Η κυβέρνηση πρέπει να είναι ανακουφισμένη από τη χθεσινή κατάθεση στην εξεταστική επιτροπή του Γ. Ξυλούρη ή «Φραπέ» ή «Τζιτζή» ή όπως αλλιώς τον λένε. Ο, κατά δήλωσή του, αθώος που δεν έκανε ποτέ και τίποτα επικαλέστηκε το δικαίωμα της σιωπής, παρ’ όλο που καμία ελληνική δικαστική αρχή δεν του έχει απαγγείλει κατηγορία. Ενα δικαίωμα το οποίο, όμως, άσκησε κατά το δοκούν. Οπου ήθελε απαντούσε κι όπου δεν ήθελε σιωπούσε. Κυρίως όμως προκαλούσε.
Η Ν.Δ. ως πλειοψηφούσα δύναμη στην εξεταστική, σε προηγούμενη συνεδρίαση της επιτροπής τον κάλυψε πλήρως αρνούμενη τη βίαιη προσαγωγή του όταν εκείνος αρνήθηκε να προσέλθει και να καταθέσει, επικαλούμενος και πάλι το δικαίωμα της σιωπής με σχετικό υπόμνημά του. Το ίδιο έπραξε και χθες.
Του αναγνώρισε το δικαίωμα της σιωπής και φυσικά αρνήθηκε να εφαρμόσει την αυτόφωρη διαδικασία όταν εκείνος εξετράπη σε ποινικά κολάσιμη συμπεριφορά. Και την πρώτη και τη δεύτερη φορά εισηγήθηκε και αποφάσισε την αποστολή της υπόθεσης σε εισαγγελέα, όταν εισαγγελέας από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της Βουλής είναι η ίδια η εξεταστική επιτροπή.
Είναι φανερό πως ο κ. Ξυλούρης ή «Φραπές» ή «Τζιτζής» ή ό,τι άλλο αποτελεί βασικό πυλώνα του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Αυτό προκύπτει αβίαστα από τη δικογραφία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και είναι αδύνατο να προσπεραστεί. Κατά συνέπεια η μαρτυρία του έχει μέγιστη σημασία για τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης και φυσικά για την έρευνα που διεξάγει η εξεταστική επιτροπή.
Ποιο είναι, όμως, το καθοριστικό ζήτημα στην περίπτωσή του για το Μαξίμου και την κυβερνώσα παράταξη; Ο κύριος αυτός για όσα ελέγχεται είχε άμεση επαφή με την κυβέρνηση. Σε συνεργασία με υπουργούς και το περιβάλλον του Μαξίμου έκανε ό,τι έκανε – επωφελούμενος φυσικά.
Κατά συνέπεια όσο λιγότερο μιλάει τόσο το καλύτερο. Οσα λιγότερα λέει τόσο λιγότερους μπορεί να εκθέσει. Στην περίπτωση δε της εξεταστικής το να μη μιλήσει καθόλου βοηθούσε τα μέγιστα την κυβέρνηση καθώς η επιτροπή δεν πρέπει να οδηγηθεί σε ενδείξεις ενοχοποίησης υπουργών που θα προκαλούσαν τη σύσταση προανακριτικής. Την οποία, άλλωστε, το Μαξίμου για να την αποφύγει γελοιοποίησε το Κοινοβούλιο.
Δεν χωράει αμφιβολία πως μπροστά στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας παίχτηκε και παίζεται ένα… ελεεινό θέατρο. Μια συμπαιγνία στο πλαίσιο της γενικότερης στόχευσης ώστε και αυτό το σκάνδαλο να κουκουλωθεί. Κανείς δεν αμφιβάλλει γι’ αυτό.
