρυσή εποχή του χρηματιστηρίου και της κορύφωσης της διαπλοκής («Ο μυστικός πόλεμος των εξουσιών», εκδ. Καστανιώτη, Αθήνα 2003, σ. 248).
Εξηγούσε, επιπλέον, από τότε, ότι το πλήθος των τηλεοπτικών σταθμών «είναι εγγύηση» της οικονομικής αποτυχίας, αλλά και της αναγκαστικής πτώσης ποιότητας για τα περισσότερα Μέσα Ενημέρωσης.
Αλλά ποιος νοιαζόταν τότε που πλήρωναν πρόθυμα οι τράπεζες, ενταγμένες κι αυτές στο ίδιο σύστημα διαπλοκής;
Οσο για την ποιότητα, αυτή την είχαμε αναθέσει στο «Μέγαρο».
Τι έχουν να πουν άραγε οι «σύντροφοί» του στη Ν.Δ.;
