Βγήκαμε στον δρόμο και ρωτήσαμε περί τους 100 πολίτες, κάθε ηλικίας, προέλευσης και τάξης, ποια πιστεύουν ότι πρέπει να είναι η άμεση προτεραιότητα της κυβέρνησης.
Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να είναι η άμεση προτεραιότητα
της νέας κυβέρνησης;
«Να παραιτηθεί» ήταν η άμεση απάντηση ταμία κεντρικού κινηματογράφου της Αθήνας.
Στο παραπάνω ερώτημα, δεν υπήρχαν απαντήσεις πολλαπλής επιλογής.
Οι πολίτες απαντούσαν αυτό που πίστευαν προσωπικά. Ωστόσο, εκτός ίσως από κάποιες απαντήσεις όπως η προαναφερθείσα, που προκάλεσε γέλιο σε ερωτώντα και ερωτώμενο, κυρίως λόγω της ταχύτητας που δόθηκε, οι περισσότεροι απάντησαν πέραν του στενού προσωπικού τους ορίζοντα.
Από το συνολικό δείγμα περίπου εκατό ατόμων, διαφορετικών ηλικιών και περιοχών διαμονής, εντός και εκτός Αττικής, η πλειονότητα τοποθέτησε το συνολικό συμφέρον πάνω από το προσωπικό: οι πιο πολλές απαντήσεις αφορούσαν την εξυγίανση του κρατικού μηχανισμού και τη σωστή λειτουργία του.
Επονταν η καταπολέμηση της διαφθοράς και της διαπλοκής και η ενίσχυση των κρατικών ελέγχων, που θα συμπεριλαμβάνει ωστόσο και τους ίδιους τους κρατικούς φορείς.
Αμέσως μετά έρχονταν η απονομή δικαιοσύνης (δικαστικής και κοινωνικής) και η επιθυμία για ένα ταχύτερο και ανεξάρτητο δικαστικό σύστημα που δεν θα δέχεται εξωτερικές παρεμβάσεις.
Τέταρτο ήταν η πάταξη της φοροδιαφυγής.
Πέμπτο, η φορολογία, ως αποτίναξη των βαρών από τα μικρά και μεσαία εισοδήματα και της ορθολογικότερης ανακατανομής τους, με βάση και κοινωνικά κριτήρια.
Η ανεργία ως αίτημα προς άμεση αντιμετώπιση ήταν το επόμενο, μαζί με την ανάπτυξη και το μεταναστευτικό/ασφάλεια των πολιτών.
Μόνο δύο ανέφεραν το «Μνημόνιο», επτά την διαπραγμάτευση για το χρέος, δέκα την αντιμετώπιση της φτώχειας και πέντε την Παιδεία, ως αυτό που θα πρέπει να είναι το κύριο και πρωταρχικό μέλημα της κυβέρνησης.
Μία απλή καταγραφή και συσχέτιση ηλικιών και περιοχών απ΄ όπου προήλθαν οι απαντήσεις μας οδήγησε στα εξής συμπεράσματα:
Από βόρεια και νότια προάστια προήλθαν οι περισσότερες απαντήσεις που αφορούν την ανάπτυξη και τις επενδύσεις.
«Δεν υπάρχει καν αναπτυξιακό πρόγραμμα εδώ και ένα χρόνο» μας ενημέρωσε υπάλληλος του υπουργείου Ανάπτυξης, με τον οποίο τυχαία συνομιλήσαμε.
Οι νέοι, μεταξύ 20-30, ως άμεση προτεραιότητα έθεσαν την ανεργία, την εκπαίδευση, το μεταναστευτικό, αλλά και τη διαφθορά/διαπλοκή.
Φοροδιαφυγή
Οι ηλικίες περί 40-60 έδωσαν περισσότερο έμφαση στη φορολογία και τη φοροδιαφυγή (χαρακτηριστικό παράδειγμα κουλουρτζή, που μας απάντησε πως θεωρεί τη φοροδιαφυγή ως το μείζον για να καταπιαστεί η κυβέρνηση, τη στιγμή που ο ίδιος δεν κόβει αποδείξεις).
Από τις μεγαλύτερες ηλικίες, δεν είχαμε καμία αναφορά στο συνταξιοδοτικό, όπως περιμέναμε, αλλά οι περισσότεροι πρόταξαν και την κοινωνική δικαιοσύνη, την πάταξη της διαφθοράς και το να «μπορεί η κυβέρνηση να κάνει κουμάντο στα υπουργεία της», όπως χαρακτηριστικά μας απάντησαν.
Υπήρχε βέβαια και μία μεγάλη μερίδα κόσμου (από την οποία, όμως, θα πρέπει να εξαιρεθεί η νεολαία), που δεν θέλησαν να απαντήσουν, λέγοντας πως δεν τους απασχολεί καθόλου.
Κάλλιστα θα μπορούσε κάποιος να συμπεράνει πως είναι μάλλον αισιόδοξο και θετικό το στοιχείο πως η πλειονότητα έδειξε να ενδιαφέρεται περισσότερο για το σύνολο απ΄ ό,τι για την προσωπική τους περίπτωση.
Και σίγουρα κρούει κώδωνα (αν όχι βαριά καμπάνα) κινδύνου το γεγονός πως η λειτουργία του κράτους -από τη διαχείριση των κρατικών δομών έως τον δικαστικό τομέα, την κοινωνική δικαιοσύνη, την ανεργία, τη φορολογία και την πάταξη της διαπλοκής-φοροδιαφυγής- αποτελεί καίριο ζήτημα για τους πολίτες.
Το ότι το Μνημόνιο αναφέρθηκε από ελάχιστους, μάλλον εξηγείται από το γεγονός ότι οι περισσότεροι το έχουν αποδεχτεί ως μία πραγματικότητα πλέον, όπως και το ίδιο το ζήτημα του χρέους που το ανέφεραν ελάχιστοι.
Θεωρούν άραγε δύσκολη ή ανέφικτη την όποια διαπραγμάτευση ή ανίκανη την κυβέρνηση να οδηγήσει στην απομείωσή του;
Αυτό μένει να ερευνηθεί περαιτέρω. Τέλος, ενώ ελάχιστοι ανέφεραν την Παιδεία ως τον τομέα που πρέπει να ασχοληθεί πρωταρχικά η κυβέρνηση, κανείς δεν μίλησε για τον πολιτισμό.
«Κατανοώ ότι για τους περισσότερους ο πολιτισμός δεν είναι πρωτεύον στα θέλω τους από την κυβέρνηση, καθώς πράγματι χωρίς ανάπτυξη και εξυγίανση του κράτους δύσκολα βρίσκονται χρήματα γι΄ αυτό. Από την άλλη, ακόμη και το τι ταινίες μας δείχνουν τα κανάλια είναι πολιτισμός και μας αφορά άμεσα. Ο πολίτης θα πρέπει να ενδιαφερθεί για τις δυνατότητες αύρας πολιτισμού που του δίνονται, θα πρέπει να διαβάσει κάποιο βιβλίο – ειδικά όταν είναι τόσο φτηνά πλέον» δήλωσε, σχολιάζοντας το αποτελέσματα της έρευνας, η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη.
Με τη σειρά του ο οικονομολόγος και πρώην επιστημονικός σύμβουλος στο Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, Πέτρος Λινάρδος Ρυλμόν, σχολίασε:
«Εχει ενδιαφέρον το ότι οι πολίτες θέτουν τα θεσμικά ζητήματα ως πρώτα. Και μάλιστα, βάζουν πρώτα τη φοροδιαφυγή και μετά τη φορολογία. Αρα κατανοούν τη σημασία των προβλημάτων αυτών, πράγμα που δεν θεωρείται προφανές. Και προσωπικά τοποθετώ βασική ως προτεραιότητα τη θεσμική ανανέωση της χώρας. Χωρίς αυτή, θεωρώ αδύνατον να ξεφύγουμε από την παρούσα κατάσταση».
Προτεραιότητες
«Η βασική προτεραιότητα μπαίνει από τις ίδιες τις καταστάσεις» απάντησε η Δέσποινα Κουτσούμπα, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ.
«Εχουμε 3 εκατ. ανέργους, 2 εκατ. οικογένειες που διαβιούν κάτω από τα όρια της φτώχειας, συνταξιούχους που δεν τα βγάζουν πέρα και περίπου μισό εκατ. νέους μετανάστες στο εξωτερικό.
»Αυτό δεν είναι παρά μια πραγματική κοινωνική καταστροφή, που δυστυχώς συνεχίζεται με το τρίτο Μνημόνιο. Η αντιμετώπισή της, δε, απαιτεί άλλες προτεραιότητες για τον ίδιο τον δημόσιο τομέα -όπως σωστά ζήτησαν οι πολίτες-, οι οποίες, όμως, δεν είναι εφικτές εάν ακολουθηθούν οι επιταγές του Μνημονίου.
»Τώρα είναι που χρειαζόμαστε στήριξη στα δημόσια νοσοκομεία και τα ασφαλιστικά ταμεία, στα σχολεία, την πρόνοια, τον πολιτισμό. Αυτά απαιτούν δημόσιες δαπάνες που δεν υπάρχουν».
