Μεθαύριο ξεκινά στο Ηράκλειο της Κρήτης το 39ο συνέδριο της ΓΣΕΕ. Ως «Εφ.Συν.» επιλέξαμε να το κάνουμε πρώτο θέμα στο σημερινό μας φύλλο για πολλούς λόγους. Οχι μόνο γιατί ο -για πολλοστή φορά- υποψήφιος για την προεδρία της είναι ο ελεγχόμενος από τη Δικαιοσύνη Γιάννης Παναγόπουλος. Οχι μόνο γιατί η πιθανή επισημοποίηση της διάσπασης της ΠΑΣΚΕ είναι από μόνη της ένα ενδιαφέρον ζήτημα.
Οχι μόνο γιατί το ΠΑΜΕ αναμένεται να ισχυροποιηθεί στο νέο Δ.Σ. Οχι μόνο γιατί θα καταμετρηθεί η όποια δυναμική της συμμαχίας ΕΜΕΙΣ/ΑΡΚΙ και ΕΑΚ. Οχι μόνο γιατί τα σενάρια για τη συγκρότηση του νέου προεδρείου έχουν μεγάλο συνδικαλιστικό και πολιτικό ενδιαφέρον.
Αλλά για έναν απείρως πιο σημαντικό λόγο: διότι οι εργαζόμενοι της χώρας έχουν ανάγκη από έναν άλλον εργατικό συνδικαλισμό, όχι απλώς πολύ διαφορετικό αλλά στον αντίποδα αυτού που εκπροσωπεί η ΓΣΕΕ. Η εργατική τάξη, τόσο του ιδιωτικού όσο και του δημόσιου τομέα, πλήρωσε βαρύ τίμημα τόσο την περίοδο της κρίσης και των μνημονίων όσο και την περίοδο της «ανάπτυξης» και ιδιαίτερα την περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.
Ενώ τα κέρδη αποκαταστάθηκαν και μάλιστα ξεπέρασαν κατά πολύ τα προ κρίσης επίπεδα, η εργασία δεν είδε «άσπρη μέρα». Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι ο κατώτατος μισθός να φτάσει και να ξεπεράσει τα προ κρίσης επίπεδα, αλλά η ακρίβεια δεν επέτρεψε στο πραγματικό εισόδημα των λαϊκών νοικοκυριών να ανακάμψει σε επίπεδα πάνω από αυτά του 2009. Η τρομερή τριάδα των υπουργών Εργασίας των κυβερνήσεων Μητσοτάκη (Κωστής Χατζηδάκης, Αδωνις Γεωργιάδης, Νίκη Κεραμέως) κατέστρεψε συνειδητά και συστηματικά τα απομεινάρια των εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων.
Ο εργατικός συνδικαλισμός και ιδιαίτερα ο τριτοβάθμιος αποστασιοποιήθηκε ακόμη περισσότερο, γραφειοκρατικοποιήθηκε στο έπακρο, συγχωνεύτηκε με κρατικές και πολιτικές γραφειοκρατίες, πήρε «διαζύγιο» με τις ανάγκες των εργαζομένων.
Τίποτε δεν συμβόλισε πιο εύγλωττα αυτήν την πορεία από τα συνέδρια της ΓΣΕΕ σε πεντάστερα ξενοδοχεία σε απομακρυσμένα μέρη της ελληνική περιφέρειας αλλά και από την «υπόθεση» Παναγόπουλου. Οι εργαζόμενοι χρειάζονται μια άλλη ΓΣΕΕ, έναν άλλο εργατικό συνδικαλισμό. Αν (μπορεί να) έχει κάποιο ενδιαφέρον το 39ο συνέδριο της ΓΣΕΕ θα είναι να καταγραφούν κάποια, ισχνά έστω, σημάδια αποδυνάμωσης της θανάσιμης λαβής του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού πάνω στο εργατικό κίνημα.
-320x213.png)
