Στο μυαλό του Γκλεν Κιμ

Εχει βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας με τους πλέον ανορθόδοξους τρόπους. Ο ρόλος που έχει αναλάβει, άλλωστε, του επιβάλλει να κινείται στο «παρασκήνιο» και να μην εκφέρει δημόσια άποψη για τα τεκταινόμενα.

Ο Γκλεν Κιμ, που τα μέσα ενημέρωσης του έχουν αποδώσει χαρακτηρισμούς όπως «ο μυστηριώδης Κορεάτης σύμβουλος του Βαρουφάκη», παρακολουθεί τα όσα γράφονται γι’ αυτόν και ενίοτε χαμογελά.

Αλλες φορές μοιάζει προβληματισμένος για καταγγελίες που, όπως λέει, δεν έχουν καμία λογική ή μοιάζουν αποπροσανατολιστικές.

Πρώτα πρώτα, ο Γκλεν Βίκτορ Κιμ, όπως είναι το πλήρες όνομά του, δεν είναι Κορεάτης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις ΗΠΑ από γονείς με καταγωγή από την Κορέα, ενώ σήμερα ζει μόνιμα στο Λονδίνο.

Σπούδασε αρχικά Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο Rice του Χιούστον και έπειτα έλαβε το μεταπτυχιακό του στο London School of Economics στον τομέα των Διεθνών Σχέσεων και στην Πολιτική Οικονομία.

Επί 21 χρόνια θήτευσε σε διάφορες θέσεις της Lehman Brothers στο Τόκιο, στη Νέα Υόρκη, στο Χονγκ Κονγκ και στο Λονδίνο, με επίκεντρο την παροχή συμβουλών για τις δημόσιες επενδύσεις και τη διαχείριση χρέους.

Ο ρόλος του στον ESM

Τον Οκτώβριο του 2010 προσελήφθη στρατηγικός σύμβουλος στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, παίζοντας καθοριστικό ρόλο στην οικοδόμηση του EFSF και του ESM. Κατόπιν προσελήφθη το 2012 από την επενδυτική τράπεζα Moelis & Company με έδρα το Λονδίνο, όπου παρέμεινε δύο χρόνια, ενώ παράλληλα βρέθηκε στη συμβουλευτική επί των επενδύσεων LJ Capital, ενώ το 2014 προσελήφθη από το υπουργείο Οικονομικών της Ισλανδίας ως ειδικός σύμβουλος στην επιτροπή για την άρση των κεφαλαιακών ελέγχων (capital controls).

Την Αθήνα την επισκέφθηκε για πρώτη φορά το 2001, κρατώντας επαφή με την ελληνική πραγματικότητα και τα επόμενα χρόνια.

Βρέθηκε στο πλευρό του Γιάνη Βαρουφάκη λίγους μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ύστερα από μέριμνα του πρώην Υπουργού Οικονομικών.

Η θητεία του Κιμ Γκλεν στη Φρανκφούρτη θεωρήθηκε σπουδαίας σημασίας, ώστε να κρατηθεί ανοικτός ο δίαυλος επικοινωνίας και άντλησης ενημέρωσης από την ισχυρότερη οικονομία της ευρωζώνης.

Το βιογραφικό του είναι, λοιπόν, πλούσιο, ενώ οι θέσεις στις οποίες βρέθηκε του έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά και να συνεργαστεί με όλους τους κορυφαίους πρωταγωνιστές της διαχείρισης της παγκόσμιας οικονομίας, από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε μέχρι την Κριστίν Λαγκάρντ.

Γι’ αυτό και βρέθηκε ανάμεσα στην αποστολή της ελληνικής κυβέρνησης στις Βρυξέλλες κατά τις κρίσιμες 17ωρες διαπραγματεύσεις για το νέο πρόγραμμα.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί απέχει από αυτήν της παραδοσιακής πολιτικής στην Ελλάδα, γεγονός που αναγνωρίζει.

Αυτή είναι άλλωστε η δουλειά του: να «μεταγλωττίζει» τις πολιτικές αποφάσεις των υπουργών και της κυβέρνησης στη γλώσσα των θεσμών και των επενδυτών, να συλλέγει πληροφορίες από την «απέναντι πλευρά», να προτείνει εναλλακτικές λύσεις για την εξυπηρέτηση των σκοπών που θέτουν οι πολιτικές αποφάσεις και να παίζει μερικές φορές και τον ρόλο του «δικηγόρου του διαβόλου».

Συνυπολογίζοντας το περιβάλλον στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, οι υπεύθυνοί του είναι πολύ ικανοποιημένοι από τις επιδόσεις του. Ορισμένοι μιλούν για «πολύ μεγάλη βοήθεια» που έχει προσφέρει σε αρκετές στιγμές, επισημαίνοντας «παγίδες» που πιθανόν στήνουν οι δανειστές σε ζητήματα τεχνικά.

Δεν εργάζεται άλλωστε μόνος του, ενώ προτιμά την «ομαδική δουλειά» του ίδιου και των συνεργατών του.

Το τρέχον έργο που παρακολουθεί είναι το νέο Ταμείο για την αξιοποίηση της ιδιωτικής περιουσίας, ενώ θεωρεί ότι κομβικό ζήτημα στη δημιουργία καλών προοπτικών για την οικονομία ήταν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Το τίμημα ήταν σαφώς μικρότερο από το αναμενόμενο, ενώ, όπως έχει γράψει η «Εφ.Συν.», απεφεύχθη ένα καλά οργανωμένο σχέδιο κορυφαίου τραπεζίτη και ξένου fund, που μπορούσε να οδηγήσει μία εκ των τεσσάρων συστημικών τραπεζών στη διαδικασία της «εξυγίανσης» και σε απώλεια καταθέσεων.

Στο δε πεδίο της προσέλκυσης ξένων επενδύσεων, ακολουθεί πλήρως την κυβερνητική «γραμμή»: Ως κράτος πρέπει να διαχειρίζεσαι και όχι να πουλάς τα περιουσιακά στοιχεία του Δημοσίου. Και μάλιστα με τέτοιο τρόπο ώστε να έχεις την ευκαιρία στο μέλλον να επανακτήσεις αυτήν την περιουσία.

Ακόμα μια έγνοια του είναι πώς θα επιστρέψουν στην Ελλάδα καταθέσεις από το εξωτερικό, αλλά και το πώς θα δημιουργηθεί ένα οικονομικό κλίμα που δεν θα αναγκάζει τους νέους να φεύγουν από τη χώρα τους.

Θεωρεί ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί να κάνει τη διαφορά, αλλά οι μεγάλες αλλαγές δεν θα συμβούν από τη μία μέρα στην άλλη.

Η χώρα είναι πληγωμένη, αλλά μπορεί να θεραπευτεί, επαναλαμβάνει αρκετές φορές. Η θεραπεία όμως, συμπληρώνει, μετά από μια μεγάλη και δύσκολη εγχείρηση μπορεί να πάρει αρκετό χρόνο. Και μέχρι τότε, δεν μπορούν να είναι τα πάντα «μέλι-γάλα».

Τα πρώτα σημάδια έχουν κάνει, όπως παρατηρεί, την εμφάνισή τους.

Τα «κόκκινα» δάνεια δεν αυξάνονται όπως παλιότερα, ενώ το βιοτικό επίπεδο των μέσων οικογενειών δεν πέφτει πλέον.

Περισσότερο βρισκόμαστε στο στάδιο της προσαρμογής, σκέφτεται, και ξεκαθαρίζει ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει υιοθετήσει πολλές μεταρρυθμίσεις, που ουδείς είχε τολμήσει να κάνει, και οι οποίες στο σύνολό τους έχουν έντονο το «χρώμα» του ΣΥΡΙΖΑ.

Κρατά πάντως στο μυαλό του έντονα τη συζήτηση που είχε με ένα ζευγάρι γιατρών ένα από τα περασμένα καλοκαίρια.

Ο άνδρας ήταν πολύ θυμωμένος και έβριζε τους πάντες για την κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα. Του είπε μάλιστα ότι την επόμενη ημέρα περίμεναν να βγάλουν βίζα για την Αυστραλία. Για δουλειά.

Ο Γκλεν Κιμ σάστισε, επειδή είδε δυο νέους ανθρώπους «παραδομένους». Το ζευγάρι τον ρώτησε τι δουλειά κάνει στην Ελλάδα.

Εκείνος απάντησε ότι εργάζεται για να μη φύγουν εκείνοι και οι όμοιοί τους. Γιατί άλλωστε, όπως λέει, δεν έχει νόημα να μένεις στην Ελλάδα επειδή έχει ωραίο καιρό.

Πρέπει να έχεις και τη δυνατότητα να εργαστείς και να δημιουργήσεις ένα μέλλον για σένα και την οικογένειά σου.

Οι περισσότερες ιστορίες που θυμάται και αναφέρει, πάντως, δεν έχουν πρωταγωνιστές τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας.

Απεναντίας, σε αυτές πρωταγωνιστούν ισχυροί πολιτικοί, που «έπεσαν» λόγω της απληστίας τους και της απόλυτης έλλειψης της αίσθησης ότι δεν λειτουργούν για το προσωπικό τους συμφέρον, αλλά για χιλιάδες άλλους ανθρώπους.

Μεγάλες εταιρείες συμβούλων που απλά κυκλοφορούσαν σε υπουργεία χωρίς να κάνουν τίποτα και λάμβαναν παχυλές αμοιβές, κορυφαίοι παράγοντες που θέλησαν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα για την πολιτική τους καριέρα και κυνικές δηλώσεις που επιβεβαιώνουν τις μελέτες μεγάλων πανεπιστημίων για την αποτυχημένη συνταγή της ακραίας λιτότητας.

Θα τα καταγράψει ποτέ αυτά; Η ώρα πέρασε και οι εκπρόσωποι των δανειστών ήδη περιμένουν τους κορυφαίους πολιτικούς αξιωματούχους της κυβέρνησης.