Τι εννοούσε, τελικά, ο κύριος Σουλτς

Νομίζω η σημαντικότερη δήλωση ξένου θεσμικού παράγοντα των εκλογικών μας ημερών ήταν αυτή του Μάρτιν Σουλτς. Κατά τον οποίο, ως γνωστόν, τα «ανυπόφορα» και «απαράδεκτα» μέτρα λιτότητας στη χώρα μας «τα επέβαλλαν οι ελληνικές κυβερνήσεις».

Η δήλωση αυτή ελάχιστα συζητήθηκε στην πραγματικότητα μέχρι σήμερα. Τα συστημικά ΜΜΕ περί άλλα ετύρβαζαν και τυρβάζουν ακόμη εν πολλοίς. Ξέρετε: οι καταθέσεις μας (;), τα σπίτια μας (;), οι γυναίκες μας, όπως σωστά το επέκτεινε πρόσφατα ο Αλέξης Τσίπρας. Το μήνυμα είναι σαφές: έρχονται οι κόκκινοι κι όλα τα ιερά και σίγουρα τίθενται εν κινδύνω. Έστω και αν, πλέον, τίποτε από «τα ιερά και σίγουρα» της μικροϊδιοκτησιακής θαλπωρής δεν έχει απομείνει στη θέση του. Σπίτια και κομποδέματα απαλλοτριώθηκαν από όσους το πεπρωμένο του έθνους είχε ορίσει ως κατεξοχήν θεματοφύλακές τους απέναντι στους κόκκινους εχθρούς της ιδιοκτησίας, της οικογένειας και της πίστης της αγίας.

Η δήλωση, λοιπόν, του Σουλτς έμεινε στην αφάνεια.

Ώστε να μην τεθεί στο κέντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης αυτό που η ανάλυση του ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή της κρίσης ισχυρίζονταν επίμονα. Γράφαμε πριν από τέσσερα χρόνια, μαζί με τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, στον πρόλογο του βιβλίου μας «Χωρίς Επιστροφή» (ΚΨΜ, 2011):

«Γιατί στις αρχές του 2010, εκείνες τις ταραχώδεις ημέρες στην Ελλάδα που προηγήθηκαν του Μνημονίου, η Αριστερά έθετε, μεταξύ άλλων, τα εξής ζητήματα: Πρώτον, ότι η προαναγγελόμενη τότε πολιτική δεν αφορούσε την αντιμετώπιση του δημόσιου χρέους, αλλά την εξόντωση της εργατικής τάξης, με την επιβολή μέτρων, που η ελληνική αστική τάξη επεδίωκε από δεκαετίες. Δεύτερον, ότι η χρεοκοπία θα ερχόταν ακριβώς λόγω της εφαρμογής των μέτρων, που οδηγούσαν την ελληνική οικονομία με μαθηματική ακρίβεια σε μια θανάσιμη υφεσιακή περιδίνηση. Τρίτον, ότι η κυβέρνηση συνειδητά ενέπλεξε τον ελληνικό λαό σε μια εξοντωτική περιπέτεια δίνοντας με μεγάλη προθυμία τη δυνατότητα στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο να έχει ένα ιδανικό πειραματόζωο, που άνοιγε παντού στην Ευρώπη τον δρόμο για την επιβολή των πιο άγριων ταξικών πολιτικών ενός ολόκληρου αιώνα».

Σήμερα ξέρουμε πόσο σωστή ήταν αυτή η ανάλυση.

Εφόσον, στην καρδιά της ελληνικής κρίσης, σύμφωνα με τα στοιχεία της ελβετικής τράπεζας UBS, το 2013, 500 περίπου συμπατριώτες μας (το 0,005% των μονίμων κατοίκων της χώρας) διαθέτουν περιουσία 60 δισεκατομμυρίων. Μόνο μέσα στη συγκεκριμένη χρονιά, μάλιστα, αυξήθηκε κατά 20%, καταγράφοντας καθαρή αύξηση 10 δισεκατομμυρίων από το 2012!

• Εφόσον, το 1% του πληθυσμού διαθέτει το 56% του πλούτου της ελληνικής οικονομίας –και μιλάμε μόνο για τα φανερά.

• Εφόσον, ο λόγος των κερδών προς τις αμοιβές της εργασίας στις εταιρείες αυξήθηκε στα τρία πρώτα χρόνια ήδη κατά 40%, ελέω της πλήρους αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων, της διάλυσης κάθε έννοιας προστασίας και της διαμόρφωσης ακραίων όρων εκμετάλλευσης της εργασιακής δύναμης.

• Εφόσον, η ανισότητα στη διανομή του εισοδήματος σπάει το απόλυτο ρεκόρ σε ολόκληρη την Ε.Ε. προσεγγίζοντας -με δείκτη τον λόγο του εισοδήματος του πλουσιότερου 20% προς το φτωχότερο αντίστοιχο- το 8, όταν η μέση τιμή στην Ευρώπη είναι κοντά στο 4, ο κύριος Σουλτς τούς «έδωσε» τους ψοφοδεείς συμφεροντολόγους, που κρύβονται πίσω από την τρόικα.

Και το φτύσιμο μετατράπηκε σε βροχή από τα ΜΜΕ τους.

Και, βέβαια, δεν έχει σημασία πως ο Σουλτς απαλλάσσει με αυτόν τον τρόπο τους εντελώς άμεσα δικούς του. Οι οποίοι, επίσης όλοι ξέρουμε, πως προσέτρεξαν να «μας βοηθήσουν», για να σώσουν τις τράπεζές τους.

Αυτό το δεδομένο δεν αλλάζει σε τίποτε την αθλιότητα των δικών μας αφεντικών και των πολιτικών τους εκπροσώπων.

Η 25η Ιανουαρίου δίνει την πρώτη δυνατότητα για να αρχίσουν αυτοί να πληρώνουν.

Μόνο έτσι η ελπίδα θα ξανάρθει.

* Οικονομολόγος, εκπαιδευτικός, υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ Α’ Θεσσαλονίκης