Την πρότασή του για μια Νέα Αριστερά δύναμη κρούσης στο «Λαϊκό Μέτωπο της εποχής μας» κατέθεσε χθες στους συνέδρους του κόμματος ο Αλέξης Χαρίτσης στο άνοιγμα των εργασιών του Διαρκούς Προγραμματικού Συνεδρίου. Επ’ αυτής της πρότασης κατ’ ουσίαν και η πολιτική συζήτηση, ιδίως από το μεσημέρι του Σαββάτου και μετά (σήμερα και το πρωί του Σαββάτου η συζήτηση θα είναι εστιασμένη στο πρόγραμμα) και μένει να αποδειχτεί αν στο κεφάλαιο των συνεργασιών θα επιδειχτεί εσωκομματική διάθεση για… συνεργασία ή διάθεση για ρήξη.
Δύο δρόμοι
Στην ομιλία του ο πρόεδρος του κόμματος έκανε λόγο χωρίς περιστροφές για δύο στρατηγικές επιλογές της Αριστεράς: «Η πρώτη είναι η αναδίπλωση μέχρι να περάσει η μπόρα. Είναι η επιλογή της επιστροφής στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Το πιο ισχυρό της επιχείρημα είναι ο δυσμενής συσχετισμός των δυνάμεων. Στο έδαφος αυτό ο ρόλος της Αριστεράς είναι να κρατήσει δυνάμεις, να ανασυνταχθεί, να οριοθετήσει τον χώρο της. Σέβομαι τη συλλογιστική αυτή. Διαφωνώ όμως».
Και συνέχισε: «Είναι απάντηση, όντως, στην κρίση. Αλλά σε μια ταυτοτική κρίση. Οχι όμως στη σημερινή κρίση. Η άνοδος του νέου φασισμού σε όλες του τις μορφές δεν δίνει την πολυτέλεια – τον χώρο και τον χρόνο. Γιατί η σημερινή κρίση έχει τη σφραγίδα του κατεπείγοντος». Επικαλούμενος δε το παράδειγμα του Ζοχράν Μαμντάνι επισήμανε ότι «κέρδισε δίχως να κάνει βήμα πίσω στις αρχές του. Κέρδισε μιλώντας για τη Γάζα, τη woke agenda, τη συνάντηση της μεταναστευτικής και της εργατικής εμπειρίας. Δεν κέρδισε με μετριοπάθεια».
Για τον Αλ. Χαρίτση η δεύτερη επιλογή, την οποία και υποστηρίζει, είναι «το άνοιγμα, η αναζήτηση του δρόμου προς τη διέξοδο. Δεν είναι η ασφαλής επιλογή. Το αναγνωρίζω. Προϋποθέτει ένα συλλογικό ξεβόλεμα και κυρίως την αναμέτρηση με την καχυποψία ότι είναι το συνώνυμο του συμβιβασμού».
Δεν αρνήθηκε να απαντήσει ακόμη στο ερώτημα αν μπορεί να υπάρξει Λαϊκό Μέτωπο με τη σημερινή εικόνα των πολιτικών δυνάμεων. Σύμφωνα με την προσέγγισή του, δεν πρέπει να υποτιμηθεί «τι καταφέραμε με την πρόταση για το Λαϊκό Μέτωπο. Μετατοπίσαμε τη συζήτηση προς τα αριστερά. Και βάλαμε φρένο στη λογική του “μέσου όρου”». Οπως δεν παρέλειψε να επισημάνει ότι «γύρω μας έχουμε πολιτικά κόμματα άτολμα».
Και με τη διαβεβαίωση ότι το Λαϊκό Μέτωπο δεν είναι «γραμμή αυτοδιάλυσης», δεν είναι γραμμή υποστολής της κομματικής δράσης, «δεν είναι γραμμή προσχώρησης σε υπαρκτά ή ενδεχόμενα σχήματα», αντέτεινε πως «είναι γραμμή ότι η Νέα Αριστερά προσκομίζει τον κορμό της προγραμματικής συμφωνίας».
2015-19
Ξεχώρισε επίσης η αναφορά του στην εμπειρία του 2015-2019, εκφράζοντας τη διαφωνία του με την άποψη ότι μπορεί να ήταν λάθος η αριστερή διακυβέρνηση. «Δεν ήταν λάθος. Ηταν η ορθή επιλογή. Με τα λάθη της, τις αδυναμίες της. Ακόμα όμως και με αυτά δεν ήταν λάθος. Ηταν επιλογή ευθύνης. Επιλογή για τα συμφέροντα του λαϊκού κόσμου».
Στην ονομαστική αναφορά του για τον Αλέξη Τσίπρα είπε εξάλλου: «Μετά την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην Αθήνα, όταν όλοι μιλούσαν για εξώστες και άλλες τέτοιες ανοησίες, δείξαμε ότι ο μόνος δρόμος είναι αυτός του πολιτικού διαλόγου και της ουσιαστικής κριτικής. Ακούω το επιχείρημα, μπαίνω σε συζήτηση, λέω καθαρά τη γνώμη μου. Δεν υποστέλλω τη σημαία της κριτικής, δεν κρύβομαι όμως και πίσω από τη σημαία για να πω δεν συζητάω» ήταν η χαρακτηριστική αναφορά του.
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς παρέθεσε σειρά αντιπολιτευτικών επιτευγμάτων του κόμματος του οποίου ηγείται, όπως η ανάρτηση των εικόνων της παλαιστινιακής γενοκτονίας στη Βουλή ή της σημαίας της Παλαιστίνης στην Ακρόπολη. Είναι επίσης το κόμμα «που καταψήφισε τους εξοπλισμούς. Που αντιπαρατέθηκε με το ReArm Europe. Που μίλησε δίχως περιστροφές για την ανάγκη ήττας του νέου πολεμοκάπηλου εθνικισμού. Η Νέα Αριστερά είναι το κόμμα που ονοματίζει τους ολιγάρχες. Που συγκρούστηκε με τα καρτέλ. Που αμφισβήτησε τη λογική των εξορύξεων, της νέας Μεγάλης Ιδέας». Ταυτόχρονα «η Νέα Αριστερά έφερε στην αίθουσα της Βουλής τα αιτήματα των πιο δυναμικών και προωθημένων κοινωνικών κινημάτων. Μίλησε συγκεκριμένα για την αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ. Για επαναφορά 13ου και 14ου μισθού. Για την επιβολή πλαφόν στα ενοίκια. Για δημόσιο σιδηρόδρομο στην υπηρεσία της κοινωνίας. Για καθαρή στάση στον σύγχρονο πόλεμο της ενέργειας. Εσπασε τη συναίνεση στο μεταναστευτικό και στο προσφυγικό». Τέλος, «η Νέα Αριστερά δεν έκανε βήμα πίσω σε θέματα αρχών και αξιών. Η Νέα Αριστερά έδωσε τη μάχη στους δρόμους του αγώνα. Απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Στη μεγάλη απεργία για το έγκλημα στα Τέμπη. Στο “March to Gaza”».
Εκτενής, τέλος, η αναφορά του στην «καταιγίδα του νέου φασισμού. Του τραμπισμού. Η Μαύρη Διεθνής έχει πάρει πια σάρκα και οστά». Και εστιάζοντας ξανά στα καθ’ ημάς προειδοποίησε ότι «οι επόμενες εκλογές στην Ελλάδα μπορεί να σημάνουν τον οριστικό συγχρονισμό της χώρας με το παγκόσμιο αντιδραστικό καθεστώς». Με άλλα λόγια, «μια νέα κυβέρνηση Δεξιάς και ενσωματωμένης σε αυτήν ακροδεξιάς», ως εκ τούτου «εδώ μπαίνει το κεντρικό πολιτικό ερώτημα: Θα έχει τρίτη ευκαιρία ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Ναι ή όχι; Θα έχει η Δεξιά και η Ακρα Δεξιά την ευκαιρία να εκπληρώσει το όνειρο του κ. Βορίδη για την ιδεολογική ήττα της Αριστεράς;»
Εκανε όμως αναφορά και στο πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού: «Αντί να συζητάμε πώς θα διευρύνουμε τα δικαιώματα στον 21ο αιώνα, ανοίγει ξανά συζήτηση για θεμελιώδη δικαιώματα και τις μεγάλες κατακτήσεις της δημοκρατίας μας. Δεν είναι κομματικό ζήτημα. Είναι αξιακό». Ως εκ τούτου «η ευθύνη που βαραίνει την Αριστερά είναι για ακόμα μία φορά ιστορική».
Οι χαιρετισμοί
Τον λόγο σε εκπροσώπους της κοινωνίας έδωσε η Νέα Αριστερά πριν από την ομιλία του Αλέξη Χαρίτση: μετά το άνοιγμα από το μέλος του Πολιτικού Γραφείου, Εύη Αποστολάκη, μίλησε ο Βασίλης Ρόγγας, διδάκτωρ Κοινωνιολογίας, ο οποίος συμμετείχε στο March to Gaza και στο Global Sumud Flotilla. Ακολούθως χαιρετισμό απηύθυνε η Στέλλα Μανουσογιωργάκη, αντιπρόεδρος της ΟΛΜΕ και γενική σύμβουλος της ΑΔΕΔΥ, και ο Κώστας Τσικουδάκης, φοιτητής και μέλος του Δικτύου Φοιτητών. Παρόντες στο συνέδριο ήταν ο πρεσβευτής της Παλαιστίνης και εκπρόσωποι κομμάτων (χωρίς χαιρετισμό), συγκεκριμένα η κ. Σδούκου (Ν.Δ.) και οι κ. Δουδωνής (ΠΑΣΟΚ), Καλπάκης (ΣΥΡΙΖΑ), Ζήκας (ΜέΡΑ25) και Γιαννίρης (Πράσινη Οικολογία).
