Θέλει πολλή δουλειά ακόμα…

Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ολοκληρώθηκε ομαλά και αναίμακτα, επιτρέποντας στην ηγεσία του να υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μια ενωτική πολιτική διαδικασία που συσπείρωσε κορυφή και βάση και δίνει τις απαραίτητες ανάσες για την εξαιρετικά δύσκολη συνέχεια. Το πολεμικό κλίμα που εξέπεμπαν προσυνεδριακά ορισμένες πλευρές δεν επιβεβαιώθηκε.

Σε κάθε περίπτωση το τριήμερο των εργασιών του συνεδρίου δίνει μια εικόνα κόμματος που μπορεί να συζητά ζωηρά, αλλά καταφέρνει στο τέλος να συνθέτει τις διαφορετικές απόψεις. Στην παρούσα φάση δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, καθώς το αίτημα για πολιτική αλλαγή, που εκφράζει σχεδόν το 70% της ελληνικής κοινωνίας, αναζητεί τον φορέα που θα κερδίσει το εκλογικό σώμα ώστε να το υλοποιήσει.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που έχει ως διακηρυγμένο στόχο του την πολιτική αλλαγή και την εναλλακτική διακυβέρνηση με εκείνο ως κορμό. Με τη σφραγίδα του συνεδρίου δεν υπάρχει πλέον σενάριο, υπό οποιαδήποτε εκδοχή, για συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ., αφού η διακήρυξη που ψηφίστηκε είναι ξεκάθαρη. Επίσης το ΠΑΣΟΚ διαθέτει ένα πρόγραμμα, με το οποίο πρέπει να πείσει την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ότι αποτελεί την εναλλακτική προοδευτική κυβερνητική λύση. Ολα τα παραπάνω είναι βασικές και απαραίτητες συνθήκες, όχι όμως ακόμα ικανές για να πετύχουν όσα οραματίζεται η ηγεσία του κόμματός του και όσα προσδοκούν οι οπαδοί του.

Οτι απέχει πολύ από τον στόχο δεν το λένε μόνο οι δημοσκοπήσεις. Αν ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα απ’ όσα οι μετρήσεις αποτυπώνουν, θα το φώναζε η κοινωνία, στην οποία, για να είμαστε δίκαιοι και ειλικρινείς, το ΠΑΣΟΚ -με τα σημερινά δεδομένα- δεν διαθέτει ρεύμα νίκης. «Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», όπως άλλωστε παραδέχτηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης, στον οποίο πρέπει να αναγνωριστεί επιμονή, συνέπεια και μεθοδικότητα, χαρακτηριστικά όμως που από μόνα τους δεν αρκούν.

Κατά συνέπεια το ΠΑΣΟΚ οφείλει να ακούσει όσα οι πολίτες λένε για πιο γενναίες διαβουλεύσεις και συμπράξεις με κόμματα, πρόσωπα και φορείς που βλέπουν τις εξελίξεις από την ίδια όχθη. Να κάνει ακόμα πιο διακριτό το στίγμα του από εκείνους που επιμένουν σε συνταγές δήθεν σταθερότητας που δεν βοήθησαν ούτε το ίδιο ούτε τη χώρα. Να αποδείξει ότι -αν και διαχρονικά κυβερνητικό και συστημικό- έχει τραβήξει διαχωριστική γραμμή με ό,τι του προκάλεσε κρίση ταυτότητας και προοπτικής στο παρελθόν.