Ξέρουμε το πρόβλημα, ψάχνουμε τη λύση

Η έρευνα της Κάπα Research για το Ιδρυμα «Χάινριχ Μπελ», που φέρνει σήμερα στη δημοσιότητα η «Εφ.Συν.», αποκαλύπτει κάτι που λίγο-πολύ γίνεται εμφανές, ειδικά τα τελευταία χρόνια. Η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία σε απόγνωση. Δεν εμπιστεύεται τους θεσμούς που αποτελούν τους πυλώνες της Δημοκρατίας (κυβέρνηση, Βουλή, Δικαιοσύνη), δεν εμπιστεύεται τα κόμματα, δεν εμπιστεύεται τα ΜΜΕ, βιώνει μια διαρκώς διευρυνόμενη κοινωνική ανισότητα, δεν ελπίζει σε καλύτερες ημέρες. Αυτή η κοινωνία μαστίζεται από τη διαφθορά την οποία βλέπει παντού, αισθάνεται φόβο, οργή, βιώνει διαρκώς την αδικία.

Φυσικά όταν λέμε ελληνική κοινωνία δεν εννοούμε το σύνολο των μελών της αλλά το μεγαλύτερο μέρος της. Τα μεσαία και φτωχά λαϊκά στρώματα. Τους πολλούς, καθώς υπάρχουν και οι λίγοι που περνάνε καλά. Κι όταν υπάρχει αυτή η κατάσταση για τους πολλούς, εκείνοι περνούν ακόμα καλύτερα καθώς απομυζούν πολύ περισσότερα απ’ όσους βιώνουν σε συνθήκες ανέχειας.

Στην πραγματικότητα, όμως, καμία οργανωμένη κοινωνία δεν μπορεί να πάει μακριά με αυτούς τους όρους. Αργά ή γρήγορα την ανέχεια και τη σιωπηλή οργή θα τις διαδεχτεί η έκδηλη αγανάκτηση. Η μετατροπή των συναισθημάτων σε πράξεις. Κι αυτό σήμερα είναι περισσότερο επικίνδυνο από ποτέ. Οχι γιατί αυτοί που αγανακτούν δεν πρέπει να πράττουν, αλλά γιατί λόγω της πλήρους απαξίωσης του σημερινού πολιτικού συστήματος αδυνατούμε να προσδιορίσουμε την πολιτική κατεύθυνση αυτών των πράξεων.

Είναι αλήθεια ότι η έρευνα καταγράφει την προσδοκία των πολιτών για ένα νέο κόμμα το οποίο θα μπορούν να το εμπιστευτούν και να ενεργοποιηθούν για τους σκοπούς του. Και είναι εξίσου αλήθεια ότι οι κοινωνίες χρειάζονται κατάλληλες πολιτικές για να βγουν από την κρίση που βιώνουν, οι οποίες θα καταστήσουν τους πολίτες ενεργούς και θα τους οπλίσουν με βάσιμες ελπίδες.

Δυστυχώς στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχει τίποτα από αυτά τα δύο. Ούτε το κόμμα που θα μπορούσαν να εμπιστευτούν οι πολίτες ούτε οι πολιτικές που έχει ανάγκη ο τόπος για να βγει από το τέλμα στο οποίο βρίσκεται. Οπότε; Οπότε θα συνεχίσουμε να βυθιζόμαστε σε αυτό το τέλμα έως ότου οι διάσπαρτες σήμερα αντιστάσεις βρουν την πολιτική τους έκφραση και διέξοδο.

Πότε θα συμβεί αυτό; Οσο πιο αργά, τόσο το χειρότερο. Αλλά για να λυθεί ένα πρόβλημα πρέπει να αναγνωριστεί. Κι ευτυχώς όλο και περισσότεροι, πλέον, το αναγνωρίζουν.