Η αμηχανία μιας επιστροφής

Αν υπάρχει κάποιος που θεωρεί βέβαιη την ολική επιστροφή Τσίπρα στην πολιτική σκηνή, είναι το μέγαρο Μαξίμου. Αυτό, το τελευταίο διάστημα, είναι πλέον φανερό από τις δημόσιες τοποθετήσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου και υπουργών αλλά και από κατευθυνόμενα δημοσιεύματα των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ, όπου ο πρώην πρωθυπουργός αντιμετωπίζεται ως ο άτυπος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι από τον κυβερνητικό χώρο δεν εκδηλώνεται μια συγκεκριμένη και ενιαία γραμμή απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό. Για παράδειγμα, σε διαφορετική κατεύθυνση ήταν οι χθεσινές δηλώσεις του Αδωνη Γεωργιάδη σε σύγκριση με αυτά που έλεγε και λέει ο Παύλος Μαρινάκης. Υπάρχει εξήγηση.

Η ολική επάνοδος του Αλέξη Τσίπρα, εφόσον γίνει, δεν θα γίνει με όρους παρελθόντος, καθώς ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα επιστρέψει ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ως επικεφαλής ενός νέου φορέα που θα επιχειρήσει να ενώσει και να ηγηθεί του κεντροαριστερού χώρου. Κατά συνέπεια θα είναι ο εισηγητής ενός νέου προγράμματος για τη χώρα και την ανασύσταση του πολιτικού συστήματος και την έξοδό του από την κρίση.

Πριν επομένως διατυπώσει δημόσια την πολιτική του πρόταση, πριν διαμορφωθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις της επιστροφής του, πριν εμφανιστεί έστω και στο περίγραμμά του ο νέος φορέας, είναι αδύνατο να υπάρξει πολιτική κατεύθυνση για το πώς θα αντιμετωπιστεί. Κι αυτή η εξ αντικειμένου αμηχανία δεν κυριαρχεί μόνο στην κυβέρνηση αλλά και στα υπόλοιπα κόμματα, με αποτέλεσμα ο καθένας να τοποθετείται με βάση την ανάλυση που κάνει.

Το γεγονός ότι το Μαξίμου ασκείται σε προσωπικές επιθέσεις κατά του Αλέξη Τσίπρα θεωρείται από το επιτελείο Μητσοτάκη ο μόνος τρόπος για να τον ψαλιδίσουν πριν ακόμα εμφανιστεί. Να ναρκοθετήσουν δηλαδή τον δρόμο της επιστροφής του. Αλλά αυτό το γεγονός συνιστά ταυτόχρονα πλεονέκτημα για τον Αλέξη Τσίπρα γιατί του δίνει τη δυνατότητα να εξαντλήσει και να αχρηστεύσει αυτήν την κριτική πριν ακόμα επανακάμψει. Οσο περισσότερο μιλάει το Μαξίμου εναντίον του Τσίπρα σήμερα, τόσο πιο εύκολη κάνει την επιστροφή του στο προσεχές μέλλον.

Σε κάθε περίπτωση, όλη αυτή η αναταραχή ένα πράγμα επιβεβαιώνει. Είναι κοινώς αποδεκτό πως το πολιτικό σύστημα της χώρας δεν έχει πειστική εναλλακτική κυβερνητική λύση καθώς όλοι οι αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί αρχηγοί απέτυχαν σε αυτόν τον ρόλο. Οπότε, εκ των πραγμάτων, ο Τσίπρας φαντάζει ως η μόνη λύση.