Το έγκλημα και η ιλαροτραγωδία

Στην πολιτική έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο τι λες, αλλά πότε και πώς το λες. Εχει μεγάλη σημασία όχι μόνο τι κάνεις, αλλά πότε, πώς και με ποιους το κάνεις. Με ποιον συμμαχείς και ποιον βάζεις απέναντί σου. Ο Λένιν έλεγε ότι μπορείς να εξευτελίσεις μια αλήθεια αν την φτάσεις στα όρια του παραλογισμού.

Μεγαλύτερη αλήθεια από την καταγγελία σε βάρος της κυβέρνησης ότι από την πρώτη στιγμή επιχειρεί να κουκουλώσει τις ευθύνες της (ποινικές και πολιτικές) για το έγκλημα των Τεμπών δεν υπάρχει. Ιερότερο αίτημα από την αποκάλυψη της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης για αυτή την τραγωδία επίσης δεν υπάρχει. Πρόκειται για πάνδημη απαίτηση, η οποία ενώνει τους πολίτες αυτής της χώρας, ανεξαρτήτως ιδεολογικών και πολιτικών διαφορών.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, η λεγόμενη προοδευτική αντιπολίτευση –τουλάχιστον οι βασικές συνιστώσες της–, έχοντας απέναντί της αυτή την κυβέρνηση, όφειλε να αναζητήσει κοινή στάση στο ζήτημα της απόδοσης ποινικών ευθυνών. Να συγχρωτιστεί με τους πολίτες και να παραγάγει ισχυρό πολιτικό αποτέλεσμα, τουλάχιστον στο σκέλος που αφορά τη διερεύνηση ποινικών ευθυνών από τη Βουλή.

Δεν το έπραξε. Κάθε φορέας κοίταξε τη δική του πλευρά, το δικό του μικροκομματικό όφελος, τη διερεύνηση και τη διεύρυνση των όποιων δυνατοτήτων υπήρχαν να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά και για λογαριασμό του τη λαϊκή αγανάκτηση. Κι έτσι φτάσαμε στο σημείο το ΠΑΣΟΚ να έχει δική του πρόταση για Προανακριτική αναφορικά με τις ευθύνες του Κ. Α. Καραμανλή κ.ά., ο παλιός ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ να μην μπορεί να επανενωθεί γύρω από το θέμα και να μην μπορεί να καταθέσει πρόταση, το ΚΚΕ να μη συμπράττει με κανέναν και οι καιροσκοπισμοί του Στ. Κασσελάκη και της Ζωής Κωνσταντοπούλου, με τη χρήση εμβληματικών προσώπων, να οδηγούν σε συντονισμό με την Ακροδεξιά.

Πρόκειται για ιλαροτραγωδία, η οποία –αν μη τι άλλο– ευτέλισε εντελώς τον όποιο προβληματισμό να αναζητηθούν ποινικές ευθύνες και για τον Κυρ. Μητσοτάκη, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να βγαίνει ενισχυμένος από όλη αυτή τη Βαβέλ.

Είναι απολύτως βέβαιο πως αυτή η κυβέρνηση έκανε –και θα συνεχίσει να κάνει– τα πάντα για να αποφύγει οποιονδήποτε έλεγχο ευθυνών. Και, μάλλον, θα τα καταφέρει. Αλλά ποιος περίμενε ότι η αντιπολίτευση θα τη βοηθούσε τόσο στην επίτευξη των στόχων της;