Κυβέρνηση και αντιπολίτευση επιδίδονται τις τελευταίες μέρες σε μια οξύτατη πολιτική αντιπαράθεση με αντικείμενο τη βία και την προέλευσή της. Στο κέντρο της σύγκρουσης, η αναζήτηση του πολιτικού χώρου που την υποδαυλίζει. Αφορμή, βέβαια, για όλα αυτά είναι η φασιστική επίθεση κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη.
Μια σοβαρή συζήτηση για τη βία θα είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον και αναμφίβολα θα πρόσφερε ουσιαστικά επιχειρήματα στους πολίτες, στην κοινωνία, στο πολιτικό σύστημα, γιατί από ευχολόγια και αφορισμούς έχουμε χορτάσει.
Οι υπερβολές όμως που ακούγονται και η οξύτητα με την οποία διατυπώνονται δεν παραπέμπουν σε συζήτηση, αλλά σε παράλληλους μονολόγους, που σε αρκετές περιπτώσεις στερούνται σοβαρότητα.
Από τη μια πλευρά έχει στοιχειώσει το τρίκυκλο του δολοφόνου Γκοτζαμάνη και μας κυνηγά. Οι παραλληλισμοί ανάμεσα στην υπόθεση του Γρηγόρη Λαμπράκη και στην επίθεση κατά του Γιάννη Μπουτάρη είναι τουλάχιστον ανιστόρητοι. Στον βαθμό που περιέχουν σκοπιμότητα είναι και επικίνδυνοι. Από την άλλη, κάποιοι ανάγουν τη δράση του «Ρουβίκωνα» σε υποτιθέμενο μέγιστο ζήτημα για την ασφάλεια ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι αλήθεια ότι η Ν.Δ. -λόγω ιστορικών αναφορών και για να κρύψει ότι στις γραμμές της έχει ακροδεξιούς θύλακες- εδώ και καιρό προσπαθεί να εμφανίσει την Αριστερά ως τη μήτρα κάθε βίας.
Και είναι επίσης αλήθεια πως αυτόν τον ισχυρισμό τον στρέφει τα τελευταία χρόνια εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και της σημερινής κυβέρνησης, αξιοποιώντας τη γνωστή θεωρία των δύο άκρων.
Ξέρει πως ψεύδεται ασυστόλως. Υποτάσσει, όμως, τα πάντα στην πολιτική σκοπιμότητα. Η κυβέρνηση, από την πλευρά της, κάνει τεράστιο λάθος όταν διολισθαίνει σε αντίστοιχες πρακτικές πολιτικού λόγου, ενώ δεν έχει κανένα λόγο να αντιδρά με αυτόν τον τρόπο.
Στην κοινωνία μας υπάρχει και παράγεται βία. Υπάρχει η βία των πολιτικών της λιτότητας που εδώ και χρόνια έχουν εξουθενώσει τους πολίτες, με αποτέλεσμα να παράγουν, ακόμα και βίαιες, αντιδράσεις. Το πρόβλημα αυτό δεν αντιμετωπίζεται παρά μόνο με αλλαγή πολιτικής.
Η βία που πραγματικά απειλεί κοινωνία και πολίτες είναι η φασιστική βία. Σε αυτήν πρέπει να στρέψουν τη δράση τους τα δημοκρατικά κόμματα. Οταν δεν το κάνουν, αποπροσανατολίζουν τον κόσμο και ευνοούν τη βία.
