Νομίζω ότι ουδείς διαφωνεί με όσα είπε ο Γιώργος Νταλάρας για την τηλεοπτική δημοσιογραφία των πρωινάδικων. Αυτή δεν είναι δημοσιογραφία, μην κοροϊδευόμαστε.
Είπε πράγματα που ισχύουν, πράγματα που τα ζούμε καθημερινά, πράγματα που όλοι μας λέμε και μεταξύ μας.
Όπως:
«Νομίζεις, η δουλειά δεν είναι να κάνεις οτιδήποτε, όποτε σας τύχει. Να κάνετε κάτι με συνέπεια, με ήθος και αρχές. Αυτό που κάνετε στερείται αρχών».
«Να ρωτήσω κάτι, αυτό που κάνετε τώρα, δεν το βρίσκετε αρκετά γελοίο; Και για εσάς και για τα κανάλια που εκπροσωπείτε».
Θα μπορούσε να σταματούσε εκεί όλο το σκηνικό, να μην το συνέχιζαν ούτε ο Νταλάρας ούτε οι ρεπόρτερ που τον πολιορκούσαν και που, όπως νομίζουν, κάνουν τη δουλειά τους.
Γιατί μπορεί να είναι οκέι το «δεν είναι δημοσιογραφία αυτό, αγόρι μου. Δεν είναι καλό αυτό που κάνετε» αλλά δεν είναι οκέι το «κι εσύ, που είσαι χαριτωμένη, ο μπαμπάς σου ή ο θείος σου θα σου πει ότι είναι ντροπή αυτό που κάνεις. Μην το κάνεις». Ακούγεται και είναι σεξιστικό έστω και αν ο Νταλάρας δεν είχε επ ουδενί κάτι τέτοιο στο μυαλό του. Όσοι τον γνωρίζουν, το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Και αυτό το «χαριτωμένη» είναι μία έκφραση άλλης εποχής, περασμένης, δεν είναι όμως και προς θάνατο, μην τρελαθούμε. Αλλά και η δημοσιογραφία έχει αλλάξει πλέον. Μην την κρίνουμε με όρους περασμένων δεκαετιών.
Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, ήταν ο ίδιος ο Νταλάρας που το ξεκίνησε όταν έλεγε σε ένα πρωινάδικο, στο «Χαμογέλα και πάλι» αν δεν κάνω λάθος, ότι «για σκέψου ότι το παιδί βγαίνει στη δουλειά σήμερα και λέει “Θέλω να γίνω σαν τον Ρέμο, σαν τον Αργυρό”. Δεν έχει το ίδιο στίγμα ο Καζαντζίδης και ο Μπιθικώτσης, με το στίγμα που ενδεχομένως θα αφήσει ο Ρέμος. Άλλος τραγουδιστής ο Ρέμος, άλλος ο Μπιθικώτσης».
Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Πώς να μην τον κυνηγούν μετά «τα παιδιά με τα μαρκούτσια»; Τι περίμενε ότι θα τον ρωτούσαν; Για τον (ποιον;) Βασίλη Τσιτσάνη;
Κάποιοι λένε ότι βάρεσε το σαμάρι, κάνοντας επίθεση στα παιδιά που ξεροσταλιάζουν με τις κάμερες και τα μικρόφωνα, και όχι τον γάιδαρο που είναι οι εκπομπάρχες και τα ίδια τα κανάλια. Εντάξει, μεγάλη κουβέντα τώρα. Και λίγο αβάσιμη, έτσι;
Σωστά πράγματα με λάθος τρόπο λοιπόν. Και με τραβηγμένο τρόπο. Αλλά σωστά πράγματα, αυτό έχει σημασία.
