Το Πολυτεχνείο

Το ανυπόφορο δεν είναι η αναβολή ή η κατάργηση (αύριο-μεθαύριο) της γιορτής του Πολυτεχνείου αλλά το Πολυτεχνείο ως γιορτή. Δηλαδή ως θέαμα των δελτίων ειδήσεων με τον Χατζηνικολάου.

Oλο και περισσότερο πείθομαι ότι η εμπειρία αυτού του παράδοξου (του να εορτάζεται αυτό που δεν είναι εορτή) φανερώνει την εμπειρία του σημερινού ανθρώπου: να ζει συγχρόνως χωρίς ελπίδα και χωρίς απελπισία. Διότι δεν μπορώ να καταλάβω π.χ. τη σχέση του φερέλπιδος Βαρουφάκη με τους νεκρούς εκείνης της νύχτας. «Ποιοι είναι σήμερα οι νεκροί;».

Ο Χάινερ Μίλερ είχε απαντήσει τότε, οι Εβραίοι. Εχει κανείς σήμερα αμφιβολία πως οι νεκροί είμαστε, στρατοπεδευμένοι, εμείς;