Το σύγχρονο «Μακεδονικό», το ζήτημα δηλαδή της ονομασίας της γείτονος, είναι πρόβλημα και για τις δύο χώρες. Η ύπαρξή του εμποδίζει την πλήρη ανάπτυξη σχέσεων ανάμεσά τους, την ευρύτερη βαλκανική συνεργασία και φυσικά τη διεθνή παρουσία της ΠΓΔΜ.
Ωστόσο, η σημερινή ηγεσία της, σε αντίθεση με τους προκατόχους της, δείχνει πρόθυμη να συμπράξει στη λύση του.
Ο πρωθυπουργός της, Ζόραν Ζάεφ, εμφανίζεται εξαιρετικά αισιόδοξος πως μπορεί να βρεθεί λύση το πρώτο εξάμηνο του έτους. Γιατί, όμως, υπάρχει τέτοια κινητικότητα το τελευταίο διάστημα και τέτοια προθυμία από τους γείτονες; Το κλειδί βρίσκεται στο ΝΑΤΟ, η σύνοδος κορυφής του οποίου θα συνεδριάσει τον Ιούλιο και θα εξετάσει και την αίτηση ένταξης της γείτονος στη Συμμαχία.
Η ελληνική πλευρά, με τον υπουργό Εξωτερικών, επανέλαβε χθες ουσιαστικά την «εθνική γραμμή», σύμφωνα με την οποία η ΠΓΔΜ δεν πρόκειται να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ εάν δεν επιλυθεί το ονοματολογικό πρόβλημα και αυτή τη θέση φαίνεται πως κατανοούν οι κυβερνώντες στα Σκόπια. Στην ΠΓΔΜ ισχύει άλλωστε το εξής παράδοξο: η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών της χώρας -ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής- υποστηρίζει την ένταξή της στη Συμμαχία.
Την ίδια ώρα όμως οι Αλβανοί πολίτες της χώρας αυτής εμφανίζονται διαλλακτικότεροι στο ζήτημα της ονομασίας σε σχέση με τους Σλάβους συμπατριώτες τους. Φαίνεται λοιπόν ότι η προοπτική ένταξης της χώρας στο ΝΑΤΟ μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά στην υπόθεση. Παρουσιάζεται μια μοναδική ευκαιρία να επιλυθεί το ζήτημα, η οποία πιθανόν να μην παρουσιαστεί ξανά.
Αρκεί οι πολιτικές ηγεσίες των δύο χωρών και το πολιτικό σύστημα να λειτουργήσουν χωρίς φανατισμό, να κατανοήσουν την ιστορική ευθύνη τους και να ανταποκριθούν στις προκλήσεις των καιρών. Τα κόμματα, κυβερνητικά και μη, να υπερασπιστούν τα εθνικά συμφέροντά τους, αλλά να αναλάβουν και το ιστορικό φορτίο που τους αναλογεί.
Να σταθούν με παρρησία απέναντι στους αλυτρωτισμούς και τους εθνικισμούς που ενδημούν στην περιοχή. Στα λάθη που συσσωρεύτηκαν την τελευταία 25ετία δεν επιτρέπεται να προστεθούν νέα. Η ειρήνη και η ασφάλεια στα Βαλκάνια απαιτούν σταθερές κρατικές οντότητες που θα συνδέονται με ειλικρινείς και αμοιβαία επωφελείς σχέσεις φιλίας και συνεργασίας.
