Δεν είναι μόνο ο τεράστιος αριθμός αλλά κυρίως όσα υποστηρίζουν οι 1.000 πανεπιστημιακοί από όλα τα ΑΕΙ της χώρας στην επιστολή τους στην υπουργό Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, ενάντια στις βασικές αλλαγές του νόμου-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Σε προηγούμενη επιστολή της προς τους πανεπιστημιακούς η υπουργός επιχείρησε να τους πείσει να δεχτούν τον νέο νόμο «τάζοντας» την κατάργηση του ανώτατου ορίου στα εισοδήματά τους και νέους τρόπους απόκτησης πρόσθετου εισοδήματος. Κι όμως, διδάσκοντες και διδάσκουσες μέλη ΔΕΠ, ΕΔΙΠ και ΕΕΠ, συμβασιούχοι διδάσκοντες, αφυπηρετήσαντες και ομότιμοι καθηγητές που συνεχίζουν να υπηρετούν το ελληνικό Πανεπιστήμιο δηλώνουν προσβεβλημένοι από το σύνολο του νομοσχεδίου, το οποίο σχεδιάστηκε ερήμην τους και διαπνέεται, όπως λένε, από βαθιά περιφρόνηση, καχυποψία και απαξίωση για τους Ελληνες και τις Ελληνίδες πανεπιστημιακούς.
«Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το να θεωρείτε ότι σε αυτή την ιστορικά κρίσιμη καμπή αυτό που χρειάζεται το Πανεπιστήμιό μας είναι να έχουμε τη δυνατότητα να λείπουμε εκατό μέρες τον χρόνο με άδεια (αντί για εξήντα που ίσχυε μέχρι τώρα) και να κάνουμε έξι ώρες μάθημα την εβδομάδα αλλά μόνο σε προπτυχιακό επίπεδο! Δημόσιο Πανεπιστήμιο σημαίνει υποχρέωση της πολιτείας για οικονομική ενίσχυση των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και όχι απλώς απελευθέρωση των διαδικασιών απόκτησης πρόσθετου εισοδήματος των μελών ΔΕΠ» απαντούν στην υπουργό.
Στην επιστολή εξηγείται πως αν ψηφιστεί ο νόμος αλλάζει δραματικά το ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο κλείνοντας τις πόρτες του σε παιδιά που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν καθώς δεν θα έχουν τη δυνατότητα να φοιτήσουν σε δωρεάν μεταπτυχιακά.
«Δημόσιο Πανεπιστήμιο σημαίνει οργάνωση των σπουδών με επιστημονικά κριτήρια και όχι απορρύθμιση και κατακερματισμό της γνώσης με πληθώρα παρεχόμενων τίτλων και σπουδών. Η “ευελιξία” στα προγράμματα σπουδών και τα διδακτορικά σημαίνει ότι θα μειωθεί το μόνιμο προσωπικό των Πανεπιστημίων σε όφελος διαφορετικών κατηγοριών διδασκόντων που θα προσλαμβάνονται για βραχεία παρουσία (επισκέπτες/τριες, εντεταλμένοι/ες διδασκαλίας κ.λπ.) ώστε να μην επενδύουν μακροπρόθεσμα στο Πανεπιστήμιο. Αυτό σημαίνει και η επαναφορά ομότιμων και συνταξιούχων σε όλες τις ακαδημαϊκές δραστηριότητες. Αντίθετα, οι νέοι/ες επιστήμονες/ισσες θα δυσκολευτούν να βρουν θέση στο Πανεπιστήμιο του “μέλλοντος”, εφόσον θα εργάζονται με ελαστικές σχέσεις εργασίας και πενιχρές αμοιβές και θα εξαρτώνται από τους διδάσκοντες και τις διδάσκουσες ανώτερων βαθμίδων, όπως συνέβαινε παλιά όταν ο κάτοχος της “έδρας” ήταν παντοδύναμος».
Οι πανεπιστημιακοί στέκονται απέναντι και στο προτεινόμενο σύστημα διοίκησης, θυμίζοντας πως μέχρι σήμερα «το δημόσιο Πανεπιστήμιο ταυτιζόταν με την ακαδημαϊκή ελευθερία και το αυτοδιοίκητο. Τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα μέχρι σήμερα αποφάσιζαν για τις δικές τους υποθέσεις με τα δικά τους όργανα. Με όργανα που αναδεικνύονται με καθολική ψηφοφορία αλλά και ευρεία αντιπροσωπευτικότητα. […] Παρά τη συστηματική προσπάθεια δυσφήμησης, η ελληνική κοινωνία γνωρίζει ότι χάρη στο δημοκρατικό, ανοιχτό σε όλους και όλες Πανεπιστήμιο, έχουν τη δυνατότητα τα παιδιά της να διαπρέψουν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. […] Το δημόσιο Πανεπιστήμιο έχει υπαρκτά προβλήματα που όμως δεν μπορούν να λυθούν ούτε με τον αυταρχισμό και την επιβολή ενός καθεστώτος αστυνόμευσης, ούτε με τη συνεχή συκοφάντηση του θεσμού αλλά και όσων τον υπηρετούν ούτε με τον στραγγαλισμό της δημοσιονομικής βάσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα».
