«Η αριστερή πολιτική επιστρέφει»

Ιδού λοιπόν πώς το νέο κόμμα περιγράφεται στο προοίμιο: «Ενα νέο κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, που συνεχίζει την ισχυρή παράδοση της Ανανεωτικής Αριστεράς όλων των περιόδων και όλων των ρευμάτων του κριτικού μαρξισμού, που συναντιέται με τη μακρόχρονη ιστορία του εργατικού, κομμουνιστικού και αριστερού κινήματος, κόμμα της μακράς διάρκειας και όχι των ευκαιριακών μεταμορφώσεων. Το νέο κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς εμπνέεται, καλλιεργεί και ανανεώνει τις χειραφετητικές ιδέες του μαρξισμού και βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με τις ιδέες του φασισμού και της Ακρας Δεξιάς, του καπιταλιστικού προτύπου ανάπτυξης, της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης, αλλά και του σταλινισμού που κηλίδωσε τα σοσιαλιστικά ιδανικά. Κόμμα που συνομιλεί και ενσωματώνει άλλες κριτικές προσεγγίσεις της κοινωνικής εξέλιξης από όλα τα ρεύματα με αναφορά στην Αριστερά, την κοινωνική απελευθέρωση, τους δημοκρατικούς αγώνες, τον φεμινισμό και την Οικολογία».

Και πιο κάτω: «Η αριστερή πολιτική επιστρέφει. Αυτή η φράση-προμετωπίδα στην ιδρυτική μας Διακήρυξη είναι καίρια και πολυσήμαντη. Για εμάς, η επιστροφή εμπεριέχει και δηλώνει τη δέσμευσή μας για τη βαθιά ανανέωση της πολιτικής πρακτικής: Την επανασύνδεση κοινωνικών δυνάμεων με την πολιτική, την αντιμετώπιση δηλαδή της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης που επηρεάζει και την Αριστερά. Μόνο έτσι θα γίνεται συγκεκριμένο και κατανοητό το σύνθημα “σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα”, ενθαρρύνοντας την πολύπλευρη συμμετοχή των εργαζομένων και των λαϊκών τάξεων στους πολιτικούς αγώνες, έξω από τη λογική της “ανάθεσης”». Ενώ στα του κλίματος, έχοντας ως αφετηρία το σύνθημα «δεν φταίει το κλίμα αλλά το σύστημα», το κείμενο καταλήγει στη διαπίστωση ότι «ο σοσιαλισμός ή θα είναι πράσινος ή δεν θα υπάρξει».

Κείμενο Θέσεων

Στο εν λόγω κείμενο εξηγείται αναλυτικώς το «γιατί» αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία: «Ο απεγκλωβισμός πολιτικών δυνάμεων από ένα κόμμα με συμπτώματα επιταχυνόμενου εκφυλισμού και πολιτικής παρακμής -το φθινόπωρο του 2023- και με προδιαγεγραμμένη πορεία (που επιβεβαιώνεται διαρκώς), ήταν μια κίνηση πολιτικά αναγκαία, ηθικά επιβεβλημένη και στρατηγικά σωστή για τον πολιτικό χώρο της Αριστεράς». Και εν συνεχεία «μέσα από τη συμμαχία που συγκροτήθηκε για να στηρίξει τον Στέφανο Κασσελάκη και να τον αναδείξει αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, κερδίζοντας πλειοψηφικά, επικράτησε τελικά η άποψη της επιβεβαίωσης της γραμμής της ανερμάτιστης διεύρυνσης προς ένα θολό “Κέντρο” με την πρακτική των μεταγραφών, η αποκοπή από τα ριζοσπαστικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας και η λογική ενός κυβερνητισμού χωρίς πολιτική πυξίδα και ιδεολογικό προσανατολισμό».

Ακόμη πιο σκληρή η κριτική που ακολουθεί: «Ο αμοραλισμός από υποκειμενικό χαρακτηριστικό κατέστη δομικό χαρακτηριστικό της κουλτούρας του ΣΥΡΙΖΑ που δεν επέτρεπε να γίνει ουσιαστική συζήτηση και αντιπαράθεση στο πλαίσιο μιας οριοθετημένης πολιτικής διαδικασίας που να διέπεται από κάποιες βασικές αρχές». Ειδικά δε για τον Στέφανο Κασσελάκη, «η ετερόκλητη συμμαχία που τον στήριξε και θεώρησε ότι μπορούσε να τον πλαισιώσει πολιτικά, συνειδητοποίησε αργοπορημένα το προφανές από την πρώτη στιγμή. Οτι με έναν αρχηγό κόμματος πολιτικά ανερμάτιστο και κενό, με πίστη μόνο στις προσωπικές του δυνατότητες και όχι στη συλλογικότητα, χωρίς γνώση και παραστάσεις από την ελληνική κοινωνία, η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν διαλυτική».

Η κριτική όμως ακουμπά και τον Αλέξη Τσίπρα, αφού στην ανάλυση για την περίοδο 2019-2023 διαβάζουμε: «Η στρατηγική της διεύρυνσης του κόμματος προς το “Κέντρο” θεωρήθηκε από την τότε ηγεσία αναγκαία για την εγκόλπωση του λεγόμενου “μεσαίου χώρου”. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπρεπε να γίνει η μεγάλη παράταξη της Κεντροαριστεράς, σύμφωνα με αυτή την άποψη».

Εξάλλου, προστίθεται, «η απονέκρωση της εσωτερικής ζωής του κόμματος, που είχε ξεκινήσει την περίοδο 2015-2019, επιταχύνθηκε την περίοδο 2019-2023. Τα κεντρικά όργανα δεν συνεδρίαζαν ή συνεδρίαζαν τυπικά για να εγκρίνουν προειλημμένες αποφάσεις, ενώ οι οργανώσεις μελών οδηγήθηκαν σε σταδιακή αποδυνάμωση και σε έναν διακοσμητικό ρόλο». Επιπλέον «ο μεσσιανισμός και η αποθέωση του ηγέτη δεν αποτελούν σημερινά φαινόμενα με την εκλογή του Σ. Κασσελάκη. Προϋπήρχαν και επί Α. Τσίπρα και έστρωσαν τον δρόμο στη σημερινή διαλυτική κατάσταση. Αλλωστε στο κομματικό Συνέδριο του 2022 η ροπή αυτή πήρε και θεσμικά χαρακτηριστικά με την αναθεώρηση του Καταστατικού του ΣΥΡΙΖΑ που επέτρεψε στον εκάστοτε Πρόεδρο να εκλέγεται από τα μέλη, ακόμα και αν αυτά εγγράφονταν με την εμφάνιση στην κάλπη».

Ειδικώς όμως για τα γεγονότα του 2015 το κείμενο θέσεων προτείνει την εξής διατύπωση: «Αυτοί που μέχρι και σήμερα βλέπουν “προδοσία του λαού” και “ξεπούλημα της λαϊκής εντολής” το καλοκαίρι του 2015, δεν αντιλαμβάνονται ότι στην πολιτική υπάρχει και η ήττα και ο συμβιβασμός. Πόσο δε μάλλον σε συνθήκες τόσο άνισου συσχετισμού δύναμης, σε διεθνές επίπεδο, για την Αριστερά». Ενώ για το γενικότερο πολιτικό σκηνικό επισημαίνεται μεταξύ άλλων: «Η ογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια οδηγεί στο αίτημα να φύγει η κυβέρνηση της Ν.Δ. Η ήττα της Δεξιάς και κάθε δεξιάς πολιτικής αποτελεί κεντρικό στόχο της Νέας Αριστεράς και θα εργαστούμε ώστε να υπάρξουν οι προϋποθέσεις για αυτήν. Δική μας ευθύνη είναι αυτή η ήττα να μη συμβεί με όρους δημιουργίας ενός νέου συναινετικού δικομματισμού και κεντρώων νεοφιλελεύθερων λύσεων».

Χωρισμός με Εκκλησία

Στο Κείμενο Θέσεων δίνεται, τέλος, έμφαση στις σχέσεις κράτους και Εκκλησίας: «Είναι λοιπόν απολύτως αναγκαίο να ικανοποιηθεί το επί μακρόν ανεκπλήρωτο λαϊκό αίτημα του διαχωρισμού της Εκκλησίας και κάθε άλλου θρησκευτικού οργανισμού από το κράτος, με στόχο ένα κράτος ουδετερόθρησκο και απόλυτα κοσμικό που δεν θα θρησκεύεται και που θα εγγυάται τη θρησκευτική ελευθερία και την ισότητα όλων των πολιτών του ανεξαιρέτως». Ακολουθεί πρόταση για κατάργηση των επίμαχων άρθρων του Συντάγματος, και του προοιμίου, απαίτηση πολιτικού όρκου για Πρόεδρο και βουλευτές, μετατροπή του μαθήματος των θρησκευτικών από ομολογιακό σε θρησκειολογικό, ενώ στον γάμο ο μοναδικός με νομική ισχύ θα είναι ο πολιτικός. Τέλος, προτείνεται η κατάργηση της Σαρίας στη Θράκη.