Ηταν δεδομένο ότι μετά το πρωτοχρονιάτικο σοκ της απόπειρας διαφυγής του κατηγορούμενου πλέον για το σκάνδαλο Novartis κ. Μανιαδάκη τα μεγάλα κανάλια της ενημέρωσης θα έσπευδαν να διοχετεύσουν νέες θεωρίες συνωμοσιών και σκευωριών.
Ετσι έπιασε στασίδι από το πρωί ο αντιπρόεδρος της ΝΔ ούτως ώστε να πείσει ότι εφόσον πολιτικοί και δημοσιογράφοι εκτιμούσαν το μέγεθος του σκανδάλου πριν ακόμα καταλήξει η δικαιοσύνη αυτό σημαίνει ότι η όλη υπόθεση είναι μια κατασκευή!
Όπως σε όλες τις καραμπινάτες υποθέσεις διαφθοράς, διαπλοκής και διασπάθισης δημόσιου χρήματος που διερευνά η δικαιοσύνη, πρωτοπόρος στην προσπάθεια ανατροπής της κοινής λογικής είναι και πάλι ο ευρύτερος εκδοτικός όμιλος του μεγαλοεφοπλιστή Μαρινάκη. Από κοντά και ο Αδωνης Γεωργιάδης που μιλώντας στον «οικογενειακό» ΣΚΑΙ έκανε λόγο για κατάχρηση εξουσίας των εισαγγελέων αλλά και για εσχάτη προδοσία κυβερνητικών παραγόντων (αυτό το τελευταίο το απέδωσε σε κάποια αναφορά του Ευάγγελου Βενιζέλου).
Ενώ λοιπόν για τα γνωστά εκδοτικά συμφέροντα και τη μείζονα αντιπολίτευση το σκάνδαλο της Novartis είναι εφεύρημα του ΣΥΡΙΖΑ, τα αποκαλυπτικά κατασχεμένα αρχεία του κ. Φρουζή αδιάφορα και οι προστατευόμενοι μάρτυρες “κουκουλοφόροι”, η ουσία είναι μία: συνελήφθη ο δικός τους συνεργάτης πριν την κοπανίσει για πάντα από τη χώρα.
Αντί όμως μετά από αυτό να περιμένουν σιωπηλά τις δικαστικές εξελίξεις, πανηγυρίζουν για τη δήθεν αποκάλυψη της σκευωρίας!
Το σημερινό συμπέρασμα συγκεκριμένων εκδοτικών ομίλων είναι ότι «τα έωλα σκάνδαλα έωλα καίγονται» ή ότι «βγήκε η κουκούλα στη σκευωρία της Novartis» και ότι «Ο Νίκος Μανιαδάκης είναι το πρόσωπο κλειδί που χρησιμοποιήθηκε για να στηθεί η επιχείρηση αθλιότητας». Άδειασαν όλοι με μία κίνηση τον πρώην δικό τους άνθρωπο στο χώρο της πολύπαθης υγείας λέγοντας ότι προκειμένου να γλυτώσει από όσα τον βαρύνουν (;) συνεργάστηκε αυτοβούλως με τους άθλιους του ΣΥΡΙΖΑ και με τους αμφίβολης ακεραιότητας εισαγγελείς προκειμένου να βλάψει πρώην κυβερνητικά στελέχη αλλά τελικά αρνήθηκε τις πιέσεις και …αποφάσισε να διαφύγει αντί να καταθέσει ψέματα για τα πρώην κυβερνητικά στελέχη!
Πόσο αντέχει άραγε αυτό το επιχείρημα στη λογική το γνωρίζουν ασφαλώς μόνο όσοι συστηματικά κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο. Τα ερωτήματα όμως εδώ είναι εύλογα αλλά και αναπάντητα:
1. Γιατί κάποιος που πήγε αυτοβούλως να καταθέσει ένα χρόνο πριν για το σκάνδαλο ζητώντας και λαμβάνοντας προστασία τώρα ξαφνικά πιέστηκε και προτίμησε να το σκάσει; Θυμίζει εδώ λίγο την περίπτωση του ισοβίτη Γιαννουσάκη που αφού μίλησε σε δημοσιογράφο και ζήτησε να καταθέσει μέσα από τη φυλακή σε εισαγγελέα μετά ανακάλυψε ότι τον πίεσαν προκειμένου να καταθέσει ψευδώς!
2. Εφόσον δεν υπήρχε κανένα σκάνδαλο και καμία παρατυπία στον τρόπο που ξοδεύτηκε το δημόσιο χρήμα στην υγεία, γιατί ο κ. καθηγητής αισθάνθηκε εξ αρχής την ανάγκη να ζητήσει προστασία και κυρίως γιατί προσπάθησε στη συνέχεια να ακολουθήσει το δρόμο Χριστοφοράκου, Καράβελα, Κυριακίδη και λοιπών επίσης πρώην διαπρεπών συνεργατών του πολιτικού συστήματος;
3. Πώς είναι δυνατόν και ειδικά αν είχε και ο ίδιος εμπλοκή στο «έωλο» σκάνδαλο να πείστηκε από τους συριζαίους να καταδώσει επίσημα τους πρώην ισχυρούς πολιτικούς του φίλους κινδυνεύοντας άμεσα και ο ίδιος;
4. Για ποιο λόγο εφόσον ακόμα και σε πορίσματα του 2012 αναφερόταν το όνομα του κυρίου αυτού μέχρι το τέλος παρέμεινε υπεράνω υποψίας διασφαλίζοντας την εμπιστοσύνη πρώην υπουργών υγείας και σημαντικών κυβερνητικών παραγόντων;
5. Για ποιο λόγο τέλος εισαγγελικοί λειτουργοί που κατηγορούνται ότι έστησαν μαζί με το ΣΥΡΙΖΑ τη σκευωρία πάνω σε ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο «κλειδί» στην προσπάθεια ενοχοποίησης πολιτικών, τον άφησαν ξαφνικά ακάλυπτο και έφτασαν μάλιστα να του αποδίδουν βαριές κατηγορίες και να τον συλλαμβάνουν;
Οσο για το επιχείρημα του Αδώνιδος ότι η σκευωρία αποδεικνύεται μόνο και μόνο από το γεγονός ότι πριν ακόμα υπάρξουν εξελίξεις στη δικαστική διερεύνηση εμφανίστηκαν κυβερνητικοί παράγοντες και δημοσιογράφοι να γνωρίζουν ότι επίκεινται διώξεις είναι τουλάχιστον αφελές ή προορίζεται για αφελείς. Η πολιτική μνήμη του κ. αντιπροέδρου εξασθένησε διαφορετικά θα θυμόταν ότι σε όλες τις υποθέσεις καραμπινάτων σκανδάλων πολιτικοί και ΜΜΕ ξεφώνιζαν για την ύπαρξή τους, ξεδίπλωναν τα στοιχεία και ονομάτιζαν τους ενόχους πολύ πριν η δικαιοσύνη αποφασίσει να παρέμβει. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία της ελευθερίας του Τύπου κι όχι της επιστράτευσης ή της φίμωσης του κ. Γεωργιάδη.
