Όλοι εκείνοι που ήμασταν τότε μαζί αλλά κι όσοι παραμέρισαν ή έφυγαν ή χάθηκαν στις κατοπινές ζωές τους, όλοι εκείνοι που όσα χρόνια κι αν πέρασαν κάπως δεν μπόρεσαν να χαλάσουν αυτούς τους περίεργους αόρατους αλλά υπαρκτούς δεσμούς, όλοι εκείνοι που σήμερα σκύβουμε το κεφάλι μπροστά σε άλλη μια μεγάλη απώλεια, ευτυχώς θα έχουμε το προνόμιο να ακούμε ζωντανό στα αυτιά μας το χωρίς όρια γέλιο της Δέσποινας.
Το δυνατό βραχνό γέλιο που έβγαινε από την μπάσα και τραχιά φωνή, κάπως σε στυλ Τομ Γουέιτς, που φαινομενικά ήταν τόσο αταίριαστη αλλά τελικά τόσο γνώριμη και ταιριαστή με την ξανθιά γαλανομάτα καλλονή των καλύτερων μας χρόνων. Θα γραφτούν πολλά και ενδιαφέροντα για τη Δέσποινα Γερουλάνου και το πλούσιο βιογραφικό της. Αδύνατο να προσπαθήσει κανείς από μας να ψάξει να βρει ωραίες λογοτεχνικές περιγραφές για τη Δέσποινα. Μάταιο να θυμίσει τα αδιανόητα ζόρια που αντιμετώπισε στη ζωή της και παράλληλα το απλόχερο μοίρασμα της φιλίας, της αγάπης και της φροντίδας της για όλους.
Όμως για καλή μας τύχη είναι απολύτως αδύνατο να ξεχάσουμε, να μην ακούμε κάπου κάπου στα αυτιά μας αυτή τη φωνή του ξανθού «λιμενεργάτη» με το ανεμπόδιστο γέλιο που γέμιζε με ζωή όποιον το άκουγε.
