Οι μαραθώνιες συνεδριάσεις στη Βουλή, μέσα από μια διαδικασία που σηκώνει πολλή συζήτηση, ανέδειξαν χτες την οριακή κατάσταση, στην οποία έχει περιέλθει το πολιτικό σύστημα με «αιχμή» την υιοθέτηση του νέου προγράμματος.
Η υπερψήφισή του από την πλειοψηφία των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και τις κοινοβουλευτικές ομάδες της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού ήρθε λίγες ώρες πριν από την κατ’ ιδίαν συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ στις Βρυξέλλες. Ο πρωθυπουργός συνομίλησε τηλεφωνικά χτες εκ νέου με τον Γάλλο πρόεδρο, τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τον επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών στο ευρωκοινοβούλιο, στη «σκιά» της γερμανικής αδιαλλαξίας, που απειλούσε την επισφράγιση της συμφωνίας από τους υπουργούς Οικονομικών της ευρωζώνης.
Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, οι Φρανσουά Ολάντ, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ και Τζιάνι Πιτέλα «αναγνώρισαν ότι η Ελλάδα έχει τηρήσει απολύτως όλα όσα συμφωνήθηκαν στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής των χωρών-μελών του Eurogroup». Παράλληλα, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, «δεσμεύτηκαν ότι θα καταβάλουν κάθε απαιτούμενη προσπάθεια, ώστε στη συνεδρίαση του Eurogroup να οριστικοποιηθεί η συμφωνία με τους θεσμούς για τη χρηματοδότηση της χώρας από τον ESM». Η κυβέρνηση εμφανίστηκε ικανοποιημένη από την εξέλιξη.
Πέρα όμως από τη σύγκρουση στην κορυφή της ευρωζώνης, οι ακόμα πιο εμφανείς και σφοδρές συγκρούσεις έλαβαν χώρα στο ελληνικό κοινοβούλιο και συγκεκριμένα ανάμεσα στους διαφωνούντες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και τους θεσμικούς εκπροσώπους της κυβέρνησης και της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ.
Το «βάρος» της δημόσιας αντιπαράθεσης σήκωσε χτες η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ενώ ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Αριστερή Πλατφόρμα παρέμειναν στα «μετόπισθεν», καθώς επέλεξαν να δημοσιοποιήσουν τις επαφές που έχουν με άλλες μικρότερες κινήσεις της Αριστεράς για τη συγκρότηση ενός κινήματος ενάντια στο νέο μνημόνιο.
Υπό αυτό το πρίσμα, ο ΣΥΡΙΖΑ «φλερτάρει» και επισήμως πλέον με την απόσχιση από το «σώμα του» περισσότερων της μιας ομάδων. Η μεν Αριστερή Πλατφόρμα αναζητά πλέον τον καταλληλότερο χρόνο της αποχώρησής της, αφού η αφορμή έχει δοθεί ήδη και δεν είναι άλλη από την υπογραφή και την υπερψήφιση του μνημονίου.
Το ερώτημα είναι αν θα ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία όμως δεν έχει τα αντίστοιχα «πατήματα» στην οργανωμένη δομή του ΣΥΡΙΖΑ. Η δε «γκρίνια» στο εσωτερικό του κόμματος μεγιστοποιείται με στελέχη των «53+» και τη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ να ζητούν επιτακτικά τη διεξαγωγή έκτακτου συνεδρίου πριν από τον οποιοδήποτε εκλογικό «αιφνιδιασμό».
Οι εξελίξεις στο κυβερνών κόμμα πάντως ενεργοποιούν γενικότερες πολιτικές εξελίξεις, μια και η απώλεια της δεδηλωμένης από την κυβέρνηση οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε εκλογές. Στο Μαξίμου τα πολιτικά σχέδια είναι έτοιμα, αλλά η κομματική τους διαχείριση είναι πιο δύσκολη, λόγω της «πολυφωνίας» πάνω στην οποία έχει δομηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Παράλληλα, νέα σχήματα δημιουργούνται, αναδιατάσσοντας το πολιτικό σκηνικό στο τοπίο της Αριστεράς και του «αντιμνημονιακού» χώρου.
Ωστόσο, οι συγκεκριμένες εξελίξεις επηρεάζουν αναμφίβολα και τα υπόλοιπα κόμματα και ιδιαίτερα αυτά που κάθονται στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Η διαφαινόμενη διάσπαση στον ΣΥΡΙΖΑ και τα νέα πολιτικά σχήματα κατακερματίζουν περαιτέρω το πολιτικό σκηνικό, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα για το πόσες και ποιες οργανωμένες δυνάμεις «χωράει» το πολιτικό στερέωμα.
Επιπρόσθετα, μια απλή παρατήρηση των επιδιώξεων των διαφόρων ομάδων στα αντιπολιτευόμενα κόμματα παράγει πρόσθετη αβεβαιότητα. Ορισμένοι καλοβλέπουν τη σύμπραξη υπό μια «φιλοευρωπαϊκή ομπρέλα», ενώ άλλοι θεωρούν ότι πρέπει όλες οι πόρτες να παραμένουν ανοικτές για μια ενδεχόμενη σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές.
Ούτως ή άλλως, στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες παρακολουθούν πολύ προσεκτικά τις εν Ελλάδι εξελίξεις και δεν αποκλείεται να συναινέσουν σε μια νέα εκλογική αναμέτρηση, μόνο υπό την προϋπόθεση της παροχής εγγυήσεων ότι η επόμενη κυβέρνηση θα φέρει εις πέρας το νέο μνημόνιο.
Θα αναρωτηθεί βεβαίως κανείς: Μπορεί, οικονομικά και οικονομοτεχνικά, να έλθει εις πέρας το συγκεκριμένο πρόγραμμα; Ουδείς μπορεί να το προδικάσει με σιγουριά, εξ ου και οι σχεδιασμοί σε όλα τα κομματικά επιτελεία γίνονται κατ’ αρχήν με ορίζοντα ενός έτους.
