Περίπου ένα εξάμηνο πριν από τη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης του περασμένου Σεπτεμβρίου, οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί του μεγάρου Μαξίμου βομβάρδιζαν την ελληνική κοινωνία με διαρροές στον Τύπο για τα μέτρα που προετοίμαζαν τα κυβερνητικά επιτελεία, τα οποία θα έδιναν ανάσα στα προβλήματα τον πολιτών και θα έφερναν την πολυπόθητη ανάκαμψη της επιρροής της Ν.Δ. στο εκλογικό σώμα.
Τα μέτρα ανακοινώθηκαν και ήταν πολύ κάτω από τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί. Μετρήθηκε αρκετές φορές ο αντίκτυπος που είχαν στους πολίτες και το αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο. Η Ν.Δ. δεν ανέκαμψε και η επιρροή της είτε παρέμεινε στάσιμη είτε μειώθηκε. Με δυο λόγια, η πολιτική επένδυση σε αυτά τα μέτρα δεν απέδωσε το παραμικρό.
Εντούτοις, δοθείσης ευκαιρίας, ο πρωθυπουργός επανέρχεται σε αυτά θέλοντας να δημιουργήσει μια αίσθηση ότι από τις αρχές του νέου έτους η ζωή μας θα αλλάξει. Το ίδιο έκανε και χθες κατά την επίσκεψη και ομιλία του σε συγκέντρωση στην Ελευσίνα. Αλήθεια, πόσες φορές ακόμα θα συνεχίσει να επαναλαμβάνει ένα αφήγημα το οποίο έχει εξαντληθεί προπαγανδιστικά και δεν του έχει αποφέρει το παραμικρό πολιτικά;
Θα μπορούσε να μοιάζει με αστείο αν στην πραγματικότητα δεν απεικόνιζε την κατάσταση απελπισίας στην οποία έχουν περιέλθει ο πρωθυπουργός, το επιτελείο του και η κυβέρνησή του. Είναι φανερό πως η δεξαμενή έχει στερέψει. Ο,τι είχε να δώσει το έδωσε. Αλλά κι αν ακόμη είχε κάτι περισσότερο, η συνολική πολιτική εικόνα του κυβερνώντος κόμματος και του επικεφαλής του βγάζει αρνητικό αποτέλεσμα, μέσα στο οποίο εξαφανίζεται το οποιοδήποτε θετικό.
Το πιο άμεσο και το πιο φλέγον πρόβλημα των πολιτών από άποψη διαβίωσης είναι αναμφίβολα, όπως επισήμανε άλλωστε και ο πρωθυπουργός χθες, η ακρίβεια. Αλλά το πρόβλημα που έχουν οι πολίτες με αυτόν και την κυβέρνησή του είναι πολύ ευρύτερο.
Είναι οι χαμηλοί μισθοί του 8ωρου που πρέπει να γίνει 13ωρο για να καλυφθούν τα στοιχειώδη έξοδα επιβίωσης. Είναι η παντελής έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς της πολιτείας που επηρεάζουν άμεσα τις ζωές μας. Είναι η έλλειψη του κράτους δικαίου και η αναξιοπιστία της Δικαιοσύνης. Είναι τα σκάνδαλα, με το ένα να διαδέχεται το άλλο. Είναι η διασπάθιση δημόσιου χρήματος και η κατάχρηση εξουσίας. Είναι η διακυβέρνηση Μητσοτάκη και ο ίδιος. Αυτό είναι το πρόβλημα. Κι ένα πρόβλημα δεν αποτελεί ποτέ τη λύση.
