Μήνυμα εγρήγορσης κατά του φασισμού, τονίζοντας ότι «ένα χρόνο μετά την καταδίκη της φασιστικής Χρυσής Αυγής, ο λαός πιο έμπειρος μπορεί να δει πως με τον φασισμό δεν ξεμπερδέψαμε και ότι δεν χωράει κανείς εφησυχασμός», έστειλε ο Δημήτρης Κουτσούμπας από το Μεζούρλο της Λάρισας, όπου σήμερα πραγματοποιήθηκαν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου εκτελεσθέντων της περιόδου ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ.
«Οι ρίζες του φασισμού βρίσκονται βαθιά μέσα στο σύστημα. Είναι η δική του αναγκαία και πολύτιμη εφεδρεία, την οποία ρίχνει στη μάχη για να κάνει τη βρώμικη δουλειά: Να φοβίσει και να χτυπήσει το εργατικό – λαϊκό κίνημα, να διαδώσει τον αντικομμουνισμό, να εμφανίσει σοσιαλδημοκρατικές και νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις ως το «μικρότερο κακό», να αποπροσανατολίσει, να εγκλωβίσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια» προειδοποίησε ο γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ κατά την ομιλία του στην εκδήλωση, παρουσία δεκάδων μελών του κόμματος και της ΚΝΕ.
«Το αστικό κράτος και οι θεσμοί του ούτε θέλουν ούτε μπορούν ποτέ να ξεκόψουν οριστικά από τον φασισμό» είπε ακόμα και τόνισε ότι «ο βαθιά αντιδραστικός νόμος για τις διαδηλώσεις, οι απαράδεκτες απαγορεύσεις και η άγρια καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων, η σφοδρή επίθεση στο συνδικαλιστικό κίνημα και στο απεργιακό δικαίωμα, το πιο εκτεταμένο και συστηματικό ηλεκτρονικό φακέλωμα των εργαζομένων και του λαού, το απάνθρωπο κυνήγι μεταναστών και προσφύγων, η κλιμάκωση του αντικομμουνισμού και η ανιστόρητη θεωρία των «δύο άκρων» λιπαίνουν ξανά το έδαφος για την ανάπτυξη του φασισμού».
Ο κ. Κουτσούμπας υπογράμμισε ότι «αυτό επιβεβαιώνεται και αυτές τις μέρες με τις νέες επιθέσεις φασιστοειδών κατά μαθητών, φοιτητών, εργαζομένων στη Θεσσαλονίκη αλλά και στην Αθήνα», ενώ πρόσθεσε πως «στελέχη της κυβέρνησης της ΝΔ και άλλων αστικών κομμάτων, δημοσιογράφοι και άλλοι επαναφέρουν την απαράδεκτη θεωρία των «δύο άκρων» και «έφτασαν να συγκρίνουν και να ταυτίζουν το μοίρασμα της …προκήρυξης και της ανακοίνωσης ενάντια στην αντιεκπαιδευτική πολιτική, με το μαχαίρι του χρυσαυγίτη (!)…»
Αναφερόμενος στους περίπου 500 αγωνιστές που εκτελέστηκαν την περίοδο 1941-1950, στο λόφο του Μεζούρλου, είπε: «Τιμάμε τους εκατοντάδες εκτελεσμένους ήρωες την περίοδο 1941-1950. Εμπνεόμαστε από τη θυσία τους, διδασκόμαστε από τον αγώνα τους και συνεχίζουμε την πάλη για να δικαιωθεί το όραμά τους, η πάλη, η θυσία τους, για να νικήσει τελικά ο λαός».
«Η ανέγερση αυτού του μνημείου είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε όλους, όσοι και όσες έμειναν όρθιοι και αλύγιστοι μέχρι το τέλος. Το Μεζούρλο στέκει τιμημένο δίπλα στη Γυάρο, στη Μακρόνησο, στον Άη-Στράτη, στο Τρίκερι, στη Μεσούντα της Άρτας, στη Φλώρινα, στην Τρίπολη, στο Γράμμο, ως ένας από τους δεκάδες τόπους θυσίας των αλύγιστων αγωνιστών της ταξικής πάλης στην πατρίδα μας», τόνισε στην αρχή της ομιλία του.
«Είμαστε εδώ για να βεβαιώσουμε τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που χάθηκαν «σε άνιση μάχη και πάλη σκληρή», πως όχι μόνο τίποτα δεν πάει χαμένο, μα και πως ακριβώς η θυσία τους είναι το ζωογόνο λίπασμα στους αγώνες που έρχονται», είπε ακόμα και πρόσθεσε: «Τραβάμε μπροστά με τη θυσία τους λίπασμα λευτεριάς στους αγώνες που έρχονται».
«Δεν υπάρχει, ούτε πρέπει να υπάρχει ταξικό μίσος απέναντι στους Έλληνες και στις Ελληνίδες που επιστρατεύτηκαν και αναγκάστηκαν να πολεμήσουν στον εμφύλιο πόλεμο στις τάξεις του κυβερνητικού στρατού, για τα συμφέροντα του αστικού κράτους και των ιμπεριαλιστών συμμάχων της άρχουσας τάξης της χώρας. Ήταν κι αυτοί παιδιά της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, του λαού» είπε ακόμα ο γ.γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ για να συμπληρώσει χαρακτηριστικά: «Σε αντίθεση βέβαια με τα «κηρύγματα μίσους» που κυριαρχούν στις εκδηλώσεις που διοργανώνουν διάφορα γνωστά φασιστοειδή και ακροδεξιοί, όπου αναβιώνει όλη η αντικομμουνιστική προπαγάνδα, το εμφυλιοπολεμικό μίσος περί «κομμουνιστοσυμμοριτών», η “κομμουνιστοφαγία”, η δικαίωση των συνεργατών των ναζί κατακτητών κλπ, που συνόδευε τότε και δικαιολογούσε τις άγριες διώξεις και οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες».
Στη συνέχεια, τόνισε: «Όπως τότε, έτσι και σήμερα, στην πραγματικότητα συγκρούονται δύο κόσμοι. Και στην περίοδο της ΕΑΜικής Αντίστασης και αργότερα στην περίοδο του ΔΣΕ, συγκρούστηκαν δύο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι.
Από τη μια, ήταν οι κομμουνιστές, οι ριζοσπάστες, οι αγωνιστές, που αντιπροσώπευαν και πάλευαν για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού. Και από την άλλη, ο καταπιεστικός μηχανισμός της αστικής τάξης που υπερασπιζόταν το εκμεταλλευτικό σύστημα και τις επιθετικές ιμπεριαλιστικές συμμαχίες της.
Από τη μία, ήταν η περηφάνια, η λεβεντιά, η αντοχή, η ανιδιοτέλεια και ο ηρωισμός των πιο μεγάλων πράξεων για την κοινωνική απελευθέρωση. Από την άλλη, ήταν ο κόσμος των εκμεταλλευτών, αυτός της αγριότητας των βασανιστών και των χαφιέδων, της δολιότητας και της εξαγοράς, του ψέματος και της διαφθοράς, ενός σάπιου, διεφθαρμένου και άδικου συστήματος.
Αυτοί οι δύο κόσμοι συνεχίζουν και σήμερα να συγκρούονται και δεν μπορούν να γίνουν “ένα”, όπως φαντασιώνονται ορισμένοι που κάνουν όνειρα, όπως άλλοι προκάτοχοί τους στο παρελθόν, που κήρυξαν δήθεν το «τέλος των ιδεολογιών», το «τέλος της ταξικής πάλης και των αγώνων», το «τέλος της ιστορίας»».
Και συμπλήρωσε: «Η «συμφιλίωση» που προπαγανδίζουν είναι κάλπικη. Την ντύνουν με όμορφες λέξεις, δήθεν ότι «αφήνουν πίσω το παρελθόν, γιατί προχωράνε προς το μέλλον»».
