Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την υπογραφή του Μνημονίου τον Αύγουστο, κέρδισε και τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, έχοντας ως βασικό επιχείρημα, μεταξύ άλλων, την πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής.
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας το είχε επαναλάβει πολλές φορές στις προεκλογικές ομιλίες του. Και δεν έπεισε μόνο τους Ελληνες πολίτες. Δεν πάει πολύς καιρός, ήταν λίγο πριν από τις εκλογές, που ο Ερβέ Φαλσιανί, «αρχιτέκτονας» της λίστας Λαγκάρντ, δήλωνε στην «Εφ.Συν.»: «Στη χώρα σας η βούληση για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής συμβάδισε με τον σχηματισμό κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Πριν από εκείνη τη στιγμή, οι μόνες μου επαφές με την Ελλάδα ήταν σε επίπεδο συνεντεύξεων με δημοσιογράφους».
Τι μεσολάβησε σε διάστημα λιγότερο από ένα μήνα και μόλις δέκα ημέρες από την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, για να αρθούν οι προεκλογικές δεσμεύσεις σε μια νύχτα; Γιατί ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Τρύφων Αλεξιάδης απεφάνθη χθες στη Βουλή, μιλώντας στους κοινοβουλευτικούς συντάκτες, ότι η τρόικα ή κουαρτέτο απαγορεύει στην κυβέρνηση να νομοθετήσει μονομερώς, ώστε να μη σταματήσει η επιχειρούμενη πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής;
Το γεγονός είναι ότι τα ποινικά αδικήματα, τουλάχιστον των εμπλεκόμενων στη λίστα Λαγκάρντ, ανάγονται στο 2000 και παραγράφονται στις 31 Δεκεμβρίου του 2015, μετά την παρέλευση δεκαπενταετίας. Πώς όμως έως τώρα δίνονταν παρατάσεις για τη διερεύνηση των επίμαχων υποθέσεων; Γιατί ο γενικός γραμματέας καταπολέμησης της Διαφθοράς Γ. Βασιλειάδης δήλωνε στις 17 Σεπτεμβρίου στην «Εφ.Συν.» ότι η κυβέρνηση Τσίπρα είχε από τότε βρει τη φόρμουλα για να μην παραγράφονται τα φορολογικά αδικήματα;
Οι δανειστές έχουν δίκιο να αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα του ελεγκτικού κρατικού μηχανισμού, οι αριθμοί άλλωστε το αποδεικνύουν. Μόλις 136 από τις 2.062 υποθέσεις της λίστας έχουν τελεσιδικήσει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση πρέπει να παραιτηθεί από το δικαίωμά της να συνεχίσει τη διερεύνηση. Πρέπει να βρει τον τρόπο να αποδείξει ότι για την πρώτη αριστερή κυβέρνηση σε αυτό τον τόπο δεν ισχύει μονομερώς το δίκαιο του ισχυρού.
