7 Ιουλίου αποφασίζουμε για τη ζωή μας;
«Αποφασίζουμε τώρα για τη ζωή μας». Το σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ για τις επερχόμενες εκλογές είναι ένα φορτισμένο μήνυμα, που θέτει δίλημμα με όρους «ζωής».
Για κάποιους, που θεωρούν ότι οι εκλογές αυτές αποτελούν απλά ένα επεισόδιο σε έναν νέο κύκλο εναλλαγής στον υπό διαμόρφωση δικομματισμό της μεταμνημονιακής Ελλάδας, άρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «αργά ή γρήγορα» θα ξαναγίνει κάποτε κυβέρνηση, το δίλημμα αυτό μοιάζει υπερβολικό. Είναι όμως έτσι; Θα απαντήσουμε με επιχειρήματα ότι τελικά δεν είμαστε όλοι «ίδιοι», άρα το σκληρό αυτό δίλημμα είναι απολύτως ουσιαστικό και ενεργό.
Νέο αναπτυξιακό μοντέλο ή μη βιώσιμη ανάπτυξη;
Το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας αναδεικνύει τις διαφορές του ΣΥΡΙΖΑ από τις κυβερνήσεις Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ.
Και μπορεί κανείς, βεβαίως, να ισχυριστεί ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε «μνημόνια», αλλά υπάρχουν δύο συγκεκριμένα παραδείγματα που αφορούν τις προϋποθέσεις για τη στροφή του παραγωγικού μοντέλου που άρχισε να σχεδιάζεται τα τελευταία χρόνια στη χώρα.
■Το μαξιλάρι των 34 δισ. ευρώ σε συνδυασμό με την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, ιδιαίτερα κρίσιμων οργανισμών-πυλώνων για τη δίκαιη ανάπτυξη, όπως ο ΕΦΚΑ (στην κοινωνική ασφάλιση) και ο ΕΟΠΥΥ (στην υγεία), δημιουργεί μια «ασφάλεια» που πρώτη φορά απολαμβάνουν η χώρα και οι πολίτες. Αντίθετα, από τη μία οι κυβερνήσεις προ κρίσης άφηναν τη χώρα εκτεθειμένη στις εξωτερικές αναταράξεις, με συνέπεια τη χρεοκοπία του 2010, ενώ από την άλλη, πρόσφατα, σε δύο ιστορικές στιγμές (2014 και 2018), Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ προώθησαν τη «λύση» της προληπτικής γραμμής, που πρακτικά ισοδυναμούσε με ένα νέο μνημόνιο.
■ Η διαμόρφωση της «Εθνικής Αναπτυξιακής Στρατηγικής για τη Βιώσιμη και Δίκαιη Ανάπτυξη 2030», της πρώτης που διαθέτει η χώρα εδώ και δεκαετίες, είναι όχι μόνο η απάντηση στην ερώτηση «μετά τα μνημόνια τι;», αλλά και η απάντηση στην ερώτηση «τι ανάπτυξη χρειαζόμαστε για την επόμενη δεκαετία;». Η Στρατηγική υιοθετεί τον ολιστικό τρόπο σχεδιασμού και ενσωματώνει τις τρεις διαστάσεις (οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική) που ορίζονται στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ. Τα περιφερειακά αναπτυξιακά συνέδρια στη βάση των οποίων καταρτίστηκε η Στρατηγική θεωρούνται από ευρωπαϊκούς και διεθνείς οργανισμούς «καλή πρακτική» διαβούλευσης με την κοινωνία.
Συλλογικό ήθος στην πράξη ή κοινωνικός αυτοματισμός;
Η Ν.Δ. υστερεί έναντι της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ τόσο στην αποτελεσματικότητα, καθώς άφησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού με την οικονομία ρημαγμένη και την κοινωνία εξουθενωμένη, όσο και στον προγραμματικό λόγο, αφού στην Ολιστική Αναπτυξιακή Στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ αντιπαραβάλλει ένα μείγμα αόριστων «θα» με ισχυρές δόσεις λογικής των πολιτικών του παρελθόντος, που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. Απέναντι σε αυτή την αμηχανία, επιχειρεί να στρέψει το ενδιαφέρον στο πεδίο της ηθικής. Αν όμως υπήρξαν ατοπήματα σε ηθικό επίπεδο στελεχών της κυβέρνησης ή και του κόμματος, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει ότι σε αντίθεση με το παρελθόν αυτή η κυβέρνηση έδειξε σεβασμό στην ακεραιότητα, την υπόσταση και τον ρόλο θεσμών και φορέων, στηρίζοντάς τους ανεξάρτητα από την πολιτική ή ιδεολογική τοποθέτηση των ανθρώπων που ηγούνταν αυτών. Το πιο ισχυρό παράδειγμα είναι η χρηματοδότηση της Αυτοδιοίκησης μέσω διάφορων χρηματοδοτικών εργαλείων, με ισχυρότερο το πρόγραμμα «Φιλόδημος». Αλήθεια, ποια άλλη κυβέρνηση μέχρι σήμερα έχει χρηματοδοτήσει –και μάλιστα ακόμη και σε προεκλογική περίοδο– υποδομές δήμων και άλλα έργα, παρότι οι δημοτικές αρχές ήταν πολιτικά αντίπαλες; Ποια άλλη κυβέρνηση σε αυτόν τον τόπο έχει ενισχύσει θεσμικά και αναβαθμίσει τον ρόλο φορέων όπως τα Επιμελητήρια και οι Εμπορικοί Σύλλογοι, ενώ οι διοικήσεις τους είναι γνωστό ότι πλειοψηφικά ανήκουν σε αντίπαλες πολιτικά παρατάξεις;
Αντίθετα, ο «κοινωνικός αυτοματισμός», ως μέσο πίεσης των προηγούμενων κυβερνήσεων ενάντια στα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις των συλλογικών αυτών φορέων, εκτός από το ότι ήταν αντιδημοκρατικός οδήγησε και σε διάρρηξη του κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ κράτους και πολίτη. Στον αντίποδα αυτής της στρατηγικής που «νομιμοποίησε ηθικά» το ΠΑΣΟΚ την εποχή 1996-2004 και μεσουράνησε τα χρόνια 2010-2014, ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν διέθετε αντίστοιχους μηχανισμούς ως κόμμα, ανέλαβε την ευθύνη να παραμείνει πιστός στο συλλογικό ήθος που επιβάλλει αφ’ ενός την εναντίωση στην πράξη σε λογικές κοινωνικού αυτοματισμού, αφ’ ετέρου την αντιπαράθεση σε θέσεις και απόψεις των φορέων αυτών – όπως άλλωστε έγινε πολλές φορές με τον ΣΕΒ.
Με βάση τα παραπάνω, καλούμαστε όλοι να τοποθετηθούμε σε σκληρά διλήμματα την 7η Ιουλίου. Παρά τις αντιξοότητες και τα λάθη, ο ΣΥΡΙΖΑ έθεσε τις βάσεις για ένα σύγχρονο και δημοκρατικό κράτος, για μια πραγματικά βιώσιμη, δίκαιη ανάπτυξη, χωρίς αποκλεισμούς. Το κόστος της οπισθοδρόμησης θα είναι τεράστιο. Γι’ αυτό, ναι, στις 7 Ιουλίου αποφασίζουμε για τη ζωή μας.
* υποψήφια βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στον Νομό Αιτωλοακαρνανίας
