Τελικά καταργούνται τα μνημόνια ή απλώς αλλάζει η ορολογία;
Ας μην παίζουμε με την ορολογία ούτε όμως και με την υπομονή των πολιτών. Τα μνημόνια εξαρχής είχαν ημερομηνία λήξης. Ο,τι θυσία μπορούσε να κάνει η κοινωνία την έκανε. Οσες αντοχές είχε να επιδείξει η οικονομία τις έδειξε. Δεν υπάρχει κανένα άλλο περιθώριο περαιτέρω εφαρμογής της περιοριστικής πολιτικής. Οπως κι αν αυτή ονομαστεί. Το δραματικό πρόβλημα της ανεργίας, το έλλειμμα ρευστότητας που στραγγαλίζει την πραγματική οικονομία μόνο με ανάπτυξη και προσέλκυση επενδύσεων και επαναπατρισμού των κεφαλαίων μπορεί να αντιμετωπιστεί. Μόνο τότε η Ελλάδα της επόμενης μέρας μπορεί να αναπνεύσει. Και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα σαφές σ’ όσους επιχειρούν ακόμα να πείσουν για την αναγκαιότητα της καλβινιστικής, τιμωρητικής λογικής, όπως αποκάλυψε και ο τ. υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ.
Η Ν.Δ. τι προοπτικές έχει να ξαναγίνει η μεγάλη παράταξη που ευαγγελίζεται ο πρωθυπουργός; Η μόνη επιστροφή που είδαμε ήταν ο Θ. Ρουσόπουλος…
Προφανώς ο πρωθυπουργός, για να ευαγγελίζεται τη μεγάλη παράταξη, έχει και τον κατάλληλο σχεδιασμό. Εγώ περιορίζομαι να επισημάνω ότι αυτό που έμοιαζε σανίδα σωτηρίας για κάποιους στο παρελθόν που έδειξαν φυγόκεντρες τάσεις με ετερόκλητα σχήματα σήμερα γίνεται παγίδα που τους παρασύρει σε επικίνδυνα νερά. Θα προσέθετα μόνο ότι όλοι κατανοούμε πια ότι η μεγάλη παράταξη επανασυντίθεται με αμφίπλευρη διεύρυνση και όχι με μονομαχίες στο περιορισμένο ρινγκ της ιδεοληπτικής εμμονικής καθαρότητας που περιορίζει την απήχησή της στο ιστορικό της ακροατήριο συντηρητικών καταβολών. Μεγάλη παράταξη σημαίνει διείσδυση στον προοδευτικό, μεταρρυθμιστικό χώρο της ανοικτής κοινωνίας, με άνοιγμα σε όλα τα στελέχη.
Κατά πόσο η συνεχιζόμενη σύμπραξη με το ΠΑΣΟΚ βλάπτει την παράταξή σας;
Η αναγκαιότητα της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που απορρέει από τη συνταγματική επιταγή της δεδηλωμένης προφανώς έφερε στο τραπέζι της συνεργασίας έναν παραδοσιακό προς τη Ν.Δ. αντίπαλο που τόσο είχε κακολογήσει -και όχι άδικα- στο παρελθόν. Αυτό έγινε και γίνεται για το συμφέρον της χώρας αλλά πράγματι ενίοτε είναι επιζήμιο για την παράταξη. Πολύ περισσότερο που πολλοί -ακόμα και εγώ- δεν κατανοούμε πώς το ΠΑΣΟΚ έβαλε τη χώρα στην περιπέτεια της τρόικας και του πρώτου μνημονίου με πολλές παγίδες που ακόμα και στελέχη του, όπως ο Χρυσοχοΐδης, αγνοούσαν ότι υπήρχαν.
Πολλοί στον χώρο σας μιλούν για την ανάγκη στροφής προς τα δεξιά…
Θεωρώ αυτήν την άποψη προϊόν αφελούς άγνοιας των στοιχειωδών εργαλείων πολιτικής ανάλυσης. Και θα έλεγα και επικίνδυνη. Αφελής γιατί η κοινωνία έχει υπερβεί την παραδοσιακή διάκριση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς. Το δίλημμα πια είναι μεταρρυθμίσεις ή λαϊκισμός. Και αυτό το δίλημμα διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα όπως το γνωρίσαμε χθες. Αλλωστε, οι μετακινήσεις με ιδεολογική αναφορά μεταξύ των άκρων σ’ όλη την Ευρώπη το αποδεικνύουν. Επικίνδυνη είναι η άποψη αυτή γιατί απομονώνει τη Ν.Δ. στα στενά όρια του επίπεδου άξονα του παρελθόντος, τη συρρικνώνει και την κάνει ανάδελφη σε μη αυτοδυναμίες και αυτό είναι επικίνδυνο για τη χώρα.
Αναλυτικά η συνέντευξη του Άρη Σπηλιωτόπουλου στην Αλίκη Μάτση στην «Εφημερίδα των Συντακτών – Σαββατοκύριακο» που κυκλοφορεί σήμερα και αύριο.
