Η Ελλάδα σε πολλούς τομείς έχει να επιδείξει ένα μεγάλο παρελθόν που θα μπορούσε να μας απαλλάξει από μια στείρα και μάταιη νοσταλγία.
Μια γενναία, υπεύθυνη πράξη, άξια της σύγχρονης κοινωνίας θα ήταν να σταματήσουμε τα μνημόσυνα για ό,τι υπήρξε και να πάρουμε το παρελθόν μαζί μας, να το τοποθετήσουμε στο μέλλον, να του δώσουμε την ταυτότητά του στο καινούριο.
Για να το πετύχουμε δεν είναι αναγκαίο να επιστρέψουμε σ’ έναν κλαψιάρικο ουμανισμό.
Πάνω απ’ όλα γιατί από τους εαυτούς μας, δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε ποτέ∙ και γιατί είναι άχρηστο να εξακολουθούμε να λιβανιζόμαστε από τη στιγμή που μας λείπει ο όρος σύγκρισης.
