Τα όσα ανακοίνωσε χθες στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας ο υπουργός Παιδείας Ανδρέας Λοβέρδος προοιωνίζονται μεγάλη αναταραχή στον ευαίσθητο και πολύπαθο αυτό χώρο, κυρίως στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Εάν πραγματικά επέλθει δραστική μείωση γι’ αυτούς που εισάγονται στα ανώτατα και ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τότε διαμορφώνονται σοβαρές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές. Από τη μια χιλιάδες μαθητές χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στην ανώτερη μόρφωση και παράλληλα ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την ιδιωτική εκπαίδευση, αλλάζοντας καταφανώς τον δημόσιο χαρακτήρα της Παιδείας.
Μια τέτοια εξέλιξη ήταν αναμενόμενη, μια και είναι πάγιο αίτημα των διοικήσεων των ανώτατων ιδρυμάτων, πρυτάνεων και προέδρων, να δέχονται λιγότερους φοιτητές, επειδή δεν χρηματοδοτούνται επαρκώς και δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στις ανάγκες. Η δυσλειτουργία και ανεπάρκεια των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ είναι φυσικό επακόλουθο της μνημονιακής πολιτικής της συγκυβέρνησης, μιας πολιτικής που απαιτεί κυρίως λίγους εξειδικευμένους για να στελεχώσουν τον κρατικό μηχανισμό, τις τράπεζες και τις πολυεθνικές εταιρείες. Ετσι εξηγούνται οι δραστικές περικοπές στην Παιδεία και οι φραγμοί που υψώνονται σε χιλιάδες υποψηφίους. Πρόκειται για μια καθαρά ταξική Παιδεία την οποία ευαγγελίζεται και ο ίδιος ο υπουργός με τις δηλώσεις του. Το να μεταθέτει τις ευθύνες για τον αριθμό εισακτέων στους πρυτάνεις απλώς δείχνει τους πολιτικάντικους ελιγμούς του. Είτε θέλουν δημόσια Παιδεία είτε όχι, είτε πιστεύουν σ’ αυτήν είτε την επιβουλεύονται, ωθώντας έτσι τους νέους σε ιδιωτικά, αμφίβολης ποιότητας, ιδρύματα. Πρώην και νυν πρυτάνεις εκφράζουν τους δισταγμούς τους για μια μελλοντική δραστική μείωση εισακτέων, συμφωνούν ωστόσο, αφού με τη συστηματική υποχρηματοδότηση των τελευταίων ετών δεν αντέχουν περισσότερους φοιτητές και επιμένουν ότι εάν είχαν την κατάλληλη υποστήριξη δεν θα το αρνούνταν.
Η πολιτική της μείωσης του αριθμού των εισακτέων στη δημόσια εκπαίδευση και η παράλληλη περικοπή χρηματοδότησης αντανακλούν την πίστη της συγκυβέρνησης στο ιδιωτικό κεφάλαιο και σε μια «προγραμματισμένη» γνώση. Η έρευνα στα περισσότερα Πανεπιστήμια υπολειτουργεί και αυτό δείχνει την άρνηση των κυβερνήσεων να προωθήσουν μια Παιδεία με ανοιχτούς ορίζοντες σε όλους τους τομείς. Οπως πάντα, αδιαφορούν για την κοινωνία και τις αντιδράσεις της μπροστά σε μια τέτοια πραγματικότητα, στο ότι δηλαδή εάν είσαι φτωχός, δεν έχεις δικαίωμα στο όνειρο και τη μόρφωση.
