Πριν από δύο εβδομάδες Τραμπ και Νετανιάχου συμφώνησαν μυστικά να ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας και να επιχειρήσουν αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν, αποκαλύπτει ο ισραηλινός Τύπος. Συνέχισαν υποκριτικά τις συνομιλίες για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και από τα ξημερώματα του περασμένου Σαββάτου έριξαν τον πλανήτη σε δίνη αίματος και αβεβαιότητας.
Ο «κύβος» της Μέσης Ανατολής έχει πολλές πλευρές. Περισσότεροι από τέσσερα εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ασφυκτιούν στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Οχθη, στήνοντας ευλαβικά αυτή την εποχή κάθε βράδυ τραπέζια για το Ραμαζάνι μέσα στα ερείπια. Η γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ συνεχίζεται με εκατοντάδες νεκρούς Παλαιστίνιους και η α λα Τραμπ εκεχειρία (δήθεν «συμφωνία ειρήνης») του περασμένου Οκτωβρίου έχει γίνει ένα ματωμένο κουρέλι.
Υπάρχει και η ισραηλινή κοινωνία. «Το Ισραήλ δεν αντέχει έναν μακροχρόνιο πόλεμο με το Ιράν» έχει τίτλο το χθεσινό κύριο άρθρο της εφημερίδας Haaretz. Η ξαναμμένη ισραηλινή κοινή γνώμη κραυγάζει εκκλήσεις για «απόλυτη νίκη». Ομως κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες της επίθεσης κατά του Ιράν. Θα ανοίξει ξανά το βόρειο μέτωπο απέναντι στον Λίβανο; Πόσοι πύραυλοι θα διαπεράσουν τις άμυνες του Τελ Αβίβ; Θα ξεσπάσει νέο κύμα τυφλών επιθέσεων αυτοκτονίας;
Η προοπτική για διαρκή κλιμάκωση της τυχοδιωκτικής στρατιωτικής επιδρομής των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν ανησυχεί βαθύτατα (και) τις πετρελαιοπαραγωγικές κυβερνήσεις και τους λαούς της Μέσης Ανατολής. Το κόστος του πολέμου, η οικονομική ανάπτυξη, η άμυνα και η πολύπαθη «περιφερειακή σταθερότητα» απειλούνται από τις ανεξέλεγκτες γεωστρατηγικές σεισμικές δονήσεις του δολοφονικού διδύμου Τραμπ-Νετανιάχου.
Απέναντι στην ανασφάλεια που θα ξεπηδήσει από ένα ανατιναγμένο, κατακερματισμένο και παραδομένο στις εμφύλιες συγκρούσεις Ιράν, οι χρυσοποίκιλτοι πετρελαιάδες μονάρχες της αραβικής χερσονήσου και του Περσικού Κόλπου ίσως να προτιμήσουν χίλιες φορές ένα αποδυναμωμένο θεοκρατικό καθεστώς. Απασχολημένο με τα του οίκου του, εξαρτημένο από το εξωτερικό, με τσακισμένο τον αντιισραηλινό «Αξονα της αντίστασης» και πρόθυμο να κάνει «ντιλ» για τα πετρελαϊκά του κοιτάσματα. Μοιράζοντας αναπόφευκτα τα τελευταία με την ενεργοβόρα Κίνα του Σι και την «ευγενική χορηγό» του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, τη Ρωσία του Πούτιν.
Αυτό είναι ένα από τα καλά σενάρια που προβάλλει η «λογική», αν απομένουν ακόμη κάποια ίχνη της. Διαφορετικά, εμπρός για βουτιά χωρίς αλεξίπτωτο στην άβυσσο, όπως αυτή που άνοιξε διάπλατα στη Λιβύη το 2011 μετά τη δολοφονία του Καντάφι.
