Η ελληνική γλώσσα

Αμφιβάλλω αν θα έπρεπε να εορτάζεται μία φορά τον χρόνο, όταν -εκτός από την αγγλική εκδοχή της- απαξιώνεται καθημερινά.

Και το σολωμικό: «Μήγαρις πώς έχω άλλο τι στο νου μου πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;», σε «ποια» ελευθερία και σε «τι» γλώσσα αναφέρεται;

Και πού να φανταστώ το ‘76 που εξέδιδα στου Βίκτωρα Παπαζήση το βιβλίο μου «Κοινωνία και Γλώσσα» και επέμενα να βάλω ως «μότο» -παρά τις αντιρρήσεις του προλογίζοντος Ν. Πουλαντζά- τη ρήση του Α. Artaud, «Δεν σκοπεύουμε να καταργήσουμε τον έναρθρο λόγο, αλλά να δώσουμε στις λέξεις περίπου τη σπουδαιότητα που έχουν στο όνειρο», ότι σήμερα ούτε όνειρο, ούτε έναρθρος λόγος έχουν καμία ιδιαίτερη σημασία. (Η φάση είναι ότι δεν έχει πλέον σημασία ούτε η σιωπή.)