Η χθεσινή παρέμβαση του Στέφανου Κασσελάκη δημιουργεί αναμφίβολα νέα δεδομένα στις διεργασίες που λαμβάνουν χώρα μετά τις ευρωεκλογές για το ενδεχόμενο συγκρότησης ενός νέου κεντροαριστερού πόλου που θα σταθεί με αξιώσεις απέναντι στη Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη και θα διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία στις προσεχείς εθνικές εκλογές.
Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ξεκάθαρος. Αυτό που γίνεται τώρα το θεωρεί συστημική προσπάθεια συγκόλλησης των κομμάτων της Κεντροαριστεράς –κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ– που κατευθύνεται και εξυπηρετεί συμφέροντα. «Το σύστημα βλέπει τον Μητσοτάκη να αποσταθεροποιείται και ψάχνει την επόμενη ρεζέρβα του», υποστηρίζει ο κ. Κασσελάκης. Μια εκτίμηση που μάλλον δεν θα δίσταζε να την υπογράψει και το ΚΚΕ στην περίπτωση που δεν κατηγορούσε τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για λογοκλοπή.
Οπως και να ’χει ο κ. Κασσελάκης τράβηξε μια βαθιά διαχωριστική γραμμή στις τωρινές διεργασίες με τις οποίες δεν θέλει ούτε ο ίδιος ούτε το κόμμα του να έχουν την παραμικρή σχέση. Ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο στην ίδια μακροσκελέστατη ανάρτησή του παρέθεσε έξι άξονες πρωτοβουλιών που σκοπεύει να πάρει, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να αναδειχτεί σε αυριανή κυβέρνηση.
Το άκρως ενδιαφέρον αυτών τον αξόνων είναι ότι περιγράφουν ένα κόμμα το οποίο δεν θα έχει την παραμικρή σχέση με το προηγούμενο – με αυτό του κ. Τσίπρα και με αυτό που υπάρχει τώρα. Ενα κόμμα το οποίο οικονομικά, καταστατικά και στελεχικά στην εσωτερική λειτουργία του, πολιτικά στη δράση και στο πρόγραμμά του αλλά και απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση θα είναι εντελώς καινούργιο.
Ο κ. Κασσελάκης ισχυρίζεται ότι όταν αναδείχτηκε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε χάος. Κι αυτό το χάος πάει να το μεταμορφώσει σε κάτι ουσιαστικό. Ισχυρίζεται επίσης ότι σε αυτή την προσπάθειά του να μεταμορφώσει το κόμμα του θα δεχτεί πόλεμο και από μέσα και από έξω, αλλά δηλώνει έτοιμος να αναμετρηθεί με οποιοδήποτε εμπόδιο για να πετύχει τον σκοπό του.
Δεν γνωρίζουμε ακόμα τι ακριβώς θέλει να φτιάξει ο κ. Κασσελάκης. Το σίγουρο είναι ότι ανοίγει δύο μέτωπα και δηλώνει ετοιμοπόλεμος. Το ένα μέτωπο είναι εσωκομματικό και το άλλο είναι παραταξιακό, απέναντι σε όλες τις άλλες δυνάμεις της Κεντροαριστεράς και σε όσους επιδιώκουν κάποιας μορφής ενοποίησή της. Μεγάλο ρίσκο με αβέβαιο αποτέλεσμα και ευρύτατες συνέπειες.
