Η εργατική τάξη της χώρας, ο κόσμος της εργασίας ευρύτερα (περιλαμβάνοντας τους αυτοαπασχολούμενους χωρίς υπαλλήλους), τα χαμηλού εισοδήματος λαϊκά στρώματα έχουν περιέλθει σε δεινή θέση.
Το λένε οι οικονομικές στατιστικές για την αγοραστική δύναμη του εισοδήματος, που κατατάσσουν την Ελλάδα στην τελευταία θέση των χωρών-μελών της Ε.Ε. Το λένε οι μηνιαίες έρευνες συγκυρίας του ΙΟΒΕ, όπου το 60% των νοικοκυριών (των λαϊκών νοικοκυριών προφανώς) δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να τα «βγάλουν πέρα». Το λένε οι μετρήσεις κοινής γνώμης, στις οποίες η ακρίβεια (που είναι σχέση εισοδήματος και τιμών) αναδεικνύεται σε μακράν το δεύτερο σημαντικότερο πρόβλημα για τους πολίτες.
Η κατάσταση της εργατικής τάξης όμως δεν μπορεί να περιγραφεί μόνο με κριτήριο το εισόδημα. Οι εβδομαδιαίες ώρες εργασίας είναι οι περισσότερες στην Ευρώπη, αναδεικνύοντας την υπερεργασία σε βραχνά των λαϊκών νοικοκυριών. Η «ευελιξία» (σπαστά ωράρια, μερική ή εποχική απασχόληση) κάνει την υπερεργασία ακόμη μεγαλύτερο βραχνά, διαλύοντας τα εργατικά νοικοκυριά. Η εργοδοτική αυθαιρεσία κάνει την εργασία αβίωτη και συχνά θανατηφόρα. Αυτό δείχνουν οι στατιστικές των εργατικών δυστυχημάτων, όπως απέδειξε πρόσφατα και η «Βιολάντα».
«Ολοι στον δρόμο, όλοι στον αγώνα, μας κλέβουν κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα» είναι ένα εκ των βασικών συνθημάτων στις συγκεντρώσεις και πορείες κατά τις γενικές απεργίες. Πράγματι είναι έτσι, αλλά υπάρχει ένα μεγάλο πρόβλημα: όπως και στην πολιτική, έτσι και στον εργατικό συνδικαλισμό, αναζητείται αξιόπιστη ηγεσία. Και εδώ η κρίση εμπιστοσύνης είναι τεράστια, χαώδης.
Ποιος εργαζόμενος εμπιστεύεται την πλειονότητα της ηγεσίας της ΓΣΕΕ; Θα έπρεπε να είναι το «γενικό στρατηγείο» του εργατικού κινήματος. Αντ’ αυτού, είναι μια… εκφυλισμένη γραφειοκρατία που έχει απολέσει προ πολλού το τεκμήριο της ταξικής συνέπειας και της ανιδιοτέλειας. Τη χωρίζει χάος από τις συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης. Εξαγγέλλει απεργίες, τουφεκιές στον αέρα, τις οποίες ούτε πιστεύει ούτε προετοιμάζει ώστε να έχουν σοβαρές πιθανότητες να αποβούν νικηφόρες.
Ο Γιάννης Παναγόπουλος είναι η εμβληματική φυσιογνωμία που συμπυκνώνει όλα αυτά τα προβλήματα. Το γεγονός ότι βρίσκεται στο κέντρο ενός πιθανού σκανδάλου (η δικαστική διερεύνηση θα πει αν όντως είναι και τι διαστάσεις έχει) είναι μια ευκαιρία να τεθεί ο δάκτυλος επί τον τύπον των ήλων. Να διερευνηθούν οι αιτίες. Να συζητηθούν οι τρόποι που το εργατικό κίνημα θα αποτινάξει τη λαβή της γραφειοκρατίας…
