Ποια επανεκκίνηση; Ποια ρήξη;

Είναι κοινός τόπος ότι το πολιτικό σύστημα βρίσκεται στο «μη παρέκει». Είναι ένα πολιτικό σύστημα το οποίο, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις από τις ευρωεκλογές και μετά, δεν έχει την κοινωνική νομιμοποίηση, καθώς η μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων απέχει και παρακολουθεί. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που κυριαρχείται από διαχειριστικές λογικές μιας πολιτικής οικονομικής και κοινωνικής κρίσης η οποία συνεχώς επιδεινώνεται. Είναι ένα πολιτικό σύστημα που δεν εμπνέει και κατά συνέπεια δεν ενδιαφέρει γιατί δεν έχει λύσεις, δεν δίνει λύσεις· προκαλεί την αποστροφή των πολιτών.

Λιγότερο ή περισσότερο, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας έχουν αντιληφθεί το τέλμα στο οποίο βρίσκονται. Κι ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο ψάχνουν ένα σημείο επανεκκίνησης. Αυτό το σημείο μάλλον έχει βρεθεί. Είναι η Διεθνής Εκθεση Θεσσαλονίκης, τις πύλες της οποίας ανοίγει σήμερα ο Κυρ. Μητσοτάκης. Είναι το βήμα απ’ όπου ο πρωθυπουργός –με όσα θα εξαγγείλει– θα επιχειρήσει να δημιουργήσει μια νέα σχέση του κόμματός του με την κοινωνία.

Σε αυτό το μονοπάτι θα τον ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι αρχηγοί – ιδιαίτερα δε αυτοί οι οποίοι πολιτεύονται με όρους κυβερνησιμότητας. Κατά συνέπεια, και για την αντιπολίτευση –κυρίως την κυβερνητική– η ΔΕΘ είναι το σημείο επανεκκίνησης για μια νέα σχέση της με τους πολίτες στην κατεύθυνση της αλλαγής της σημερινής κυβέρνησης από μία άλλη.

Η ΔΕΘ όμως έχει και έναν αστάθμητο παράγοντα. Είναι ο Αλέξης Τσίπρας και το υπό σύσταση νέο κόμμα με ηγέτη τον ίδιο και με στόχο να αλλάξει όλα τα δεδομένα στο πολιτικό σκηνικό, να δημιουργήσει μια νέα δυναμική στην κοινωνία και ένα νέο πλειοψηφικό ρεύμα για μια προοδευτική διακυβέρνηση.

Ο Αλέξης Τσίπρας πρότεινε χθες, ως ανάγκη για να ξεκολλήσει η χώρα από το τέλμα, ένα αναπτυξιακό σοκ ανάλογο με εκείνο του Τρικούπη και του Βενιζέλου. Τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, αυτό σημαίνει ουσιαστικές ρήξεις με το κοινωνικά, πολιτικά, παραγωγικά, οικονομικά παλιό. Γιατί ο Τρικούπης και ο Βενιζέλος δεν έφεραν τίποτα άλλο από τη ρήξη της αστικής τάξης με τα φεουδαρχικά στρώματα και συμφέροντα που συνυπήρχαν στην εξουσία και στην κοινωνία με τους αστούς μετά την Επανάσταση του ’21.

Πρόκειται για μια μεγάλη και βαθιά μεταρρύθμιση αν τη δούμε έτσι, αλλά πρέπει να γίνει σαφής και ξεκάθαρη ως προς το περιεχόμενό της. Ποιοι με ποιους και εναντίον ποιων…