Αυτοί που φεύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ κι αυτοί που μένουν…

Μετά και τη νέα ηχηρή αποχώρηση κορυφαίων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. χθες, ελάχιστες ημέρες μετά την αποχώρηση της «Ομπρέλας», οργή, απογοήτευση, πικρία και πολύ βαριές κουβέντες επικρατούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για εκείνους που αποχωρούν από το κόμμα – κλίμα μάλλον ανακόλουθο στα όσα γράφονταν τις προηγούμενες μέρες, που συνοψίζονταν στο «ώρα σας καλή».

Ακολουθώντας τη γραμμή του κ. Κασσελάκη, που εδώ και μέρες είχε περιγράψει ως δυνάμει αποστάτες όσους αποχωρήσουν από το κόμμα, οι οπαδοί του συνέχισαν σαν αριστεροί ψάλτες το ίδιο τροπάριο. Οι ίδιοι ακριβώς άνθρωποι που πριν από λίγες μέρες ακύρωναν ιστορικά στελέχη του κόμματός τους αποκαλώντας τους «βαρίδια» κι έπειτα έβριζαν τα «βαρίδια» ακριβώς επειδή έφυγαν, χθες και πάλι εξαπέλυαν επιθέσεις εναντίον των στελεχών που αποχώρησαν αυτή τη φορά κι όσων μελών ή φίλων του κόμματος εξέφραζαν την ευαρέσκειά τους για το γεγονός.

«Το κόμμα δεν το παρατάμε και δεν το χαρίζουμε» – αυτό είναι το πιο ευγενές ίσως στην πρόθεση και σίγουρα στη διατύπωση επιχείρημα όσων παραμένουν εντός του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., άλλοτε διανθισμένο με την προσδοκία ότι «αργά ή γρήγορα ο εξ Αμερικής θα φύγει», άλλοτε με την ελπίδα ότι «ο πρόεδρος θα επιστρέψει» (ένας είναι ο πρόεδρος για τους φαν του), άλλοτε προβάλλοντας ως DNA της Αριστεράς το κομματικό καθήκον.

Το αμέσως επόμενο πιο διαδεδομένο επιχείρημα είναι το «νερό στον μύλο της Δεξιάς». Οπως ακριβώς μας το εξηγεί η Ευανθία, μέλος του κόμματος από την εποχή του 3%, όπως αυτοσυστήνεται. «Ψήφισα Κασσελάκη σε μια δημοκρατικά αποφασισμένη διαδικασία. Αν είχε χάσει, δεν θα το διανοούμουν καν να φύγω. Γιατί οι άλλοι φεύγουν τώρα; Αν ψηφιζόταν η Αχτσιόγλου, τότε θα ήταν όλα καλά; Πώς μπορούν αριστεροί άνθρωποι να ρίχνουν νερό στον μύλο της Δεξιάς; Τι δεν καταλαβαίνουν; Με πολυκερματισμένη την Αριστερά, ο Μητσοτάκης θα κυβερνάει για άλλα 10 χρόνια…». Φυσικά δεν λείπουν οι αναφορές σε μαντριά, πρόβατα και λύκους, οι συγκρίσεις με προηγούμενες διασπάσεις (ανάλογα με την ηλικία, κάποιοι θυμούνται ακόμα και το 1968), οι συγκρίσεις με τους Βαρουφάκη, Λαφαζάνη και Κωνσταντοπούλου, αλλά και η απαίτηση «φέρτε τις έδρες πίσω».

«Υπήρχε μια νομενκλατούρα που υπονόμευε τον Τσίπρα και ήταν καθηλωτική για το κόμμα και έπρεπε όλο αυτό να ανανεωθεί, αλλά όχι να φτάσουμε μέχρι τη διάλυση», μας λέει ο Φώτης. «Πώς καταδικάζουν τον Κασσελάκη έτσι; Οι σύντροφοι βιάστηκαν να φύγουν», μας λέει – και εν προκειμένω εννοεί και τη συντρόφισσα της ζωής του που έχει ήδη αποχωρήσει.

Περηφάνια, αισιοδοξία, προσμονή για το καινούργιο μαζί με τον πόνο του αποχωρισμού επικρατούν ανάμεσα στα μέλη που αποχώρησαν είτε με το πρώτο κύμα των στελεχών είτε με το δεύτερο. «Δεν ξέρω τι θα γίνει, αν και πότε θα φτιαχτεί ένα νέο κόμμα, αν θα προλάβει τις ευρωεκλογές ή όχι· κι ελάχιστα με απασχολεί τούτη τη στιγμή», μας λέει η Μαίρη. «Αυτή η ντροπή που είχε καταντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν με χωρούσε. Εστειλα το μέιλ αποχώρησης πριν καν φύγει η “Ομπρέλα” κι όταν μετά είδα τον Κασσελάκη να μιλάει με αυτό το ιταμό ύφος στην Κεντρική Επιτροπή, ένιωθα τεράστια ανακούφιση».

«Εχω φάει πολύ ξύλο από τους χουλιγκάνους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όλο αυτό το διάστημα. Ξεκουμπιστείτε, ποιος σας κρατάει… Πριν ήμασταν 5η φάλαγγα της Δεξιάς εντός του κόμματος, τώρα που φύγαμε, αποστάτες», λέει ο Γιάννης. «Δεν χαίρονται που μας ξεφορτώθηκαν εμάς τα βαρίδια και θα απογειωθούν; Αλλωστε εμάς μας αρέσει το pummaro και οι σύντροφοι αποφεύγουν τις σάλτσες. Ε, τώρα που τους αδειάσαμε τη γωνιά, μπορούν να μπουν στο ψητό χωρίς ενοχές κι αριστερόμετρα», λέει γελώντας.

Η Κατερίνα παραμένει στρατευμένη στην Αριστερά κοντά 6 δεκαετίες τώρα. «Και πολύ είχα μείνει. Τα προβλήματα στο κόμμα δεν είναι τωρινά, ο Κασσελάκης ήταν το σύμπτωμα, το παραδέχτηκε άλλωστε κι ο ίδιος όταν είπε πως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούσε κανονικά, δεν θα είχε εκλεγεί… Απέναντι στην απύθμενη χυδαιότητα, την αυριανίστικης κοπής προπαγάνδα, τα ψεύδη και τις ύβρεις που επιστρατεύουν οι μέχρι χθες σύντροφοί μας, θα απαντήσω με έναν ποιητή: “Δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε / η εποχή, τα βάρη, οι συνθήκες / κι άλλοι την πάθανε που τότε είπαν το ναι / και δεν ακούσανε των παλιών τις υποθήκες”».