Οι πρόσφατες επαναλαμβανόμενες δημόσιες δηλώσεις του υπουργού Υγείας Αδωνη Γεωργιάδη υπέρ της οπλοκατοχής δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή υπερβολή. Η συζήτηση που επιχειρείται δεν είναι αθώα. Η κυβέρνηση, παρ’ ότι προχθές ανακοίνωνε αυστηρότερα μέτρα, δεν έχει αποδοκιμάσει ξεκάθαρα τον υπουργό της, γεγονός βαθιά ανησυχητικό και άκρως ψηφοθηρικό.
Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση ελεύθερης κυκλοφορίας όπλων. Η θέση του Γεωργιάδη και άλλων ακροδεξιών πολιτικών δεν προκύπτει από εγχώρια δημόσια συζήτηση για την ασφάλεια· είναι κυρίως εισαγόμενη. Πρόκειται για το ίδιο ιδεολογικό ρεύμα που στις ΗΠΑ έχει αποκρυσταλλωθεί σε ένα ολόκληρο κανονιστικό σύστημα «δικαιώματος οπλοφορίας» το οποίο θεοποιείται στην τραμπική «Δημοκρατία»: μια αντίληψη όπου ο πολίτης νοείται πρωτίστως ως άτομο που καλείται να αμύνεται μόνος του, γιατί το κράτος «δεν μπορεί» ή «δεν θέλει» να τον προστατεύσει. Εδώ, ο φόβος λιπαίνει την εχθροπάθεια και το επόμενο βήμα είναι να βγεις σε αναζήτηση «εχθρού».
Το δόγμα της «αυτοάμυνας» έχει ήδη βρει μερικούς πρόθυμους Ευρωπαίους ακολούθους. Στην Τσεχία, την Ιταλία και την Ουγγαρία, η συζήτηση για όπλα χρησιμοποιείται κυρίως ως εργαλείο ακροδεξιάς και εθνικιστικής συσπείρωσης. Στην Ελλάδα, η Χρυσή Αυγή εισήγαγε τη λογική της ένοπλης περιφρούρησης των γειτονιών, με παραστρατιωτικές εκπαιδεύσεις και με τα γνωστά αποτελέσματα. Τώρα, το ίδιο επιχείρημα επιστρέφει μεταλλαγμένο από επίσημα κυβερνητικά χείλη.
Ωστόσο η διεθνής εμπειρία είναι αποκαλυπτική: όπου τα όπλα κυκλοφόρησαν ελεύθερα, τα αποτελέσματα ήταν φρικτά. Στις ΗΠΑ, οι μαζικές δολοφονίες σε σχολεία, σουπερμάρκετ και χώρους εργασίας ήρθαν ως αποτέλεσμα της ευρείας διάθεσης όπλων. Αντίθετα, η Ευρώπη συνολικά έχει χαμηλότερη εγκληματικότητα με όπλα από τις ΗΠΑ ακριβώς λόγω αυστηρότερων πολιτικών. Οποιες ευρωπαϊκές χώρες χαλαρώνουν τους νόμους για οπλοκατοχή γεύονται «τυφλές» αιματοχυσίες σαν αυτές που αποτελούν τραγική κανονικότητα στις ΗΠΑ.
Το όπλο στο συρτάρι δεν σημαίνει ασφάλεια, αλλά ρίσκο. Σημαίνει ότι, μια μέρα, σε μια λάθος στιγμή, η απόσταση ανάμεσα στο επιχείρημα και τον θάνατο μπορεί να είναι ένα δευτερόλεπτο. Οταν υπουργοί υμνούν το «ένοπλο παρελθόν» (παραχαράσσοντας την Ιστορία) ως μοντέλο για το παρόν, μεταφέρουν το μήνυμα «οπλίσου για να προστατευτείς» (από αόρατους εχθρούς).
Αυτή ήταν και η ρίζα της ακροδεξιάς κουλτούρας, του Νορβηγού μακελάρη Μπρέιβικ και των επιγόνων του. Και όταν αυτό εισάγεται στον δημόσιο διάλογο με μανιάτικες αφηγήσεις, χαμογελάκια και ηχηρές κυβερνητικές σιωπές αποδοχής, η κοινωνία πρέπει να αντιληφθεί πόσο σοβαρή είναι η μετατόπιση.
