Ισως η πιο πολυσυζητημένη λέξη της χρονιάς που έφυγε να είναι το αρκτικόλεξο ΟΠΕΚΕΠΕ. Ο οργανισμός που έδινε «οξυγόνο» στον πρωτογενή τομέα της ελληνικής οικονομίας έγινε συνώνυμο της συστημικής διαφθοράς, της εξαγοράς ψήφων, της πελατειακής διάρθρωσης των κομμάτων εξουσίας της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, της εξαχρείωσης ανθρώπων και θεσμών.
Η γνώση μας για το «πάρτι» με τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, τα ουρανομήκη στρέμματα και τους φανταστικούς πόρους του φυτικού και του ζωικού κεφαλαίου της χώρας, αλλά κυρίως για τον μηχανισμό και τους djs του «πάρτι», ξεκίνησε από τη δημοσιοποίηση του περιεχομένου τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και ολοκληρώνεται με την παρακολούθηση των συνεδριάσεων της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής. Παρότι πρόκειται για μια διαδικασία κουτσουρεμένη από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, παράγει «διαμάντια» ακατέργαστα πολλών καρατίων.
Οι στιχομυθίες βουλευτών και μαρτύρων, οι ατάκες, οι σιωπές, οι συμπεριφορές, η γλώσσα του σώματος γίνονται τα αποκαλυπτήρια ενός δυσώδους μηχανισμού εκμαυλισμού συνειδήσεων και διασπάθισης χρήματος, που δείχνει να αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του πολιτικού συστήματος. Καθόλου κολακευτικά για το κυβερνών κόμμα της Νέας Δημοκρατίας τα όσα εκστομίζονται από τους μάρτυρες-υποστηλώματα της τοπικής εξουσίας της, τους «Φραπέδες» και τους «Χασάπηδες» αυτής της κοινωνίας.
Η απομυθοποίηση του πολιτικού κεφαλαίου της Δεξιάς είναι που «γαργάλισε» τη σκέψη του προέδρου της Βουλής να ρίξει «μαύρο» στην ενημέρωση των πολιτών. Η ιδέα του να εισηγηθεί τον περιορισμό της τηλεοπτικής κάλυψης των εργασιών της Εξεταστικής δεν αποσκοπεί στην προστασία της σοβαρότητας της διαδικασίας, αλλά στην προστασία της κυβέρνησής του από τη γελοιοποίηση. Δεν αποσκοπεί στην προστασία της κοινωνίας από την πόλωση, αλλά στην προστασία των ψηφοφόρων του κόμματός του από την αποστοίχιση.
Η σαπίλα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας πρέπει να κρυφτεί από τα αχόρταγα μάτια της κοινωνίας. Αυτή είναι η βαθύτερη επιδίωξη όσων θέλουν να πετσοκόψουν ένα εργαλείο πολιτικού ελέγχου της εκτελεστικής εξουσίας. Με τον ίδιο τρόπο κόβουν και ράβουν κάθε είδους ελεγκτικό μηχανισμό στα μέτρα της προσωπικής και κομματικής αναπαραγωγής τους.
Πού οδηγεί, όμως, η προσπάθεια περιορισμού της δημόσιας λογοδοσίας; Στην ταχύτερη απομάγευση! Η όλο και συχνότερη καταφυγή των κυβερνώντων σε θεσμικές εκτροπές εξοργίζει τους πολίτες. Και η κοινωνική οργή, αργά ή γρήγορα, θα βρει τρόπο να εκφραστεί. Αυτή ποτέ δεν κρύβεται πίσω από το «δικαίωμα στη σιωπή».
