Προετοιμάζοντας το 21ο Συνέδριό του το ΚΚΕ έχει ήδη καταλήξει σε τρεις κεντρικούς άξονες, τους οποίους θα παρουσιάζει διαδοχικά έως ότου οι συνθήκες το επιτρέψουν και το συνέδριο διεξαχθεί ζωντανά και όχι διαδικτυακά, όπως είναι και η επιθυμία των διοργανωτών και των μελών του. Εκκινώντας από το πρώτο κείμενο των βασικών θέσεων του κόμματος, αυτό έχει να κάνει με έναν απολογισμό της δράσης του ως «καθοδηγητή του επαναστατικού εργατικού κινήματος και της κοινωνικής συμμαχίας στην πάλη για το Σοσιαλισμό-Κομμουνισμό».
Με δεδομένο ότι τα δεδομένα αλλάζουν και μάλιστα με ταχείς ρυθμούς, αναπλαισιώνονται από την πανδημία ως αφορμή για επικίνδυνες -αν όχι αντιδημοκρατικές και αντισυνταγματικές- πολιτικές και επιδρούν τόσο άμεσα όσο και μακροπρόθεσμα στα κοινωνικά υποκείμενα, το ΚΚΕ στρέφει το βλέμμα αρχικά προς τα πίσω, ώστε να οδηγηθεί σε συμπεράσματα για την έως τώρα πορεία του μελετώντας ταυτόχρονα τις μελλοντικές του κινήσεις: «Το κόμμα, στο πεδίο της ιδεολογικής-πολιτικής πάλης και της παρέμβασης στους εργατικούς λαϊκούς αγώνες, έχει συγκεντρώσει μια τεράστια πείρα άνω των 100 χρόνων.
Είναι εμπειρία που αποκρυσταλλώθηκε πιο αποτελεσματικά και ουσιαστικά την τελευταία 30ετία, όταν το ΚΚΕ για πρώτη φορά από τη στιγμή της ίδρυσής του το 1918, στηριζόμενο στις δικές του δυνάμεις, έδωσε τη μάχη για τη διατήρηση της κομμουνιστικής του ταυτότητας» διακηρύσσει η Κ.Ε. «Από πολλές απόψεις η πείρα όλης αυτής της τελευταίας 30ετίας είναι πολύτιμη» καταλήγει.
Ταυτόχρονα εκτιμούν πως από αυτή την 30ετία τώρα είναι ίσως «η πιο δύσκολη περίοδο της ιστορίας του ΚΚΕ». Ακριβώς γιατί από τη μια «συνεχίζει να βαθαίνει η αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της εργασίας και στην καπιταλιστική ιδιοποίηση των αποτελεσμάτων της που οδηγεί σε καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων», από την άλλη «συνεχίζεται η μεγάλη υποχώρηση του εργατικού κινήματος και η ανασυγκρότηση των συνδικαλιστικών του οργάνων» και παράλληλα «καθυστερεί η επαναστατική, ιδεολογική-πολιτική ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος».
Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, και παρά τις ποικίλες ιδεολογικοπολιτικές παρεμβάσεις που οργανώθηκαν τα τελευταία περίπου τέσσερα χρόνια με επίκεντρο τα 100 χρόνια του ΚΚΕ, τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης και τα 50 χρόνια της ΚΝΕ (με έντονη εκδοτική δραστηριότητα, αλλά και μέσω συζητήσεων, ημερίδων, μεγάλων καλλιτεχνικών διοργανώσεων και πολιτικών παρεμβάσεων), το ΚΚΕ προτάσσει τα εξής: τον αγώνα του κόμματος για την ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος.
Το ότι «πρωτοστάτησε ώστε να περάσει το μήνυμα της αντίστασης, του αγώνα, της «οργανωμένης απειθαρχίας», με σημαντικές παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις του μαζικού κινήματος (όλοι θυμόμαστε το συλλαλητήριο της 1ης Μάη 2020 στο Σύνταγμα αλλά και τις εκδηλώσεις για την 47η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και την πανελλαδική απεργία της 26ης Νοέμβρη). Και το ότι έκανε ορατό και επιθυμεί να γίνει περισσότερο διακριτός ο ρόλος του «ως ισχυρής οργανωμένης ιδεολογικοπολιτικής εργατικής-λαϊκής πρωτοπορίας, ως φορέας νέων ιδεών της επαναστατικής κοινωνικής προοπτικής, απάντησης στα μεγάλα ζωτικά προβλήματα που απαιτούν επιτακτικά τη λύση τους τον 21ο αιώνα».
Σύμφωνα με τους ίδιους, αυτό απαιτεί «ανώτερη ποιοτικά καθοδηγητική δουλειά, ιδεολογική-πολιτική, μορφωτική αναβάθμιση της δουλειάς όλου του κόμματος, επαγρύπνηση και ετοιμότητα». Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι ανάγκες της κοινωνίας, αν και ίσως πιο ξεκάθαρες από ποτέ, κανείς δεν γνωρίζει αν ενέχουν την κατάλληλη δυναμική ώστε να οδηγήσουν σε αλλαγές. Μήπως είναι η στιγμή για ένα άνοιγμα σε ευρύτερες δημοκρατικές δυνάμεις, όπως έγινε στην επέτειο του Πολυτεχνείου; Οι απαντήσεις ίσως δοθούν μέσα από το 21ο Συνέδριο.
