Εάν σε εποχές ραγδαίων μεταβολών δεν κατανοήσεις το επίκεντρό τους, τότε μπορεί να συμμετέχεις στα κοινά, όπως οφείλεις, αλλά δεν παρεμβαίνεις σ’ αυτά όσο ουσιαστικά θα έπρεπε. Το πολιτικότερο διακύβευμα των χρόνων μας είναι ξεκάθαρα η πολιτική οικολογία.
Οι γενιές μας σημαδεύονται ανεπιστρεπτί από τα μεταλλαγμένα των πολυεθνικών και το κυνηγητό των παραδοσιακών σπόρων, από το λιώσιμο των παγετώνων της Ανταρκτικής και την κλιματική αλλαγή με το τεράστιο κύμα των προσφύγων λειψυδρίας που έρχεται, από την επικράτηση ενός κίβδηλου καταναλωτικού εαυτού -κυρίως πλαστικών, ανεπαρκών προϊόντων αφού ο στόχος δεν είναι να τα αγοράσεις μα να τα αγοράζεις- μέσα στο (και στα εργασιακά) μινιμαλιστικό κράτος του νεοφιλελευθερισμού και την ανερμάτιστη, κυνική θανάτωση των συγκατοίκων μας στον πλανήτη.
Κάθε απόπειρα απάντησης αναπαράγει είτε την κυνικά επιλεκτική κι απελπιστικά κοντόφθαλμη όραση των ισχυρών, είτε τον επιφανειακό ευδαιμονισμό και τις βολικές απλουστεύσεις των «ανίσχυρων» που εφευρίσκουν οντότητες απόλυτου καλού (συνήθως ό,τι μας μοιάζει) ή απόλυτου κακού για να άρουν από τους ώμους τους το ποσοστό της ευθύνης που τους αναλογεί. Χρειάζεται όμως ένα διμέτωπο και κατά των πολυεθνικών και κατά του τρόπου ζωής πολλών πολιτών. Οι πόλεις, στοιχήματα συμβίωσης ή μελλοντικής καταστροφής, δεν μπορούν να μένουν αμέτοχες.
Οι εναλλακτικές πηγές, οι πράσινες ταράτσες, τα δημοτικά κτηνιατρεία, η (στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης) αποανάπτυξη της Σίνδου, καθώς είναι αδιανόητο η πιο συχνή πύλη εισόδου του ανέμου να είναι και βιομηχανική ζώνη, η χρήση των ΝΤ για μείωση των ρύπων και κέντρα αλληλεγγύης-αναχώματος στον νεοναζισμό για «ό,τι δεν μας μοιάζει» αποτελούν μερικά μόνο από τα προτεινόμενα μέτωπα.
Για τους λόγους αυτούς αποδέχθηκα την τιμητική πρόταση της «Οικολογίας Αλληλεγγύης» να κατέβω ως υποψήφια δημοτική σύμβουλος, αυτοδιοικητική κίνηση με ιστορία και δοκιμασμένο στίγμα 30 ετών εν μέσω τόσο πολλών προσωπικών ουσιαστικά κινήσεων σε αυτές τις εκλογές της πολυδιάσπασης. Το ψηφοδέλτιο της «Οικολογίας Αλληλεγγύης» το κοσμούν εξαιρετικοί ακτιβιστές και ακτιβίστριες με δοκιμασμένη πια στάση ζωής, άνθρωποι από διάφορους επαγγελματικούς χώρους, αλλά και άνθρωποι του πνεύματος, της διανόησης και της Τέχνης, σαν τον Γιάννη Υφαντή, τον σπουδαίο μας ποιητή που τα έβαλε με το κύκλωμα κυνηγών της Λευκάδας για να αθωωθεί, και από την έμπρακτη κι «αντιδημοφιλή» στάση του Μιχάλη Τρεμόπουλου και της Οικολογίας Αλληλεγγύης.
Αυτήν την Κίνηση, από το μικρό μετερίζι που μου αναλογεί, σας καλώ να τη στηρίξετε. Εχοντας στο μυαλό την τόσο επίκαιρη ρήση του Bock: Εάν πιστεύετε πως η Γνώση (γι’ αυτά τα πράγματα) είναι ακριβή, τότε θα δοκιμάσετε πόσο ακριβή είναι η άγνοια.
* Υποψήφια δημοτική σύμβουλος με την «Οικολογία Αλληλεγγύη», για τον Δήμο Θεσσαλονίκης
