Της… μιας δραχμής οι αντιδράσεις

Μια αποστροφή του Νίκου Ξυδάκη, που αφορούσε την ανάγκη συγκρότησης ενός εθνικού σχεδίου για την πορεία της χώρας και παρεμπιπτόντως τη δραχμή, αρκούσε για να ξεσπάσει σάλος σε μέσα ενημέρωσης και να προκαλέσει αντιδράσεις από την αντιπολίτευση.

Η ακριβής αναφορά του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ στον ΣΚΑΪ ήταν η εξής: «Εχουμε φτάσει σε ένα σημείο πέρα από το οποίο δεν υπάρχουν άλλες αντοχές. Και δεν είναι πολιτικές αντοχές, είναι φυσικές αντοχές ενός πληθυσμού. Εγώ νομίζω ότι θα πρέπει να γίνει μια συζήτηση επί της ουσίας πολιτική, εθνική, τέτοια που δεν έχει γίνει τα τελευταία επτά χρόνια. Και φυσικά πρέπει να ξεκινήσει η συζήτηση από τη Βουλή».

Συμπλήρωσε μάλιστα ότι «εδώ, τα περασμένα χρόνια δαιμονοποιήθηκε η οποιαδήποτε κουβέντα. Εγώ είχα πει μια κουβέντα με ιστορικό βάθος, ότι και επί δραχμής η Ελλάδα μεγαλούργησε. Οχι λόγω δραχμής, αλλά επειδή το 1910, το 1912, το 1930, το 1960 κάτι έκανε μια χώρα, υπήρχε διακόσια χρόνια πριν μπούμε στο ευρώ».

Στο ερώτημα δε υπό ποιους όρους τίθεται μια τέτοια συζήτηση ο Νίκος Ξυδάκης σημείωσε ότι αυτή την κουβέντα «ιστορικά τη βάζεις, ότι δεν υπάρχουν ταμπού, ότι πρέπει να κουβεντιάζουμε για το μέλλον και τη μοίρα ενός λαού».

«Αμα σου ανοίξουν αυτή την κουβέντα οι άλλοι, εσύ τι θα πεις; “Δεν κουβεντιάζω”;» προσέθεσε, αναφερόμενος στα γενικότερα σχέδια Σόιμπλε για την Ευρώπη.

Μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν και μόνο με το άκουσμα της λέξης «δραχμή», ο Νίκος Ξυδάκης εξέδωσε διευκρινιστική δήλωση στην οποία σημείωσε: «Ποτέ δεν υποστήριξα επιστροφή στη δραχμή, όπως εξάλλου βεβαιώνεται σε εκατοντάδες δημόσιες παρεμβάσεις μου».

Προσέθεσε πως «μια άτακτη μετάβαση θα απέβαινε εις βάρος του ελληνικού λαού», υπογραμμίζοντας όμως ότι «κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι η ευρωζώνη σε μερικά χρόνια από τώρα».

Κατέληξε πάντως ότι «η έξοδος από την ευρωζώνη αποτελούσε το σχέδιο Σόιμπλε που απορρίφθηκε το καλοκαίρι του 2015» και επέμεινε ότι «οι Ελληνες πολίτες, και οι αιρετοί ακόμη περισσότερο, θα πρέπει με παρρησία και ευθύνη να εξετάζουν όλα τα ενδεχόμενα, ακόμη και για να τα απορρίψουν».

«Πάση θυσία τι;»

Σε τρίτη του παρέμβαση ζητήθηκε από δημοσιογράφους να πει ο Νίκος Ξυδάκης «πάση θυσία στο ευρώ».

«Πάση θυσία να αποκτήσει όραμα και ελπίδα ο ελληνικός λαός», είπε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος συμπληρώνοντας: «Με κάθε πρόσφορο μέσο, με κάθε εργαλείο. Τώρα που είμαστε στο ευρώ με το ευρώ».

Η εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Ράνια Σβίγκου ρωτήθηκε εάν είναι η κατάλληλη ώρα να ξεκινήσει μια συζήτηση για το νόμισμα.

«Προφανώς και όχι. Αυτή τη στιγμή το μόνο που υπάρχει στη δημόσια σφαίρα είναι οι προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης για ολοκλήρωση της αξιολόγησης χωρίς αυτή να περιέχει νέα μέτρα για μετά το 2018», απάντησε.

Και κατέληξε ότι «αυτοί που θέλουν να επαναφέρουν σχέδια Grexit, γιατί βλέπουμε και δημοσιεύματα στον ευρωπαϊκό Τύπο, είναι μια οικτρή μειοψηφία και αυτή τη στιγμή προσπαθούν να λειτουργήσουν παρελκυστικά ως προς τη διαπραγμάτευση».

Οι δηλώσεις του Νίκου Ξυδάκη αποτελούν ένα μέρος της γενικότερης συζήτησης που διεξάγεται -ακόμα και μετά την υπογραφή Μνημονίου- για το σχέδιο που πρέπει να έχει κάθε κυβέρνηση, τα όρια ανοχής και αντοχής έναντι των πιέσεων των δανειστών, αλλά και τις εναλλακτικές κινήσεις σε περίπτωση που επαναληφθεί ένα σκηνικό σαν αυτό του καλοκαιριού του 2015.

Η συζήτηση αυτή ήταν πιο έντονη στους κύκλους των «53», ωστόσο η τοποθέτηση Ξυδάκη και οι επαναλαμβανόμενες δηλώσεις Κούλογλου δείχνουν ότι επικρατεί προβληματισμός μπροστά στο πιθανό αδιέξοδο στο κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης.

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένα δήλωσε «Στο Κόκκινο» ότι «η ευρωζώνη οδεύει προς διάλυση» και συμπλήρωσε πως «η άρνηση της Γερμανίας και των άλλων πλούσιων χωρών του Βορρά να βρεθούν οι μηχανισμοί εξισορρόπησης […] οδηγεί αναγκαστικά σε διαλυτικές καταστάσεις. Και αργά ή γρήγορα, θα τεθεί ένα τέτοιο θέμα».

Ο Στέλιος Κούλογου συμπλήρωσε ότι «εμείς ως χώρα θα πρέπει να προετοιμαστούμε γι’ αυτό το ενδεχόμενο» και πως «θα πρέπει να υπάρχει ένα εναλλακτικό σχέδιο τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση».

Αντέτεινε πάντως ότι αν «μόνοι μας τώρα ξεκινούσαμε μια διαδικασία αποκόλλησης, θεωρώ ότι θα ήταν αυτοκτονία, διότι θα βρεθούμε ξανά στο μάτι του κυκλώνα».