Οχι, Νίκο Βούτση, ο γιος σου δεν είναι ο «ημι-πιτσιρικάς» που λες. Ο γιος σου «ανήκει στον απέραντο Θυμό των ανθρώπων να υπάρχουν, Ετσι». Κι ας σε οικτίρει η «Πανδώρα» στο κατάμαυρο κουτί των δεινών μας. Ομως ό,τι και να ‘ναι αυτό το «Ετσι», πάντα «θα είναι αβάσταχτο».** Γιατί «υπάρχουν Ιδέες που ποτέ δεν θα ονομαστούν Πράξεις».
Και κάτι περισσότερο: υπάρχουν και Πράξεις που ποτέ δεν θα «ονομάσουν» Ιδέες. Οι Ιδέες ορθώνουν τα πράγματα στην καρδιά της απουσίας τους, δεν είναι ούτε για τους αντιεξουσιαστές, ούτε για εσάς τους βουλευτές, ούτε για εμάς τους διανοούμενους. Κυρίως δεν είναι για τους πανταχού παρόντες συμπλεγματικούς επικριτές των χαρακτήρων και τους κυνηγούς των κεφαλών μας.
Για ποιους είναι; Ο Μποντλέρ θα έλεγε για όσους είναι «παιδιά κατά βούληση». Οχι τους ημι-πιτσιρικάδες, αλλά τα ανιδιοτελή τρομερά παιδιά.
*Ηράκλειτος . **Γιώργος Χειμωνάς, «Τα όνειρα της αϋπνίας », εκδ. Πλέθρον, 1994.
