Ηδη από την πρώτη Κυριακή των εκλογών το ΚΚΕ είχε συσπειρώσει τις δυνάμεις του και κατόρθωσε να εκλεγεί ο Φανούρης Καρούτσος δήμαρχος Ικαρίας, σε ένα νησί με παράδοση κομμουνιστική. Προχωρώντας στον β’ γύρο, ο ίδιος ο γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας είχε δηλώσει πως σε όσους δήμους ή περιφέρειες δεν υπάρχει υποψήφιος της «Λαϊκής Συσπείρωσης», τότε οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ προτείνει να ψηφίσουν λευκό ή άκυρο.
Υπήρξαν βέβαια δήμοι, όπως αυτός της Αθήνας, όπου παρ’ όλη τη «γραμμή» που έδωσε το κόμμα, ενώ στον α’ γύρο η «Λαϊκή Συσπείρωση» έλαβε 13% (δηλαδή 18.000 ψήφους), στον β’ γύρο τα αποχή/λευκό ήταν κάτω του 5% (5.800 ψήφοι). Προφανώς δεν αμφισβητείται ούτε η οργανωτική υπεροχή του ΚΚΕ, ειδικά σε σύγκριση με άλλα κόμματα της Αριστεράς, ούτε το πόσο «επηρεάζει» τους ψηφοφόρους του. Και αυτό φάνηκε, καθώς εν τέλει έξι δήμοι έγιναν «κόκκινοι»: η «Λαϊκή Συσπείρωση» κέρδισε, εκτός από την Ικαρία, στην Πάτρα (Κώστας Πελετίδης), στην Κασαριανή (Ηλίας Σταμέλος), στο Χαϊδάρι (Μιχάλης Σελέκος), στην Πετρούπολη (Βαγγέλης Σίμος) και στον Τύρναβο (Στέλιος Τσικριτσής).
«Οι δημοτικές αυτές αρχές θα αποτελούν στήριγμα του λαού στον καθημερινό του αγώνα για τα δικαιώματά του, θα είναι αντιπολίτευση στις κυβερνήσεις και στο αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο συγκρότησης και λειτουργίας της τοπικής διοίκησης ως μακρύ χέρι του κράτους», δήλωσε ο κ. Κουτσούμπας.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε για την Πάτρα, όπου ο Κ. Πελετίδης εξελέγη για τρίτη συνεχόμενη φορά «παρά τον βρόμικο πόλεμο που δέχτηκε», όπως τόνισε ο γραμματέας. «Είναι μια νίκη που έχει γενικότερη πολιτική σημασία, που δείχνει ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει η αναμέτρηση στην αντιλαϊκή πολιτική, όπως αυτή υλοποιείται και σε τοπικό επίπεδο αλλά και γενικότερα».
Ο ίδιος μίλησε και για τα υψηλότατα ποσοστά αποχής και στους δυο γύρους: «Παρ’ όλο που εμείς δεν υιοθετούμε μια τέτοια στάση, θεωρούμε ότι αυτά τα υψηλά ποσοστά αποχής περικλείουν ένα επίσης σημαντικό ποσοστό διαμαρτυρίας απέναντι σε τοπικές αρχές που υλοποίησαν την κυρίαρχη πολιτική, απόρριψης της λογικής του “μικρότερου κακού”, δηλαδή της επιλογής μεταξύ δύο υποψηφίων που δεν διαφέρουν και πολύ σε κεντρικά ζητήματα, αλλά και απαξίωσης, πρέπει να πούμε, απέναντι στον “θεσμό” της τοπικής διοίκησης με τον ταξικό αντιλαϊκό του χαρακτήρα», ενώ συμπλήρωσε πως «προφανώς είναι ζητούμενο η διαμαρτυρία να εκφραστεί με την ενεργό συμμετοχή στο κίνημα, στην οργανωμένη πάλη, στη διεκδίκηση, να αποκτήσει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά». Και αυτά εκφράστηκαν, κατά τον ίδιο, με τον καλύτερο τρόπο που δεν είναι παρά η ενίσχυση του κόμματος, εν προκειμένω, σε δήμους και περιφέρειες.
