Προκάλεσε εύλογη απορία ο προκλητικός κυβερνητικός αιφνιδιασμός με την τροπολογία για την επιστολική ψήφο και στις εθνικές εκλογές. Φυσικά δεν τους πήρε ο πόνος στο μέγαρο Μαξίμου για το πώς θα ψηφίζουν οι Ελληνες του εξωτερικού στις εθνικές εκλογές που θεωρητικά θα γίνουν σε 3,5 χρόνια. Οταν όμως έχεις την αλαζονεία του 41% (και όχι μόνο), νιώθεις παντοδύναμος. Αυτό βέβαια είναι και ένα μάθημα για ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ ότι στον Μητσοτάκη δεν μπορείς να έχεις καμία απολύτως εμπιστοσύνη, όπως αποδεικνύει ο ίδιος συνεχώς. Και μετά κάποιοι κατηγορούν τον Ανδρουλάκη ότι είναι υπερβολικός που δεν θέλει να τον βλέπει ούτε ζωγραφιστό.
● Γιατί όμως ξαφνικά τορπίλισε το Μαξίμου τη συναίνεση; Ηξερε η αρμόδια υπουργός την πρωτοβουλία αυτή ή θα το ανακοίνωνε ο πρωθυπουργός στην ομιλία που δεν έκανε στη Βουλή λόγω γρίπης; Διότι στον ΑΝΤ1 το πρωί της Δευτέρας η Νίκη Κεραμέως ρωτήθηκε αν θα έρθει τέτοια ρύθμιση και απάντησε αρνητικά, για να την παρουσιάσει στη Βουλή λίγες ώρες αργότερα. Τι κέρδισε λοιπόν η κυβέρνηση από αυτή την ιστορία; Πρώτον, πέτυχε έναν πολιτικό αντιπερισπασμό για να αλλάξει τη μονοθεματική πολιτική ατζέντα για τον γάμο των ομοφύλων που της κοστίζει εκλογικά. Ειδικά η «αριθμολογία» ενοχλεί, όταν π.χ. γράφεται ότι μόνο 100-110 «γαλάζιοι» βουλευτές από τους 158 στηρίζουν την πρωτοβουλία του ηγέτη Κυριάκου. Ο οποίος ηγέτης, μετά το στραπάτσο που έχει υποστεί στο διεθνές και ειδικά στο ευρωπαϊκό του προφίλ από το σκάνδαλο των υποκλοπών, την κατάσταση σε θεσμούς, κράτος δικαίου και ΜΜΕ, θέλει απεγνωσμένα μια ένεση «φιλελεύθερου προοδευτισμού». Πώς στο μέλλον θα διεκδικήσει μια θέση στας Ευρώπας;
● Από την άλλη πλευρά εκθέτει ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, γιατί θα βγαίνει και θα λέει παντού, στις… ρούγες και τα καπηλειά, ότι «εμείς οι μεταρρυθμισταί» φέραμε την -πράγματι σωστή- επιστολική ψήφο στις ευρωεκλογές και οι δύο αντίπαλοί μας την καταψήφισαν. Και μην έχουν καμία αμφιβολία σε Κουμουνδούρου και Χαριλάου Τρικούπη ότι τα ίδια μπορεί να κάνουν και με τον γάμο των ομοφύλων. Πάντως αποκλείεται να λέει ο Μητσοτάκης ότι χάρη στην αντιπολίτευση ψηφίστηκε ο νόμος. «ΕΓΩ το πέρασα» θα λέει. Στο μεταξύ πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία. Μια κυβέρνηση που έχει υπουργούς και βουλευτές που δεν στηρίζουν τα νομοσχέδιά της, καταχεριάζει την αντιπολίτευση που δείχνει διατεθειμένη να υπερψηφίσει μερικά από αυτά. Την αιφνιδιάζει και με προκλητικές αντιθεσμικές τροπολογίες της τελευταίας στιγμής, την εξαναγκάζει να αναθεωρήσει τη στάση της και μετά τους τη λέει και από πάνω. Ούτε η φράση «μονά ζυγά δικά μου» δεν αρκεί για να το περιγράψει.
● Επιπλέον μέχρι τώρα ξέραμε για υπουργούς άφαντους ή πανταχού παρόντες, για ικανούς ή ανίκανους, για επικοινωνιακούς ή μη. Τώρα με το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφύλων έχουμε και νέο είδος: Τους (υφ)υπουργούς τουρίστες. Δηλαδή, έχω την καρέκλα και τον τίτλο (και τον μισθό), περιδιαβαίνω στα ΜΜΕ για να λέω τις απόψεις μου και μόλις η κυβέρνηση στην οποία μετέχω φέρνει κάτι με το οποίο διαφωνώ, δεν το ψηφίζω (είτε με καταψήφιση είτε με αποχή) και δεν παραιτούμαι κιόλας. Αποτέλεσμα; Και την καρέκλα κρατάω και τα (εκλογικά) πελατάκια δεν στεναχωρώ. Το ακόμη πιο αστείο είναι ότι οι ίδιοι που υποστηρίζουν αυτή την απίθανα ανεκδιήγητη πολιτική στάση, ασκούσαν σφοδρή κριτική όταν έκανε τα ίδια ο Καμμένος επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛΛ.
● Πάντως δεν το λες καλό σημάδι όταν ούτε ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος και μέχρι πρότινος υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Οικονόμου, δεν στηρίζει το νομοσχέδιο για τον γάμο των ομοφύλων. Οπως είπε το βράδυ της Τρίτης σε παρουσίαση βιβλίου, δεν πρέπει η Ν.Δ. να γυρίσει την πλάτη στην παραταξιακή της βάση που αγαπά την παράδοση, την οικογένεια και τη θρησκεία, διότι «αν τους προδώσουμε, μπορεί να μας εγκαταλείψουν και να στραφούν σε άλλες αντισυστημικές δυνάμεις», φέρνοντας μάλιστα το παράδειγμα της γαλλικής Δεξιάς που εξαϋλώθηκε. Μπορεί κάποιοι να σπεύσουν να αποδώσουν πικρία στον πρώην υπουργό για το ξήλωμά του, αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι δεν εκφράζει ένα κομμάτι της «γαλάζιας» βάσης και μάλιστα όχι της ακραία συντηρητικής.
