«Συν-δημία»

Tον νεολογισμό τον αναδεικνύει η Barbara Stiegler (Tracts, Gallimard) και δεν έχει άδικο. Θα προτιμούσα όμως, αντί του «συν-δημία», το «συνεκδοχή», ανακαλώντας από τη ρητορική εκείνο το «σχήμα λόγου» που δηλώνει «το μέρος αντί του όλου». Δηλαδή την «πανδημία» (το μέρος) αντί της «Δημοκρατίας» (το όλον). Και μάλιστα με τρόπο απόλυτης συρρίκνωσης του δεύτερου στο πρώτο (Της Δημοκρατίας στην αρρώστια). Λογοπαίγνια; Oχι ακριβώς.

Μια οδυνηρή διαπίστωση της ύφεσης της Δημοκρατίας που, εκτός από τα ζοφερά συμπεράσματα στην ετήσια έκθεση του think tank Freedom House, επιβεβαιώνει δυστυχώς και ο συνεκδοχικός Εμφύλιος που μας χωρίζει για άλλη μια φορά με όσα ακραία συμβαίνουν στα μίντια, και πάει λέγοντας. Διότι, κυριολεκτικά «λέγοντας» πάει το πράγμα, χωρίς «σχήματα», ούτε καν προσχήματα του λόγου.

Και για να είμαι ξεκάθαρος. Δεν με ενδιαφέρει ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε η Ν.Δ. Με ενδιαφέρει το Θέαμα σαν το «γενικό ισοδύναμο» αυτού που ζω στη χώρα μου. Ο Μαρξ, στο «Κεφάλαιο», θεωρεί ως «γενικό ισοδύναμο» των εμπορευμάτων το χρήμα. Θα προέκρινε, αν έγραφε σήμερα τα μίντια, επειδή στον αφασικό-λαλίστατο κόσμο μας το αληθινό είναι μια στιγμή του ψεύτικου;