Top ten

Οταν κοιτάζω την κυκλοφορία των βιβλίων που πούλησαν περισσότερο, το top ten, σκέφτομαι αυθόρμητα, αν σε έναν χρόνο θα θυμόμαστε ακόμη αυτούς τους τίτλους και τους συγγραφείς τους.

Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, μου φαίνεται ότι η ποιότητα των έργων είναι κάπως επιφανειακή και συχνά οι συγγραφείς γράφουν σκεπτόμενοι κάποιο πιθανό τηλεοπτικό σίριαλ. Το ίδιο ισχύει και για τον κινηματογράφο με έργα της σειράς, με ελάχιστες εξαιρέσεις άξιες προσοχής.

Μεγάλο μέρος του κοινού είναι ορφανό από Φελίνι, Βισκόντι, Κιούμπρικ, Κουροσάβα, δεν αισθάνεται την έλλειψη αυτών των μεγάλων μαέστρων και περιορίζεται σε μετριότητες. Λυπάμαι κυρίως για τους νέους που, μη γνωρίζοντας τους μεγάλους σκηνοθέτες και τους μεγάλους συγγραφείς, χάνουν ιστορίες και αφηγήματα που θα μπορούσαν να τους πλουτίσουν πνευματικά.