Ο πόλεμος στην Ουκρανία κι εμείς

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ασφαλώς δεν θα τελειώσει μετά τη συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα ή τη σημερινή στην Ουάσινγκτον. Θα έχει και άλλα επεισόδια. Το βέβαιο είναι πως έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση καθώς οι ΗΠΑ, υπό τη διοίκηση Τραμπ, δεν φαίνεται να θέλουν και οι Ευρωπαίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να τον συνεχίσουν και κυρίως να τον χρηματοδοτήσουν.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία -όποτε τελειώσει- δεν θα έχει ηττημένη τη Ρωσία. Μόνο ένας παγκόσμιος πόλεμος θα μπορούσε, ενδεχομένως, να φέρει ένα τέτοιο αποτέλεσμα. Αλλά αν γινόταν θα ήταν ένας πόλεμος πυρηνικός. Που σημαίνει καταστροφή για ολόκληρο τον πλανήτη.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία αναμφίβολα θα λήξει με νικητές και ηττημένους. Αυτοί που θα χάσουν θα είναι πρώτα οι Ουκρανοί που θα δουν τη χώρα τους να διαμελίζεται. Οποιος έχασε με τη λόγχη δεν κέρδισε τίποτα με την πένα. Κι αυτό είναι νόμος των ανθρώπινων σχέσεων και των σχέσεων μεταξύ των κρατών από αρχαιοτάτων χρόνων.

Θα χάσει σίγουρα το διεθνές δίκαιο, όπως αυτό διαμορφώθηκε από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά. Θα χάσουν όμως κι εκείνοι που στήριξαν αυτόν τον πόλεμο μέχρι τέλους. Και κυρίως οι μικρότερες χώρες της Δύσης που στοιχήθηκαν πίσω από τις ισχυρότερες πιστεύοντας ή ελπίζοντας ότι η διεθνής πίεση θα οδηγούσε τη Ρωσία σε κάμψη και υποχώρηση.

Μία τέτοια χώρα είναι και η Ελλάδα υπό τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος μας έφερε σε μια άτυπη εμπόλεμη κατάσταση με τη Ρωσία. Με τις δηλώσεις και με τις πράξεις του. Με τα όπλα που έστελνε στο ρωσο-ουκρανικό μέτωπο. Και με τόσα άλλα.

Είναι σωστό ότι η Ελλάδα που κουβαλάει το τραύμα της τραγωδίας στην Κύπρο -και από θέση αρχής- δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει τη ρωσική εισβολή και την αλλαγή συνόρων. Αλλά εξίσου βέβαιο είναι πως δεν είχε κανένα συμφέρον από την επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία ούτε από τη μετατροπή της χώρας μας σε μέρος του προβλήματος.

Μια ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική με γνώμονα την υπεράσπιση της ειρήνης και του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ είναι η μόνη σωστή εξωτερική πολιτική για τη χώρα. Ο κ. Μητσοτάκης καβάλα στο «καλάμι» της… σωστής πλευράς της Ιστορίας είχε διαφορετική άποψη. Θα το πληρώσουμε. Μακάρι όχι πολύ ακριβά.