Σχέδια επί χάρτου για Μακεδονικό και νέα πλειοψηφία

Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. μπορεί να έχει περάσει από σαράντα κύματα και να βγήκε αλώβητη τα τελευταία τρία και πλέον χρόνια της θητείας της, ωστόσο για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ το κυβερνητικό σκάφος -με αιχμή την έλευση της Συμφωνίας των Πρεσπών προς έγκριση στην ελληνική Βουλή το επόμενο διάστημα- είναι πολύ πιθανόν να αρχίζει να μπάζει νερά.

Για πολλούς μάλιστα η αντίστροφη μέτρηση ενός διαζυγίου, ίσως αναγκαστικού και άρα «βελούδινου», έχει ξεκινήσει από την ημέρα των δηλώσεων του Πάνου Καμμένου στις ΗΠΑ περί ενός σχεδίου Β για το Μακεδονικό, οι οποίες προκάλεσαν θύελλα στον κυβερνητικό συνασπισμό και οδήγησαν λίγες ημέρες αργότερα στην παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά.

Στο πλαίσιο αυτό, μόνο τυχαία δεν ήταν η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση του κυβερνητικού εκπροσώπου ότι «υπάρχει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και χωρίς τους ΑΝ.ΕΛΛ.» και η διευκρίνιση ότι η κυβέρνηση διαθέτει τους πολιτικούς και κοινοβουλευτικούς όρους ώστε να ολοκληρώσει τη συνταγματική θητεία της.

Με τη δήλωση αυτή, ο Δημήτρης Τζανακόπουλος ήθελε αφ’ ενός να στείλει ένα γενικότερο μήνυμα αποφασιστικότητας για τη βιωσιμότητα της κυβέρνησης παρά τις αντιξοότητες με τον κ. Καμμένο, τις οποίες έστω και έμμεσα παραδέχθηκε. Αφ’ ετέρου, εξέπεμψε ένα σήμα, ειδικά προς τον μικρότερο εταίρο, σε μια προσπάθεια να καταστήσει σαφές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να τα καταφέρει ακόμη κι αν οι ΑΝ.ΕΛΛ. αποχωρήσουν.

Εξάλλου, δεν είναι πλέον λίγοι όσοι στο κόμμα της Αριστεράς υποστηρίζουν -είτε ανοιχτά είτε στα όργανα- ότι πλησιάζει η ώρα της δρομολόγησης του τέλους της «οξύμωρης συμμαχίας» με τον κ. Καμμένο, ιδίως από τη στιγμή που ο κεντρικός στόχος της εξόδου από τα μνημόνια στέφθηκε από σχετική επιτυχία.

Επιπροσθέτως, παραθέτουν το εύλογο επιχείρημα του προοδευτικού-αντιδεξιού μετώπου που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για την επόμενη ημέρα στη χώρα, το οποίο όμως αποδυναμώνεται πολιτικά όσο, εκτός των άλλων, διατηρείται η κυβερνητική συμπόρευση με τη Δεξιά των ΑΝ.ΕΛΛ. και τον Πάνο Καμμένο.

Για τους παραπάνω υπαρκτούς προβληματισμούς στην Κουμουνδούρου και στο Μαξίμου, όλοι αντιλαμβάνονται ότι αν και θεωρητικά κινούνται σε ορθή βάση, από την άλλη, ενέχουν μεγάλο ρίσκο. Κι αυτό διότι, παρά τη ρητορική σιγουριά ότι «υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις από την παρούσα Βουλή», τυχόν ρήξη στον κυβερνητικό συνασπισμό δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε κάποιο απρόσμενο ατύχημα και άρα σε πτώση της κυβέρνησης.

Προς το παρόν λοιπόν, ούτε ο πρωθυπουργός ούτε ο υπουργός Αμυνας ούτε κανείς άλλος, πλην της αντιπολίτευσης, επιθυμεί απρόοπτα και αναταράξεις μεταξύ των εταίρων, καθώς απόλυτη προτεραιότητα αποτελούν η ψήφιση του προϋπολογισμού χωρίς τις περικοπές στις συντάξεις και η νομοθέτηση των ανακουφιστικών μέτρων που εξαγγέλθηκαν στη ΔΕΘ. Ως εκ τούτου μέχρι τις αρχές του 2019 δεν θα πρέπει να αναμένονται συνταρακτικές εξελίξεις στη δικομματική κυβέρνηση.

Πάντως, το γεγονός αυτό δεν σημαίνει ότι στο κυβερνητικό επιτελείο δεν κάνουν υπολογισμούς και σχέδια επί χάρτου σε διπλή κατεύθυνση. Πρώτον, για να διασφαλίσουν την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών και δεύτερον, για να πετύχουν μια διαφορετική σύνθεση στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, προκειμένου να μην απολέσουν τη δεδηλωμένη, εφόσον τεθεί ζήτημα ψήφου εμπιστοσύνης.

Ψηφίζουν «Πρέσπες»

Κάπως έτσι τα κομπιουτεράκια και τα σενάρια παίρνουν φωτιά… Με βάση δηλώσεις και παρεμβάσεις τους ή σύμφωνα με πληροφορίες, οι βουλευτές -πέρα από τους 145 του ΣΥΡΙΖΑ- που θα «ξεκλείδωναν» την πόρτα της επίλυσης του Μακεδονικού είναι: ο βουλευτής των ΑΝ.ΕΛΛ. Θανάσης Παπαχριστόπουλος, η επίσης βουλευτής των ΑΝ.ΕΛΛ. και υπουργός Τουρισμού Ελενα Κουντουρά, η ανεξάρτητη βουλευτής και υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη Κατερίνα Παπακώστα και ο βουλευτής του Ποταμιού Σπύρος Δανέλλης.

Υπό προϋποθέσεις θετικοί εμφανίζονται ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης, ο βουλευτής του κόμματος Γιώργος Μαυρωτάς, ο αντιπρόεδρος της Βουλής Σπύρος Λυκούδης, ο ανεξάρτητος Χάρης Θεοχάρης και ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ και βουλευτής Επικρατείας του Κινήματος Αλλαγής, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, υπό τον όρο να προκηρυχθούν αμέσως μετά εκλογές. Συνολικά φτάνουν στους 153-154, που ισοδυναμεί με υπερψήφιση της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Νέα πλειοψηφία

Πιο οριακή αλλά μάλλον εφικτή φαίνεται να είναι η συγκέντρωση ενός αριθμού βουλευτών οι οποίοι δεν θα είχαν πρόβλημα να στηρίξουν την κυβέρνηση μέχρι τον Μάιο ή μέχρι την ολοκλήρωση του συνταγματικά προβλεπόμενου κύκλου της, σε περίπτωση που οι ΑΝ.ΕΛΛ. βαδίσουν προς την έξοδο λόγω Μακεδονικού.

Αυτοί θα μπορούσαν να είναι οι (μπετόν αρμέ και σε αυτό το σενάριο θεωρούνται οι 145 της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ): Θανάσης Παπαχριστόπουλος των ΑΝ.ΕΛΛ. και στην περίπτωση της παραίτησης μετά την ψήφο στο Μακεδονικό, όπως έχει δεσμευτεί, την έδρα καταλαμβάνει ο πρώτος επιλαχών Τέρενς Κουίκ που στηρίζει με τη σειρά του την κυβέρνηση, Ελενα Κουντουρά, Κώστας Ζουράρις, ο οποίος διαφωνεί με τη Συμφωνία των Πρεσπών αλλά διατείνεται ότι δεν θα ανατρέψει τον Αλέξη Τσίπρα, Κατερίνα Παπακώστα, Σπύρος Δανέλλης.

Με τους προαναφερόμενους βουλευτές η κυβερνητική πλειοψηφία ανέρχεται στους 150, στους οποίους δυνητικά θα ήταν πιθανό να προστεθούν ένας ή και περισσότεροι (για να εξασφαλιστεί η δεδηλωμένη) από τους Χάρη Θεοχάρη, Βασίλη Κόκκαλη (βουλευτής ΑΝ.ΕΛΛ. και υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης), Νίκο Νικολόπουλο (ανεξάρτητος) και Γιάννη Σαρίδη (νυν βουλευτής της Ενωσης Κεντρώων που έχει αντιπαρατεθεί με τον Βασίλη Λεβέντη, αλλά έχουν συμφωνήσει προσωρινή ανακωχή).