Με την πανηγυρική συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου φαίνεται ότι ολοκληρώθηκαν οι κυβερνητικές εορταστικές εκδηλώσεις μετά τη νίκη της Κυριακής. Μένουν μόνο η ορκωμοσία της Βουλής τη Δευτέρα και οι προγραμματικές δηλώσεις (6-8/7) για να ολοκληρωθούν οι εκκρεμότητες και να επιστρέψουμε στη (θερινή) κανονικότητα.
Αν εξαιρέσεις ότι σχεδόν δεν χωρούσαν να κάτσουν οι 63+ στη μικρή αίθουσα του Μαξίμου, ξεχώρισα δύο αιχμές του Μητσοτάκη. Πρώτον, ότι «πετυχημένος υπουργός είναι αυτός, προφανώς, που μιλάει για το έργο του, αλλά είναι και αυτός ο οποίος υπερασπίζεται συνολικά την κυβερνητική πολιτική». Νίκο Δένδια, ακούς;
● Και δεύτερον, ότι «το έργο δεν πρέπει να θυσιάζεται στον βωμό της επικοινωνίας. Και ο νοών νοείτω». Μάλλον για Αδωνι Γεωργιάδη πήγαινε αυτό. Αρκεί να το καταλάβουν όλοι, γιατί χθες είδα υπουργούς να μιλούν από το πρωί στα κανάλια, ενώ δεν έχουν καταλάβει καν τι είναι αυτό που έχουν κληθεί να διαχειριστούν. Σύντροφοι, ενημερωθείτε πρώτα γιατί οι… γκάφες είναι προ των πυλών. Οσο για την ατάκα Μητσοτάκη ότι η κυβέρνηση είναι «συλλογικό όργανο», εκεί πρέπει ορισμένοι να κρατήθηκαν για να μη γελάσουν μπροστά στον αρχιτέκτονα του μοντέλου της «πρωθυπουργικής δημοκρατίας».
● Και αφού λέμε για κανονικότητα, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιστρέφει στα παλιά του λημέρια στις Βρυξέλλες για τη σύνοδο των Ευρωσοσιαλιστών, από την οποία θα απουσιάζει ο Τσίπρας, επισήμως λόγω «ανειλημμένων υποχρεώσεων». Το μυστήριο για το τι μέλλει γενέσθαι στον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται πάντως. Αν κρίνω από τα όσα δηλώνουν δημοσίως οι προεδρικοί, ο Τσίπρας δεν θα πρέπει ούτε να το σκέφτεται να εγκαταλείψει την προεδρία, ασχέτως αν έχει να εμφανιστεί από την Κυριακή στο γραφείο του. «Ο Αλέξης Τσίπρας είναι de facto η συγκολλητική ουσία στο κόμμα μας, γιατί έχει τα χαρακτηριστικά του ιδρυτή», είπε ο Νίκος Παππάς. Αντίστοιχες δηλώσεις είδα από Τεμπονέρα, Θεοχαρόπουλο, Θρασκιά κ.ά.
● Πέρα από τη στήριξη σε Τσίπρα οι προεδρικοί δεν άφησαν αναπάντητες και τις αιχμές, π.χ. στον Δ. Βίτσα, που πρότεινε διαρχία με τον Τσίπρα πρόεδρο της Κ.Ο., ή στον Ευάγγ. Αποστολάκη, που είπε ότι του φαίνεται καλή η νέα κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο επικεφαλής της εκλογικής επιτροπής, Διονύσης Τεμπονέρας είπε ότι «πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί» και ζήτησε αυτοσυγκράτηση. Βέβαια ο Τεμπονέρας, πρότεινε και συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές, αλλά στη Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να έβαλαν τα γέλια και μόνο στην ιδέα.
● Μιας και ο λόγος για αυτοδιοικητικές εκλογές, ο μπασκετμπολίστας Νίκος Παππάς φαίνεται ότι το ξανασκέφτεται για το αν θα διεκδικήσει τον δήμο της Αθήνας. Υπενθυμίζω ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε ανακοινώσει τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στην προσπάθειά του, αλλά ο Παππάς άρχισε να τα γυρνάει, μιλώντας για τοξικό περιβάλλον και λέγοντας ότι «θα δούμε αν θα το κάνω». Πήρε και τις αποστάσεις του σημειώνοντας ότι με τον ΣΥΡΙΖΑ «ουδέποτε είχα καμία αλληλεπίδραση στο παρελθόν και μάλιστα διάφορες κινήσεις του δεν με εξέφραζαν απόλυτα». Μυρίζει… κουβά (και αυτή) η επιλογή.
● Σημειώνω πάντως ότι η… Ντόρα Μπακογιάννη στηρίζει φανατικά Αλέξη Τσίπρα: «Δεν βλέπω πώς μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει χωρίς τον Τσίπρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πάγκο, δεν έχει έναν άνθρωπο που να είναι ίδιου επιπέδου πολιτικά με τον Τσίπρα». Πάντως η δήλωσή της ότι δεν στενοχωρήθηκε που έμεινε πάλι εκτός κυβέρνησης από τον αδελφό της δεν με έπεισε. «Δεν χρειάζεται να είσαι υπουργός για να βοηθήσεις, μπορείς να το κάνεις με πολλούς τρόπους», είπε, αλλά ακούστηκαν λίγο σαν λόγια της παρηγοριάς.
● Μετά τη χυδαία σεξιστική επίθεση Τζήμερου στη Σοφία Ζαχαράκη ότι ως «άγαμη και άτεκνη» δεν κάνει για υπουργός Οικογένειας, η ίδια έδωσε ηχηρή απάντηση δημοσίως: «Εγώ θα κριθώ από την εργατικότητα και την αποτελεσματικότητά μου. Ολες οι άλλες είναι προσωπικές μου επιλογές και δεν αφορούν κανέναν». Πάντως δεν είδα τους γνωστούς «δικαιωματιστές» να τρέχουν να την υπερασπιστούν. Ισως επειδή δεν είναι «συντρόφισσα».
● Και μετά τα εξώδικα Βελόπουλου που μας απειλεί να μην τον λέμε ακροδεξιό, λογικά θα μας στείλει εξώδικο και ο Ανδρουλάκης να μην τον λέμε σοσιαλδημοκράτη και ο Κουτσούμπας να μην τον λέμε κομμουνιστή. Ελπίζω βέβαια σε λίγο καιρό να μην τον συγκρίνουμε με τους Σπαρτιάτες ή τη Νίκη και καταλήξουμε να τον αποκαλούμε «κεντρώο» με όσα τερατώδη θα ακούμε.
